Metalcoreformatie Bleeding Through heeft dan wel de zwarte eyeliner voorgoed opzij geschoven , hun zesde worp gaat weer stevig gebukt onder een dikke zwarte laag symfonische toetsen. Nu rest nog de vraag of het sextet met Bleeding Through een volwassen metalpubliek kan aanspreken.
De kwade mannen (en vrouw) uit het zonnige Orange County waren ooit onze favoriete metalvedetten. Niet geheel onlogisch gezien we gefrustreerde pubers waren toen metalcore, in navolging van Hatebreed’s klassieker Perseverance uit 2003, vrij hip begon te worden. Bleeding Through’s This Is Love, This Is Murderous gooide in deze periode ook hoge ogen, nota bene voor Unearth’sThe Uncoming War, Killswitch Engage’s The End Of Heartache en Shadow Fall’s War Within in 20O4 de verkoopscijfers van het genre de hoogte injoegen. Bovendien werden de Californiërs in 2004 in Revolver Magazine de hemel ingeprezen als de Future of Metal.
De clichématige metalcore gaat dan ook als zoete koek naar binnen. De vaste ingrediënten zijn snelle, ritmische "gothenburg death"riffs, gemakkelijke bastonen die het gitaarritme volgen en drums die op tijd en stond een heftige break inleiden. Uiteraard mag een zanger, die de longen uit zijn lijf screamt of growlt, niet ontbreken. Toen na enkele jaren bleek dat vooraanstaande bands als As I Lay Dying en God Forbid met elke nieuwe release in herhaling vielen, trokken sommige bands resoluut de kaart van de deathcore. Denk maar aan populaire exploten als Despised Icon, Job For A Cowboy en Bring Me The Horizon, tegenwoordig met een grote aanhang in de emoscene. Hetzelfde gold (en geldt) voor Bleeding Through.
De teksten zijn bij Bleeding Through alvast kinderlijk gebleven. Brendan Schieppati schreeuwt nog steeds zijn pijn, haat en liefdesperikelen uit, getuige de I’ve seen enough of you, so walk away. I’ve heard enough of you, fucking go away tijdens het moshstuk in "Anti-Hero". Of spits de oren voor de talloze andere I fucking hate you-teksten. Op muzikaal vlak trekken de eeuwige hardcorekinderen de muzikale lijn van Declaration door. Op het merendeel van Bleeding Through hoor je dan ook metalcore met een zwart tintje, stampende deathcore of hier en daar zelfs symfonische black metal. Het album verdient dan ook geen sterren voor originaliteit.
Vooral in de eerste vier songs loopt het stereotiepe coregeweld, voorzien van voorspelbare symfonische black metaltoetsen, de spuigaten uit. Vanaf "Salvation Never Found" druisen de blastbeats en deathcore-uithalen steeds meer in tegen de traditionele hardcore-opbouw. Al bij al blijft Bleeding Through wel een zonderling in het genre. De mix van Europese death metal, uit de vingers van gitaristen Brian Leppke en Davy Nassie (No Use For A Name, Suicidal Tendencies, Infectious Grooves), typisch Amerikaans spierballengerol en de keys van Marta Peterson klinkt door toedoen van producer Chris Harris wederom uiterst bombastisch, wat slechts weinige bands in het genre gegeven is.
Niet het monotone geluid op Bleeding Through is de grootste bron van ergernis, maar wel de huilende cleane zang van bassist Ryan Wombacher. In "Divide The Armies", "Distortion, Devotion" en "Salvation Never Found" zeurt hij de luisteraar de oren van het hoofd. Aan Bleeding Through hoeven we eigenlijk nog weinig woorden vuil te maken. Heb je trek in een meedogenloze beukplaat waaraan je eerder de ledematen dan de hersenen pijnigt? Dan komt Bleeding Through zeker van pas, tot je het schijfje even meedogenloos verbrijzelt om nooit meer opnieuw te beluisteren.
