Op het filmfestival van Cannes in 2026, groeide het in competitie draaiende Hope uit tot een kleine sensatie. Er werd zelfs gewag gemaakt van eindelijk nog eens echt een grote titel in het sciencefiction en actiegenre. Met regisseur Na Hong-jin achter de camera, leek dat allemaal nog niet eens zo overdreven. Hoewel het sinds 2008 behoorlijk stil is rond zijn naam, draaide hij in in die tijd met Chaser een behoorlijk sterke thriller die bovendien nog steeds een stevige reputatie geniet.
De realiteit is veel minder lyrisch, want uiteindelijk is dit een vrij doorzichtige monsterfilm die veel weg heeft van een videospel en op een handvol momenten na eigenlijk niet zo heel veel opwindende of kwalitatieve kinetische sensaties te bieden heeft. Het opzet draait om een klein Koreaans dorpje waar bij de start van het verhaal een stier gevonden wordt met gigantische mysterieuze wonden. Al heel snel blijkt dat het stadje wordt aangevallen door een nietsontziend monsterlijk wezen, al dan niet van buitenaardse oorsprong. Gedurende het blindelings voortrazende eerste deel zien we eigenlijk alleen maar rennende, schietende of tierende personages en wordt het creatuur buiten beeld gehouden. Niet dat uit dat gegeven ook maar een of andere vorm van spanning gegenereerd wordt: de stuwende cameravoering racet door straatjes en gebouwen en net als in een game houden de makers gewoon de grote onthulling nog even verborgen. Wanneer die er toch komt, krijgen we simpelweg meer van hetzelfde, maar nu – alweer als in een game-ervaring – met de hulp van voertuigen en zwaar wapentuig dat moet herladen worden als het zonder munitie valt. Wanneer er halverwege toch een rustpunt opduikt, is dat gewoon om het hele zaakje op identieke wijze te herstarten, dit keer met meer wezens en op een ander locatie. De eindeloze achtervolgingen en schietpartijen – onderbroken met wat humor of horror die knipoogt naar Alien, Lord of the Rings en Stephen Kings The Tommyknockers – worden dan ook al heel snel erg repetitief.
Die bedenkingen willen niet zeggen dat Hope helemaal geen kwaliteiten heeft. Na Hong-jin beschikt over voldoende vakmanschap om af en toe wel uit te pakken met een moment dat bijblijft en het soms wat absurde spel met clichés en conventies zorgt er wel voor dat er
terloops wat plezier te beleven valt aan het mixen van allerlei genres. Al bij al is dit echter een behoorlijk frustrerende kijkervaring omdat op papier dit inderdaad klinkt als een kans op een spannend en knap in beeld gezet actiespektakel, terwijl wat we krijgen een matig doorslagje is van een veel te lange (157 minuten!) namiddag achter een spelconsole zitten.
