Dat de Ierse cinema terug in opmars is, bewijst het succes van recente films zoals The Banshees of Inisherin, An Cailín Ciúin (The Quiet Girl), Kneecap of Small Things Like These, die allen goed wisten te scoren in binnen- en buitenland. Zeggen dat de kaarten gunstig liggen, is dus geen overdreven stelling en daarom is het niet onlogisch dat er ook door een nieuwe lichting van filmmakers wordt ingespeeld op deze trend.
Onder hen bevindt zich Brendan Canty, een voormalige videoclipregisseur die tevens actief is in de reclamewereld en meer dan een miljard views behaalde met zijn muziekvideo Take Me to Church, de doorbraaksingle van de Ierse singer-songwriter Hozier. Het maken van videoclips was volgens Canty de beste leerschool om hem alles bij te brengen over film, waarna hij de sprong waagde en zijn tweede short feature Christy (uit 2019) nu bewerkte tot een volwaardige langspeelfilm.
Het scenario van Christy – dat in de Belgische zalen wordt uitgebracht onder de alternatieve titel Christy and his Brother (om verwarring te voorkomen met Christy, het gelijknamige boksdrama met Sydney Sweeney in de hoofdrol) – werd geschreven door Alan O’Gorman, een jeugdvriend van Canty. De film is duidelijk beïnvloed door de Britse “Kitchen Sink” cinema en sluit nauw aan bij deze lange traditie van sociaal-realistische drama’s (de stijl van Ken Loach of Andrea Arnold lijkt nooit ver weg), maar in interviews benadrukt de regisseur toch dat hij voornamelijk werd geïnspireerd door ervaringen uit het echte leven.
In Christy and his Brother schetst Brendan Canty het portret van een rebelse tiener die nooit een echte thuis heeft gehad. Als hij een paar weken voor z’n achttiende verjaardag door zijn pleeggezin abrupt op straat wordt gezet, trekt Christy tijdelijk in bij zijn oudere halfbroer – die onlangs vader is geworden en hem liever kwijt dan rijk is. Daar wacht de jongen de moeilijke taak een nieuw leven op te bouwen en z’n weg te vinden in een samenleving die hem tot dusver heeft afgewezen.
Christy and his Brother toont de voorstedelijke realiteit van een wat vervallen arbeidersstadje in Ierland, waar economische en sociale ongelijkheid heerst maar toch een gevoel van samenhorigheid leeft. Het is een sobere prent over eenzaamheid en het gebrek aan kansen, alsook een verhaal rond kwetsbaar vertrouwen, verantwoordelijkheid en vergeving. De film prijst de helende kracht die een gemeenschap kan uitoefenen en hoe die in staat is om iemand er weer bovenop te helpen. Christy and his Brother, dat gedeeltelijk werd gerealiseerd met financiële steun van de BBC, is niet bedoeld om een groot politiek statement te maken, noch vervalt de maatschappijkritische coming-of-age-film in zelfmedelijden, hoogdravendheid of aangedikt sentiment.
Wie afgaande op de premisse van de prent een sombere genreoefening verwacht, zal verbaasd opkijken hoeveel positiviteit Christy and his Brother weet uit te stralen. Brendan Canty wou vooral een boodschap van hoop laten weerklinken. Canty en O’Gorman hebben naar eigen zeggen altijd al een zwak gehad voor films die trouw blijven aan de ‘taal’ van een bepaalde plek, en dat hebben ze voor Christy and his Brother ter harte genomen.
Het begon allemaal met enkele jongens waarmee Canty en zijn scenarist in contact kwamen via het voetbal. Hun verhalen en vergelijkbare achtergrond brachten de filmmakers uiteindelijk tot bij The Kabin Studio, een non-profit-jeugdorganisatie en kunstenaarscollectief gevestigd in het noorden van Cork, waar kinderen samenkomen om hiphop te maken. Canty en O’Gorman brachten veel tijd met de tieners door, organiseerden workshops en boden hen een veilige, laagdrempelige omgeving. Zo bloeide het idee voor de film verder open en werd de hoofdrol ingevuld door de vierentwintigjarige Danny Power, die al vanaf zijn negende deel uitmaakt van The Kabin Studio en gestaag aan een acteercarrière bouwt sinds hij het titelpersonage vertolkte in de kortfilm Christy.
Power zet geen versie van zichzelf neer (iets waar veel beginnende acteurs zich soms schuldig aan maken) en slaagt erin om de emoties waar zijn personage doorheen gaat op een heldere manier over te brengen. Muziek speelt een doorslaggevende rol en bepaalt voor een groot stuk ook de sfeer van de film.
Hoewel Christy and his Brother verschillende prijzen in de wacht wist te slepen, zal de ietwat eentonige en conventioneel in beeld gebrachte prent – los van zijn andere kwaliteiten – geen aardverschuiving teweegbrengen in dit genre. Dat neemt niet weg dat Canty de vinger aan de pols weet te houden bij wat er zoal leeft tussen jongeren die weinig toekomstperspectief hebben en er amper in slagen het hoofd boven water te houden.
