Tijdens de zwaarste jaren van de Stalin-terreur komt een vraag om audiëntie die eigenlijk verondersteld was vernietigd te zijn geweest, in handen van een jonge, pas aangestelde openbare aanklager. Hij bezoekt de gevangene in kwestie en besluit een paar wantoestanden rechtstreeks bij de procureur-generaal in Moskou aan te kaarten, ervan overtuigd dat hij zijn plicht doet als loyaal partijlid en Sovjetburger. Zijn daad brengt hem echter in botsing met het justitieapparaat dat hij zelf mee in stand houdt.
De Oekraïense cineast Sergey Loznitsa – die een aantal jaar geleden ook al indruk maakte met Donbass – regisseert dit sombere en sobere drama als een oefening in absolute Spartaanse eenvoud. Het vale palet en de vlakke, ijskoud aanvoelende belichting zijn uiteraard conventies voor het uitbeelden van regimes en samenlevingen uit het voormalige Oostblok, maar Loznitsa drijft ze hier wel tot het uiterste door. In een bedachtzame maar nooit echt trage stijl, volgen we de acties van de in wezen idealistische protagonist, terwijl we als kijker aanvoelen dat elke nieuwe stap een grotere blootstelling aan gevaar met zich meebrengt. De confrontaties met verschillende functionarissen van straf- en gevangeniswezen zijn kil en dreigend en de hele prent ademt voortdurend een verstikkende sfeer van fatalisme en dreigend onheil.
Loznitsa werkt hier opnieuw met fotografieleider Oleg Mutu en dat is merkbaar aan de gelijkaardige cameravoering als in Donbass, met hier een nog grotere nadruk op de monumentaliteit en leegte van verschillende ruimtes. Die ruimtes worden gevuld met degelijk acteerspel, al is het vooral een schrikwekkende confrontatie met de hoogste gerechtelijke ambtenaar in het land (de uitdaging van audiëntie te krijgen wordt opgezet als een moment dat zo uit Kafka’s Het Proces lijkt te komen) die bijblijft, eerder dan het spel van hoofdrolspeler Alexander Kuznetsov (bekend uit Fantastic Beasts: The Secrets of Dumbledore).
Two Prosecutors is geen film om in lyrische superlatieven over te spreken of te schrijven. Niettemin is dit een meer dan oerdegelijk werkstuk dat erin slaagt behoorlijk onder de huid te kruipen en inzake lugubere sfeerschepping zeker weet te scoren.
