Dit weekend weten we wie zich beste serie van het jaar mag noemen met een of meerdere pronkende en ronkende Emmy’s, de belangrijkste filmprijs. De Oscars voor het kleine scherm met een enorm grote commerciële waarde. Wie wint en wie zou moeten winnen?
De strijd om de Emmy’s – de Oscars van de televisie – is al in volle gang, nog voor het eerste galakleed of de eerste smoking is gestreken. De nominaties zetten een PR machine in gang. AppleTV heeft een succesjaar met het intense Severance dat de dans leidt met een indrukwekkende 27 nominaties, op de hielen gezeten door de grimmige misdaadsaga The Penguin (24) van HBO en de satirische studioparodie uit eigen huis: The Studio (23). Ook The White Lotus (23) en het post-apocalyptische The Last of Us (16) blijven serieuze kanshebbers. Ondergewaardeerd is Andor, met ‘slechts’ 14 nominaties, maar amper vertegenwoordigd in één van de ‘Big 7’.
De échte strijd wordt uiteraard niet voor de camera’s gevoerd, maar in de achterkamers van de studio’s. Belangrijkste tactische beslissingen als de keuze tussen Drama en Comedy. Want series worden niet altijd ingediend waar ze thuishoren, maar waar de concurrentie het zwakst is. Het is de reden waarom een intense, emotionele show als The Bear wordt bestempeld als ‘comedy’. Een slimme zet om de zwaargewichten in de dramacategorie te ontwijken en zo de kans op een ‘sweep’ – het winnen van alle hoofdprijzen – te vergroten. Een prestatie die tot nu toe alleen was weggelegd voor Angels In America (2004), Schitt’s Creek (2020) en The Crown (2021).
Voor enkele van de grote shows is een deel van de buit is overigens al binnen. Tijdens de Creative Arts-ceremonie, het weekend vóór het grote gala, worden al de technische prijzen uitgereikt. Vaak, maar helaas niet meer altijd, zijn die de échte graadmeter voor kwaliteit, ver weg van de populariteitspoll en achterkamer-geneuzel van de hoofdcategorieën. Hier vallen veel prijzen te verzilveren door het hoge aantal categorieën. Zo zijn er bijvoorbeeld 4 verschillende Emmy’s te winnen voor Costumes: beste hedendaagse kostuums, beste scifi/fantasy kostuums, beste historische kostuums en beste kostuums voor non-fictie en reality. Op die manier staan voor de topfavorieten al enkele beeldjes op de schouw te blinken. The Penguin heeft nu al 8 beeldjes en The Studio zelfs 9.
Het is jammer om te moeten vaststellen dat wat ooit een waarachtige graadmeter was voor technische kwaliteit, ook begint beïnvloed te worden door hypes van de PR-machine. Zo sleepte Netflix voorspelbaar de Emmy voor cinematografie binnen voor Adolescence, een triomf van een meedogenloze marketingcampagne die een technisch hoogstandje predikte waar er eigenlijk geen was. De ironie was dan ook subliem toen in de zuster-categorie The Studio won voor ‘The Oner’, een aflevering die de hype rondom diezelfde filmtechniek genadeloos parodieert. Gelukkig waren er ook momenten waarin kwaliteit en inhoud het nog wel haalden: Jeremy Saulniers heerlijke B-film Rebel Ridge werd terecht bekroond tot Beste Tv-film, en hoewel het pijnlijk was om Martin Scorsese te zien verliezen, was Bryan Cranstons cameo in The Studio simpelweg superieur. De meest bizarre wending van het weekend vertelt dan weer veel over Amerikaanse navelstaarderij. De jury verkoos ongelooflijk maar waar de vertelstem van Barack Obama boven die van de legendarische Sir David Attenborough.
Nu, de toon is gezet, de eerste winnaars zijn bekend. Het wachten op de koninginnennacht zelf, dit weekend. Hier alvast enkele prognoses de hoofdcategorieën, die ‘big 7’ dus.
Het scenario: de eeuwige troostprijs
De scenarioprijs is traditioneel de plek waar de film- en tv-jury strategisch te werk gaat. Het is de categorie waar een serie die de hoofdprijs zal mislopen, alsnog geëerd wordt met een ‘prestigieuze’ trofee. In de Comedy-categorie leidt deze logica tot een duidelijke conclusie. Met Hacks als verdedigend kampioen en The Studio dat nog toekomstige seizoenen in het verschiet heeft, wordt de weg vrijgemaakt voor Abbott Elementary om hier voor de tweede keer een beeldje te verzilveren.
In een wereld gebaseerd op pure kwaliteit, zou Andor de Drama-categorie moeiteloos moeten winnen. Maar de Emmy’s spelen een ander spel. Andor is ontegensprekelijk kwaliteit maar heeft geen momentum. Ze weten ook dat een show als Slow Horses nog enkele seizoenen te gaan heeft en later beloond kan worden (een klassieke Emmy-zet, wachten op het laatste seizoen om dan met overdaad te lauweren). Daarom zal de prijs gaan naar de show met het meeste momentum en de meeste buzz: The Pitt.
In de categorieën voor Limited Series is de spanning ver te zoeken; het is een eenmansshow. Zowel voor Scenario als voor Regie is Adolescence de torenhoge favoriet. De concurrentie is simpelweg te zwak of te onzichtbaar. Black Mirror mist de slagkracht, Say Nothing is te obscuur gebleven, en producties als Zero Day en Sirens hebben te weinig impact gemaakt. The Penguin heeft zijn buit al binnengehaald met technische prijzen en komt voor de hoofdprijzen net tekort.
De clash van de regisseurs
Regie is de categorie waar de illusie van de auteur nog in stand wordt gehouden, de plek waar één aflevering het verschil kan maken. In Comedy leidt dit tot een dilemma. De logica dicteert dat The Studio wint voor ‘The Oner’, de aflevering die al de cinematografie-Emmy pakte. Maar logica en awards gaan zelden hand in hand. De échte prestatie van het jaar kwam van Ayo Edebiri, die met haar regie van de The Bear-aflevering ‘Napkins’ in haar eentje een wankelend seizoen redde. Haar regie was geen technische gimmick, maar pure klasse. Zij is de terechte winnaar.
Datzelfde spanningsveld tussen kwaliteit en perceptie zien we bij Drama. De regie van Andor was simpelweg hors categorie. Maar de industrie is onverbiddelijk en zal voor Severance kiezen. De Emmy gaat naar Ben Stiller voor zijn aflevering ‘Cold Harbor’, en wel hierom: Stiller is een type regisseur dat het ‘concept regie’ er dubbel en dik bovenop legt. Het schreeuwt ‘kijk naar mijn camerawerk!’. En daar houden juryleden van.
En dan is er Limited Series, waar het al heel raar moet lopen als Adolescence niet met de prijs gaat lopen voor Philip Barantini. Er valt te argumenteren dat zijn stijl beter werkte in zijn vorige project Boiling Point, maar dat doet er niet toe. De eindeloze passage van hoofdrolspelers Owen Cooper en Stephen Graham in zowat elke belangrijke talkshow en de non-stop aandacht op TikTok hebben hun vruchten afgeworpen. De marketingmachine was te krachtig, de winst is onvermijdelijk.
De kracht van een bijrol
De bijrolcategorieën zijn vaak het laatste bastion voor de échte acteurs. De hoofdrollen gaan naar de grootste ster met het beste promoteam, maar hier kan vakmanschap soms nog winnen. Een Emmy voor een bijrol is commercieel misschien minder waard, maar de persoonlijke triomf voor een acteur is des te groter.
In Comedy zou je de prijs aan Harrison Ford gunnen voor zijn heerlijk norse therapeut in Shrinking, maar de kanshebber is Ike Barinholtz. Zijn Sal Saperstein in The Studio – de wat dommige rechterhand van een studiobaas – is zonder twijfel het beste personage van het jaar. Hollywood lacht nu eenmaal graag met persiflages van zichzelf. Bij de vrouwen wordt het een interne strijd bij The Studio tussen Kathryn Hahn en Catherine O’Hara. O’Hara is een comédienne van een buitenaards niveau, maar haar rol is wellicht te mager. De prijs gaat naar Kathryn Hahn.
Drama wordt een bloedbad, gedomineerd door de ensembles van The White Lotus en Severance. Zij bezetten samen bijna 80% van de nominaties, en het kan dus alle kanten op. Een weloverwogen gok: veteranen Jason Isaacs (The White Lotus) en Carrie Coon (The White Lotus) zullen als de overlevers uit deze strijd komen.
Bij de Limited Series, ten slotte, is er geen enkele discussie mogelijk. Wat Erin Doherty klaarspeelt in de derde aflevering van Adolescence is een pure masterclass. Dat is Brits acteerwerk van het niveau dat we recent enkel bij een Olivia Colman of Emma Thompson zagen. De winst is een zekerheid. Bij de mannen lijkt Owen Cooper de meeste kans te maken voor zijn rol als tiener in Adolescence.
Wat komt eerst: de acteur of de ster?
De vraag ‘wie is de beste acteur?’ is nooit de leidraad geweest voor tv-prijzen. Het gaat om het verhaal, de timing en de status. Laten we beginnen met de Drama-categorie, waar het veld wordt uitgedund door de realiteit. Sterling K. Brown is een van de besten van zijn generatie, maar Paradise was pulp. De alomtegenwoordige Pedro Pascal werd duidelijk genomineerd door een jury die The Last of Us niet heeft gezien, want hij sterft in aflevering twee. Wat mager. En Gary Oldman? Die zal over een paar jaar wel winnen, wanneer de Emmy’s besluiten Slow Horses met terugwerkende kracht te eren.
Nee, de strijd wordt hier een voorbode van de Beste Serie-race, een duel tussen Severance en The Pitt. Hoewel de eeuwige dokteracteur Noah Wyle roet in het eten kan gooien, wordt dit een zege voor Adam Scott. Zijn tegenspeelster Britt Lower zal mee op het podium mogen.
In de Comedy-categorie is het veld eveneens bezaaid met valse favorieten. De nominaties voor de cast van The Bear zijn een categoriefout en een aanfluiting voor het komische talent van de rest. Dan de oud-winnaars: Uzo Aduba heeft ondertussen al een extra huis gekocht voor die overvolle prijzenkast, Quinta Brunson won al, en Jean Smart won de afgelopen vijf jaar al drie keer. De weg ligt daardoor open voor een verhaal dat te goed is om te negeren.
Want Kirsten Bell nog nooit eerder genomineerd was voor een Emmy is bizar (hallo jury!?). Ze verdient deze prijs dubbel en dik voor haar rol als hardnekkige atheïst die verliefd wordt op een rabbijn. De Emmy’s krijgt hier de kans om een historische fout recht te zetten, en die zullen ze grijpen voor haar rol in Nobody Wants This.
Bij de mannen lijkt de buit dan weer binnen voor Seth Rogen als stuntelige studiohoofd in The Studio, want zoals eerder gezegd, Hollywood ziet graag een idiote versie van zichzelf.
In de categorie Limited Series, ten slotte, is het verhaal kort en krachtig. De weg is volledig vrij voor de ongenaakbare Stephen Graham (Adolescence) en Cate Blanchett (Disclaimer). Geen discussie mogelijk.
De hoofdvogel
Tijd voor de enige prijs die mensen zich herinneren. In de categorie Comedy wordt het een bittere strijd tussen Abbott Elementary en Hacks. De rest is vulling: The Bear heeft zijn momentum gehad, Only Murders in the Building is te oubollig, en de andere genomineerden zijn voortreffelijk maar te niche. Omdat deze categorie een zwak heeft voor het herhaaldelijk belonen van dezelfde winnaar, en Abbott Elementary later nog kan pieken, gaat de prijs opnieuw naar de verdedigende kampioen: Hacks. Al kan The Studio nog verrassen.
Limited Series is andermaal een homerun voor Adolescence. Niet omdat het per se de beste serie is, maar omdat de competitie zo pijnlijk zwak is. Black Mirror is een schim van wat het ooit was, Monster is typische Netflix-middelmaat, en The Penguin maakt als spin-off van een superheldenfilm geen schijn van kans. Een overwinning bij gebrek aan beter.
En dan, de belangrijkste winnaar: dramareeks. Wie volgt Shogun op en voegt zich bij klassiekers als The West Wing, The Sopranos en Succession? Laten we eerst schrappen wie sowieso geen kans maakt. The Diplomat is te licht. The Last of Us maakte een kwaliteitsduik van jewelste. Paradise en The White Lotus zijn te veel genre-oefeningen.
Vier serieuze kanshebbers blijven over. Andor was geweldig, maar Star Wars blijft Star Wars voor een jury. Slow Horses is eveneens geweldig, maar wellicht te Brits en kan later nog bekroond worden. Het wordt dus een strijd tussen The Pitt en Severance. De gok is The Pitt. Het is geleden van ER in 1996 dat een doktersserie won. En in een land waar de gezondheidszorg elke dag verder wordt uitgehold, is dit de perfecte, meest betekenisvolle keuze.