NOFX, No Use For A Name, No Fun At All, Nodega. Voor hun punkrockplaat Rot In Helvetica doopten de mensen van Bodega zichzelf snel even om tot iets dat het genre verraadt. Mossel noch vis, EP noch langspeler, deel van de discografie noch degelijk afgelijnde zijstap: de stijloefening laat zich maar moeilijk kennen. Waar zijn die punkrockfans?
Ja, op het genre na is Nodega dus gewoon 100% Bodega. “Say hi to ATM”, zingt frontman Ben Hozie in “Network” met een vette knipoog naar de fans van zijn day job. Waar Bodega als artsy postpunkband nog “echte popsongs onder de arm” heeft, tapt Nodega resoluut uit het punkrockvaatje. Ons geluk dat Hozie en partner in crime Nikki Belfiglio het juiste punkrockvaatje kennen: dat van de pure, geïnspireerde, geëngageerde punkrock die in de jaren negentig aanleunde bij de hardcore.
Als de openingszet (“Monthly Followers”, met sarcastische uitsmijter “Donate your brain in the name of science today”) amper meer dan dertig seconden duurt en de tweede song (“Quantify”) praktisch dezelfde riff gebruikt, dan weten we het doorgaans wel, maar Nodega kent overduidelijk zijn pappenheimers. Een band die in 2025 nog trots uitpakt met intrinsieke kennis van acts die hun hoogdagen beleefden medio jaren negentig, die moet heel goed weten waar die mee bezig is. Zo verwijst alles – gitaarriffs, zangstijl, drumpatronen – gretig naar acts als Pennywise en Bad Religion. Het lef!
Nodega heeft het genre zo in de vingers, dat Rot In Helvetica meer gedurfde hommage dan geslaagde pastiche wordt. Net als de helden van weleer trekt Nodega zonder omwegen van leer tegen onze (ondertussen laat-)kapitalistische globale consumptiemaatschappij op een manier die de oude rotten uit het vak wel zullen smaken. Laat die voorzet “Monthly Followers” even buiten beschouwing en “Quantify” groeit op zichzelf uit tot een krachtig anthem tegen onze aard (want een drang is het al lang niet meer, wees eerlijk) om onze menselijke natuur tot het uiterste in ratings te meten. “How many stars would you rate this fuck?”, inderdaad.
Ook titelsong “Rot In Helvetica”, grofweg over hoe de mens tegenwoordig meer online dan elders begraven ligt (met – we verzinnen het niet – een verwijzing naar de terrils bij Charleroi), heeft een geniale ingeving: “Your youth is just a franchise”. Die zit! “Show The Scaffolding” heeft, voorbij zijn hardcoredrive, dan weer een positieve urgentie die body positivity predikt: “I take comfort in the fact that I’m under construction”. Eén keer gaat de band wel plat op de buik: “Comatose Chameleon” wil véél bereiken, té veel. Hier doemen zowaar The Ramones op, en hoe lang is dat niet geleden? De verzen, bruggen en refreinen hebben evenwel telkens iets anders voor ogen, en zo raakt de song niet echt ergens.
Hoewel Rot In Helvetica maar acht songs telt en nog geen twintig minuten duurt, is Nodega best wel geslaagd in zijn opzet om ouderwetse punkrock naar 2025 te vertalen. Gezien de gemiddelde populariteit van het genre in dit tijdsgewricht, lijkt deze bizarro Bodega enkel voer voor puristen en liefhebbers. De boodschap van “Quantify” is ons niet ontgaan: deze krijgt geen score.
