De zon komt zachtjes op, de stad wordt langzaam wakker, en jij wandelt naar huis. De wereld is een waas. Afgelopen nacht is nog maar net gebeurd maar lijkt alweer eeuwen geleden. De beats pulseren nog langzaam na. Vandaag is nog steeds pas morgen, maar gisteren is alweer voorbij. Alles is vooral heel nú.
Het is het meest poëtische moment van wat de hardste dansnacht kan geweest zijn. Het korte en tegelijk tijdloze moment tussen de club en je bed, tussen donker en licht, tussen hard en zacht. Burial leverde er ooit de beste soundtrack voor. Massive Attack ook, afhankelijk van in welke stemming je was. En nu is er “Blue Hour” van Nosaj Thing, producer uit L.A.. De ritmes zijn een zachte uitloper van de dansvloer. Ze vragen wel om je aandacht, maar niet te hard. Het synthgeluid hangt er als een waas over. De geluidsgolven kapselen de straten en de pleinen in. Ze laten je ogen lichtje sloom worden.
Daarboven hangt de vertederende stem van Julianna Barwick. Wij hadden de ambient kluizenares niet snel geassocieerd met dit soort lome downermuziek, de laatste restanten van zaterdagavond. Maar de keuze voor Barwick is perfect. Ze fluistert in je oor, triest en troostend tegelijk. “Waar ga je nu heen, jij beeldenstormer,” lijkt ze te denken. Ze is de engel die je onder haar hoede neemt.
“Blue Hour” ligt te dromen op het kruispunt van sferen, perfect te wezen.
