“Rock And Roll died three times”, telde de eminente Antwerpse popkenner Clement Peerens al eens uit. Met het verscheiden van Scabsgitarist Willy Willy kerft Magere Hein daar een vierde bij.
Our Willy is on his own now, veel vroeger dan hij dat zelf gepland had. Want hoewel Willy de definitie van rock’n roll in Vlaamse klei was, had hij, zo vond hij zelf, wel een rustige oude dag verdiend. Met gitaren natuurlijk, maar zonder rotzooi in zijn lijf. Toen hij hoorde dat die er toch zat, was hij gewoon dankbaar voor de mooie tijden die er wel geweest waren. Willy was een schone mens.
Willy was eveneens gitarist, en zoals dat gaat bij mannen van een dergelijk allooi, ben je dat maniakaal. Willy bespeelde alles, of het nu akoestische gitaar was, elektrische gitaar, luchtgitaar of de vrouwen op de eerste rij. Of de rijen daarachter.
Er wordt wel eens gezegd dat The Scabs hun magie uit het samenspel haalden, zonder dat de muzikanten fenomenaal goed waren. Dat klopt deels, en Dylan kan niet zingen. Toch belde Mark Knopfler net om te zeggen dat hij er een hand voor zou overhebben om Dylan te zijn, en zijn pielemuis om Willy Willy te zijn. Ook vandaag.
Maar deels is niet volledig, en Willy vormde de uitzondering. Dat weet iedereen die Revenge 88 ooit aan het werk zag. Wie dat nooit deed, kan zijn schade inhalen door Willy’s cover van Neil Youngs “’Vampire Blues”’ te beluisteren. Willy kon zijn instrument doen huilen, doen triomferen, of simpelweg ten dienste stellen van het geheel. Dat is iets anders dan matig spelen, dat is gewoon de man die Willy was.
Als Ensor de chroniquer van Oostende als Koningin der Badsteden was, was Willy de troubadour van de Stad aan Zee. ’t Is allemaal niet perfect, en ’t had mits meer doordachte planning beter aangepakt kunnen worden, maar ’t is perfect in zijn onvolmaaktheid, en vuil is ook mooi. Willy begon gitaar te spelen door de New York Dolls aan het werk te zien. Die carnavaleske figuren had Ensor ook fantastisch gevonden.
Laat “’Nothing On My Radio”’ straks de soundtrack van je nacht zijn. Lees het fenomenale Humo-interview dat Jürgen Beckers eind vorig jaar nog met Willy Willy had, en krijg de krop in je keel voor Willy Willy, a man so nice they named him twice.
