Om afscheid te nemen van 2018 presenteert in december elke dag één enolamedewerker zijn of haar song van het jaar. De volledige lijst beluistert u hieronder.
Noname (maar toch ook Fatima Warner) opent haar debuutalbum met “Maybe this the album you listen to in your car // Really questioning every God, religion, Kanye bitches”. Zij weet ook dat we ons alle zeven miljard slechts voortslepen in het kielzog van Kanye West. Net als hem groeide ze op in Chicago en zou ze, na enkele succesvolle passages in poetry slams, de sprong naar hiphop wagen. Chance The Rapper en Mick Jenkins introduceerden Warner in het wereldje, halverwege 2016 bracht ze de mixtape Telefone uit en dit jaar volgde het officiële debuut: Room 25.
Zoals twee jaar geleden klinkt Noname opnieuw alsof ze twintig vrienden in haar woonkamer heeft uitgenodigd om daar gezellig te jammen. Dat de productie van Room 25 nog een trapje hoger pronkt blijkt onder meer uit “Regal”, die hier even mooi had tussen gestaan. Maar in “Self” introduceert Fatima zichzelf en het muziekkamertje dat ze heeft gecreëerd quasi perfect. Soulful genoeg om hiphop te overstijgen en authentiek genoeg om kwetsbaar te zijn. Jazzorgel en gitaartje. Met een stevige portie humor en nog ruimte over voor een kritische blik op haar omgeving. Een debuut dat doet verlangen. Bedankt, Kanye.
