Nu Morrissey officieel zot is geworden, moeten we de blik misschien maar eens flink op Johnny Marr gericht houden. Met nieuwe single “Hi Hello” knoopt de gitarist aan bij zijn klassieke jengelgeluid van bij The Smiths op een manier die “Well hel-lo”, doet brommen.
Het was uit de handel genomen. Niet meer te krijgen. Dat geweldige gitaargeluid waarmee The Smiths de donkere jaren tachtig van een alternatief gouden randje voorzagen verdween met het verscheiden van het viertal uit de wereld. Johnny Marr speelde dan wel gitaar bij jan en alleman, zelden was zijn kenmerkend geluid nog te horen. Sinds hij langzamerhand vrede heeft met het feit dat het dit en dat alleen zal zijn dat hem zijn in memoriam zal doen verdienen, mag het echter opnieuw. Op de tour rond vorige plaat Playland waagde hij zich al eens aan een Smithsklassieker – die hij overigens meer dan verdienstelijk zong – dit “Hi Hello” is een schaamteloos omarmen van zijn muzikale erfenis.
Er is niet alleen die geweldig riff en die heerlijke zingende synth op de achtergrond, ergens zit ook een lijntje van “There Is A Light That Never Goes Out” te doen voor het een echo van Patti Smiths “Dancing Barefoot” wordt. Het is niet origineel, we kennen het al, maar het is veel te lang geleden dat dit nog eens mocht. Omarm het, maar niet te hard, voor Marr zijn jengel weer afzweert.
