Fluister iemand de woorden “olden yolk” in het oor, en vraag te raden naar wat voor muziek een band met dat spel van langgerekte o-klanken zou kunnen produceren. Wedden dat die persoon meteen correct zal kunnen antwoorden?
Klopt, het heeft iets met folk te maken, maar trek vooral geen overhaaste conclusies. In 2013 brachten de New Yorkers van Olden Yolk een demo uit die nog graag de kaart van de psychfolk trok, maar deze eerste langspeler Olden Yolk profileert zich meer als een standaard indierockplaat met affiniteit voor folkrock uit de sixties (denk dan bijvoorbeeld aan Fairport Convention). Anderzijds borrelen de creatieve onderstromen uit duidelijke psychfolkbronnen. Via Shane Butler, de mannelijke helft van het brein, zijn er nog sporen te vinden van Quilt, de band waarin Butler eerst zijn brood verdiende. De vrouwelijke helft, Caity Shaffer, brengt dan weer die verveelde cool die typerend is voor New Yorkers. Best verfrissend voor folkrock.
Verder zijn ook vergelijkingen met de experimentele folk van Weyes Blood niet ver weg: eerder was er een splitalbum met het alter ego van Natalie Mering, dat bijna klonk alsof het van één band kwam. Olden Yolk blijft nu met beide voeten op de grond, meer bepaald op de straatstenen van een metropool. Zo gonst er een duidelijke nervositeit doorheen Olden Yolk, die onlosmakelijk bij het leven in een grootstad hoort. De gitaarriff doorheen topper “Cut To The Quick” bijvoorbeeld, heeft iets onbehaaglijk en urgent, dat zowel vertrouwd als bevreemdend in de oren klinkt. Op “Vital Sign” mag Shaffer haar grootstedelijke afstandelijkheid bovenhalen: “Without emotion you say/…/It could have been you too”. “Dystopian folk”, zegt de band zelf. En er is iets van aan.
Wanneer Shaffer en Butler met elkaar in dialoog treden, zit de samenzang altijd als gegoten — “Hen’s Teeth” verdient hier een vermelding. Het spannende “Esprit De Corps”, waarin Butler van start gaat met spoken word, terwijl Shaffers stem op de achtergrond een weids glooiend landschap creëert, laat de kans niet onbenut om in het refrein uit de structuur los te breken. “Takes One To Know One” is een uitwuiver om u tegen te zeggen: een zinderende finale van bijna acht minuten waarin lang uitgesponnen solo’s zichzelf rond bezwerende, repetitieve drumlijnen wikkelen. Alle zintuigen staan op scherp, zodat een nieuwe luisterbeurt als een evidentie voelt.
Voor één keer laat een band met een folkziel het typische natuurgeneuzel achterwege en laat hij in plaats daarvan zijn licht schijnen op menselijke relaties in en met de moderne stad. Dankzij die originele benadering van hedendaagse folkrock zorgt Olden Yolk met dit gelijknamige langspeeldebuut voor de update die het genre nodig had.
