Wie wil er anno 2017 nog een nieuw album van The Jesus And Mary Chain horen, het eerste in maar liefst negentien jaar?
We schrijven 2013. Op de line-up van Primavera Sound staat naast My Bloody Valentine ook het ogenschijnlijk legendarische The Jesus And Mary Chain te pronken. Als (beginnend) liefhebber van postpunk en shoegaze ben ik al mee met de eerste band en nog jongere pokkeluide indiegroepen zoals A Place To Bury Strangers, DIIV en Double Veterans — later zouden daar nog onder andere Dinosaur Jr., Nothing en onze eigenste Newmoon bijkomen. Al die bands werden (on)rechtstreeks beïnvloed door de combinatie van stevige gitaarnoise en/of het melodieuzere (pop)werk van The Jesus And Mary Chain. Net zoals bij The Velvet Underground was het commerciële succes bijna verwaarloosbaar, maar had de band wél een grote artistieke impact.
Hopelijk krijgt Psychocandy (1985) een even grote viering als de bananenplaat onlangs kreeg. Uw dienaar moest nog geboren worden toen de ‘stofzuigerplaat’ (omwille van de compromisloze sound) en het naar new wave neigende Darklands (1987) uitkwamen, was nog maar een peuter bij Automatic (1989) en Honey’s Dead (1992) en in de ban van andere, niet nader genoemde muziek ten tijde van Stoned & Dethroned en Munki, uit respectievelijk 1994 en 1998. Kort gezegd: te jong om The Jesus And Mary Chain bewust meegemaakt te hebben.
Hoe komt het dan dat vandaag de muziek van de herenigde gebroeders Jim en William Reid, beiden vergevorderde vijftigers en de enige overgebleven originele leden, nog altijd aanspreekt? Is al hun nieuw materiaal dan niet ongelooflijk gedateerd? Welnee. The Jesus And Mary Chain blijkt meer dan een relikwie uit de jaren tachtig.
De plaat opent verrukkelijk met het meezingbare, anthem-achtige “Amputation” en het heerlijk slome “War On Peace”. Ze vormen de perfecte samenvatting voor het catchy, tragere, maar hevige geluid waarmee de broers zo veel impact hadden. Ook in “All Things Pass” hoor je de herkenbare nonchalante vocalen, noisy gitaren en intens drumwerk. Er zijn nog frissere nummers zoals “Always Sad”, iets als fuzzpop recht uit de sixties, opgesmukt met een heerlijk duet tussen Jim Reid en gastzangeres Bernadette Denning. Springen er ook bovenuit: de uitmuntende riff in “Song For A Secret” en “The Two Of Us”, dat eveneens niet al te bestoft klinkt dankzij de bijdrage van de Amerikaanse zangeres Sky Ferreira.
Akkoord, in de tweede plaathelft is het vet wel van de soep. Met veertien nummers is Damage And Joy dan ook iets te lang geworden. Maar het blijft de best mogelijke plaat die The Jesus And Mary Chain gemaakt kon hebben. Het is geen meesterwerk — er staat geen song van het kaliber van “Just Like Honey” of “April Skies” op –, noch is het een teleurstelling. Het zit er ideaal middenin, zonder gratuit over te komen.
Probeerden de broers Reid aansluiting bij een jonger publiek te vinden met een softere sound? Damage And Joy is in elk geval een must voor elke alternatieve muziekfan van vandaag. Britpop van een bende oude zakken die bij momenten nog altijd stevig doorrocken, je hoort het niet (al te vaak) op de radio, maar het zou toch die aandacht verdienen. Ik zet dus graag de nieuwe The Jesus And Mary Chain, en dan liefst de eerste helft, nog eens op repeat. En jij misschien ook?
The Jesus And Mary Chain speelt op 18 april in de AB.
