Illuminine + Low Roar :: 16 augustus 2015, DOK

Zondagavond was het IJsland boven op DOK. Twee acts die zich elk op hun manier door het land lieten en laten beïnvloeden, bezorgden het talrijk opgenomen publiek een pracht van een zondagsblues.

Zonder meer prachtig bij de ondergaande zon: de hemels rustige, voortkabbelende muziek van het Leuvense Illuminine, dat amper voor de tweede keer uit zijn zomerslaap ontwaakt. Normaal zijn ze met liefst acht muzikanten op een podium, maar ditmaal speelt deze intieme band in zijn meest minimale bezetting. Twee violisten (Mathijs Bertel en Beatrijs De Klerck), de gitaar van bezieler Kevin Imbrechts en pianist Christophe Vandewoude zijn echter genoeg om ons te overtuigen van de livekwaliteiten van de nummers van #1, een plaat die van onze (pn) meer dan terecht 8.5 kreeg. Imbrechts begon al jaren geleden op zijn kot aan de prachtige composities te werken, maar deelde ze dus pas dit jaar met de wereld. Voor de opnames nodigde de grote Birgir Jón Birgisson (Sigur Rós) hem zelfs uit in IJsland.

In de hangar van de DOK Box vallen de bloedmooie gitaartokkels tijdens machtige nummers als “Dualisms” en “Winter” als regendruppels naar beneden. Een van de latere nummers is ietwat rustelozer en moet het vooral hebben van nerveuze violen, maar het fragiele evenwicht tussen ambient, neoklassiek en postrock wordt nooit verstoord. Er wordt geen noot gezongen bij Illuminine en er zijn geen visuals, daarom wordt alles aan de verbeelding overgelaten. Het prachtige debuutalbum bevat veertien soundscapes, dus het halfuurtje is zeker te kort. Bovendien zijn er minder samples en geen cello of trompet in deze bezetting te horen. Zorg er dus voor dat u de band in het najaar aan het werk ziet. Kippenvel verzekerd!

Ook bij het beluisteren van Low Roar is geduld een schone deugd, ervaring met IJsland is nog beter. Nadat The Audrye Sessions, de band van frontman Ryan Karazij, in 2010 uit elkaar gingen, kon hij eindelijk zijn droom vervullen; verhuizen naar IJsland. De ingrijpende verhuis van het zonnige Californië naar het land van vuur en ijs en de emoties die daarmee gepaard gingen, vormen de belangrijkste inspiratiebronnen voor de muziek die bevindt op het kruispunt van Sigur Ros, Radiohead en — waarom niet — Bon Iver. In DOK kregen de nieuwe fans of wie er niet kon bijzijn in mei in het Trefpunt, dat toen hopeloos vol zat, een herkansing om de band in een intieme setting aan het werk te zien.

Om met de deur in huis te vallen: Karazija, een drummer en een toetsenman nemen ons meteen mee op een dromerige en melancholische trip. Al in IJsland geweest? Dan weet u wellicht wat we bedoelen. Het is alsof we non-stop door de eindeloze landschappen reizen, want bij Low Roar vloeien de nummers in elkaar over. Eerste hoogtepunt is “Just A Habit” waarin een mijmerende Karazija zijn indrukwekkende falsettostem laat erupteren. “Can I stay a little longer, I am so happy here” lezen op de muur en die boodschap mag plots zeer letterlijk geïnterpreteerd worden.

De overgang van “Just A Habit” naar “Anything You Need” is misschien ietwat geforceerd omdat band per se de nummers aan elkaar wil rijgen — “We houden er niet van om te praten”, zegt de drummer ons na het optreden. Daarom ben je mee met Low Roar of ben je dat niet. Halverwege eventjes inpikken, is heel moeilijk. Karaziija wil je van begint tot einde opslorpen in zijn draaikolk van emoties. Tweede hoogtepunt? Ongetwijfeld “Dreamer”, afkomstig van tweede plaat 0. Nog zo’n prachtig nummer: “Tonight, Tonight, Tonight” waarmee je je bij Radiohead ten tijde van Kid A waant. En opnieuw klopt het totaalplaatje van akoestische pracht meets elektronische muziek.

Wanneer Karazija zijn twee muzikanten na de reguliere set bedankt, worden we even uit onze broze trance gehaald. Maar ook de solonummers tijdens de encore krijgen DOK helemaal stil. Zo stil dat je enkel de auto’s hoort voorbij zoeven. Het adembenemend mooie “Friends Make Garbage (Good Friends Take It Out)” bezorgt ons het zoveelste kippenvelmoment. Het publiek reageert nogmaals euforisch. Low Roar zou zo’n passie niet alleen met een klein publiek kunnen delen als het zo blijft spelen, deze band zou — zonder overdrijven — wel eens een nieuwe groeier kunnen worden die voor collectieve onthaasting zorgt. Low Roar speelt op 30 oktober in de Rotonde van de Botanique en misschien volgend jaar al op Rock Werchter of Pukkelpop? Alvast een band om in het oog te houden.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

1 + 19 =