Veel rimpelingen heeft White Water, het debuut van The Slow Show, niet gemaakt. Toch liep Het Depot dinsdagavond aardig vol voor de ingetogen rock van de Britse band. Konden ze meteen vaststellen dat deze groep meer verdient dan een bestaan in de rafelranden van het Europese concertcircuit.
Toegegeven: het zal geholpen hebben dat Het Depot de deuren van zijn café gratis opengooide. En dat toetsenist Fred ’t Kindt — nog steeds zo Belgisch als frietjes met mayonaise — een hoop familie heeft rondlopen in de omgeving van Leuven, kon ook geen kwaad. Het was dus meer dan een beetje druk in de lange, zweterige gang die de foyer van de concertzaal is. Niet meteen de ideale concertomstandigheden voor een groep die het moet hebben van zijn ingetogen sfeer, en liefst van al nog met wat blazers en een setje strijkers uitpakt.
Vanavond – miniem podium, ziet u — is maar één blazer aanwezig, en komen de strijkers van op een schijfje. Het maakt niet zoveel uit, merk je nauwelijks drie nummers ver, wanneer “Dresden” begint met die koorsample. En je beseft dat er iets te zeggen valt voor bands die hun eerste carrière missen. Zoals de bandleden van Doves en Tindersticks er jaren over deden vooraleer ze met hun latere band succes hadden, zo hebben ook deze muzikanten eerst ettelijke watertjes doorzwommen voor The Slow Show vorm kreeg. Het gevolg is een groep mensen die niet alleen weet wat ze willen, maar ook de ervaring en de rijpheid hebben om dat af te leveren; alles zit op zijn plek, en wordt perfect gespeeld.
Het is dan ook niet moeilijk om te vallen voor die diepe bariton van Rob Goodwin; het soort strot dat ideaal geschikt is om een oudtestamentische God in een Cecil B. DeMilleprent te spelen, maar zich ook uitermate goed leent voor de trage, dramatische songs van The Slow Show. De drums kloppen hol een dodenritme, de cornet blaast omfloerst, maar het is zijn stem die in “Brother” kippenvel opwekt. “Too young to leave you brother”, treurt hij hoe zijn grootvader ooit zijn broer te jong verloor aan kanker; het is een bijlslag in de nek, een krop in de keel moet even verbeten.
Dit is een competente band, en zelfs al is het doodernstig gezicht van de Vikingachtige drummer Chris Hough bijzonder entertainend, zijn inventief drumwerk máákt “Flowers To Burn”, houdt het woelig genoeg om te boeien. En er is natuurlijk ook nog “God Only Knows”, dat niets met The Beach Boys te maken heeft, maar zijn voet zonder schroom naast hun gelijknamige klassieker mag zetten. Goodwin zet het op een croonen met dat “God only knows what I will do with you” en het enige woord dat zich nog laat op schrijven is “bloedmooi”; dit benadert de perfectie.
De manier waarop in de eindspurt “Bloodlines” tot een regelrecht anthem wordt omgebouwd laat zien dat The Slow Show nog groeimarge heeft. Deze groep blijft op een stevig festivalpodium desgewenst ook overeind, en schuwt daarbij lichte Editorstrekjes niet. Het mag; Goodwin heeft alles in zich om een Tom Smith aan de juiste kant van de pathos te blijven. Dat hij een goeie frontman is, toont hij alvast nog eens wanneer hij het publiek aan het einde van de bisronde – die bestaat uit twee oudere, minder sterke nummers — zelfzeker begeleidt in een samenzang van dat “Everybody’s home now” uit “God Only Knows”. En dat is het dan; een twee rondje van die single komt er niet, die zieltjes zijn zo ook wel gewonnen. Geef deze band een groter podium. En snel.
