Newmoon + Chain Of Flowers + Nothing :: 26 november 2014, Het Bos (Antwerpen)

Tijdens hun eerste Europese tour — meteen als headliners — deden de shoegaze punkers van Nothing twee Belgische alternatieve muziekclubs aan. Het langverwachte optreden in Het Bos liet ons toch met een ietwat dubbel gevoel achter.

Goed dat er ook anno 2014 nog nieuwere shoegazebands de aandacht trekken, na reünies van My Bloody Valentine, Slowdive en Ride, die nog maar net een wereldtournee aankondigden. Uiteraard toverden de eerste twee bands de voorbije jaren de magie van weleer terug — Slowdive deed het recentelijk nog op meesterlijke wijze op Pukkelpop –, staan hun nummers twintig jaar na datum nog steeds als een huis overeind staan én beïnvloeden ze nog altijd jonger geweld. Nothing is daarvan het beste internationale voorbeeld, al klinkt het viertal uit Philadelphia niet zo slow motion als de doorsnee shoegazeband. Het verbaast niet dat zo’n revelatie wordt opgepikt door de muzikale fijnproevers van De Kreun en Het Bos, twee clubs die naast een ijzersterke programmatie ook een passie voor goed bier gemeen lijken te hebben — Omer of Bosbier: we zouden niet weten wat kiezen!

De betere mix van punk en shoegaze vormt de rode draad van de avond en daar geeft het jonge Newmoon zijn eigen draai aan. Na het opdoeken van hardcoreband Midnight Souls gingen enkele ex-leden op zoek naar meer introverte, melancholische tonen. Deze vier nuchtere jongens kregen met “Aria”, een van de beste singles van dit jaar, veel aandacht opgewekt, en terecht. Ook live blijft het openingsnummer een onvoorstelbare brok emotie waarin de zangstemmen op de achtergrond lijken te zweven. De nummers hangen sterk aan elkaar door de overvloed aan reverb, echo en volume, en de gedrevenheid waarmee deze band op een podium staat. Ook het meer uptempo “Mask” smaakt naar meer, maar dé geluidstrip is de afsluiter. De drie gitaristen en bassist staan met hun rug naar het publiek tegen hun versterkers zichzelf in een trance te spelen. Newmoon is pure magie. De next big thing in België? Aan de mensen van de AB: lezen jullie mee?

Als tweede support krijgen we Chain Of Lowers door de strot geramd. Minder dreampop, meer postpunk (véél meer!) dan de voorgaande band. Deze jonge, vijfkoppige band uit Cardiff — allemaal kwade arbeiderszonen — is genoemd naar een B-kant van The Cure en in de shoegaze en heavy reverb waart de geest van Ride rond, maar de (post-)punk van Sisters of Mercy en Killing Joke blijft toch overheersen. De infectieuze, soms door effecten vervormde riffs, repetitieve slagharde drums — die cimbalen en snare moeten eraan geloven — en energieke frontman zorgen voor een oorverdovend, opgefokt geheel. Na een paar nummers smaakt dit naar meer van hetzelfde lawaai. Niettemin te checken als je fan van bent van Joy Division, The Jesus And The Mary Chain en Eagulls.

“How was your day? (…) Everybody left me in London”, getuigt de frontman van Nothing halverwege het optreden over hoe hij na een bezopen nacht in Londen bijna zijn eigen optreden moest missen. Even later biecht Dominic Palermo op dat hij zijn versterker kapot gespeeld heeft; duidelijk te merken aan het krakende gitaargeluid. Niet onlogisch voor het voorlaatste optreden van een slopende tour. Maar toch: het enfant terrible van de shoegazescene lijkt zijn streken nog niet verleerd. Nothing werd dan ook gevormd na een meer dan turbulente periode in Palermo’s leven — drugs, geweld en gevangenis: we moeten er geen tekeningetje bij maken. Maar muziek redde zijn leven. Het resultaat van geduldig kauwen op demo’s was het indrukwekkende Guilty Of Everything, negen ijzersterke nummers die het beste van Pains Of Being Pure At Heart, My Bloody Valentine en Smashing Pumpkins combineren. Palermo vormde met drie andere ongeleide projectielen een band rond zich en Roadburn liet in april al de vier mannen speciaal overvliegen uit Philadelphia voor hun live-debuut in Europa.

Van bij de opener “July The Fourth” staan de weemoedige stem en een stortvloed van zware distortiongitaren centraal. De nonchalante podiumprésence — niet gecompenseerd door een sfeervolle lichtshow — en het feit dat Palermo, Brandon Setta, Nick Bassett en Kyle Kimball na een twintigtal optredens op automatische piloot lijken te spelen, zorgt echter voor een matig eerste kwartier. Ook valt hun gebrek aan zangcapaciteiten in de meer rustige stukken op, maar nogmaals: de band viel bijna omver van vermoeidheid én de muziek moet het vooral hebben van het betere gitaarruis. Vanaf “Get Wel”, door Palermo opgedragen aan zijn versterker, krabbelt de band stilaan recht en krijgen we een krachtiger optreden. Vooral “Endlessly”, “Dig” en afsluiter “B&E” werken hypnotiserend. Toch hebben we op de terugweg het gevoel dat er nog méér in deze band zit. Tip: neem wat meer Dafalgan mee als je niet kan weerstaan aan de geneugten van het rock-’n-rollleven.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

vijftien − 3 =