Of hoe het plots snel kan gaan. Eleanora was lange tijd vooral een naam gebaseerd op een live reputatie. Een release van het Gentse vijftal liet lang op zich wachten, tot een tijd geleden een split-release verscheen met Amenra, de cultband die gestaag blijft groeien en dit jaar nog een paar releases met zielsverwanten op de markt brengt. Intussen is er ook een ep van Eleanora, thuis te brengen in die koolzwarte en claustrofobische zone waar Amenra voorlopig heer en meester is.
Dat “Amenable”, een van de twee songs op deze debuutrelease, al eerder verscheen, hoeft geen probleem te zijn, want nu zorgt het samen met de andere helft, “Mammon”, voor een prima balans die de speelzone van deze band in twee hoofdstukken laat horen. Artwork en presentatie passen ook in die Church Of Ra-cultuur: het is allemaal grijs en sober, je voelt het loden gewicht van de muziek zonder er ook maar een seconde van gehoord te hebben. De namen van de individuele muzikanten zijn nergens te bespeuren. Het collectief, de stam, primeert. De bezongen twijfels en angsten zijn universeel. Dat is de paradox van de eenzaamheid, ze geldt voor ons allen.
De zachtjes opduikende gitaar aan de start van “Mammon” doet even de komst van een slepende beuker vermoeden, maar dan krijg je een explosieve knal en de band is vertrokken voor een pletwals die hen via posthardcore, -metal en sludge voert door een woestenij die de werelden van Converge, Amenra, Pelican en Neurosis lijkt te willen verenigen. Massief en furieus, met rauw gekeel van Mathieu Joyeux dat al bijna even ontredderd klinkt als de hysterische klaagzangen van Colin van Eeckhout bij Amenra. De malende gitaren van Christophe De Ridder en Robin Broché banen zich een weg door meerdere luiken met een monolithische eensgezindheid.
Verderop in het nummer krijg je een Q&A-stijl van stemmen, die herinnert aan de vroegere Neurosis, net als een paar passages die echte nekbrekers zijn en van de song een slopend epos maken. Dat is nog sterker het geval voor “Amenable”, dat zich op lagere snelheid afspeelt. Het metalen gerammel in de intro zorgt meteen voor een sfeer van ritualisme en kerkerernst. Zodra dat galeientempo op gang getrokken wordt, zit er niks anders op dan mee te gaan in de logge maalstroom van existentiële spanning. Alles is zwart, melancholisch, emotioneel geladen, mikt op grandioos drama in talloze grijstinten.
De overtuiging is evident, net als het geoliede samenspel. Rest enkel de vraag of Eleanora zich staande zal weten te houden tussen de concurrentie en de grondleggers van deze specifieke stijl en sound. Dat overduidelijk verder gebouwd wordt op de nalatenschap van Amenra en volk van die band betrokken is bij deze release (Mathieu Vandekerckhove nam de mastering op zich), is knap, en een zoveelste bewijs dat de hechte gemeenschap er een probeert te zijn die het niet van wedijver moet hebben, maar het zorgt er ook voor dat leden van zo’n gemeenschap zich moeilijker kunnen onderscheiden.
Dat het Eleanora menens is, spat wél van deze release. Dit is een band die duidelijk diep tast en uithaalt als een hecht blok. Nu valt enkel nog af te wachten of ze die sound, stijl en (eventueel) productie verder zullen kunnen verrijken met meer eigen karakter. Als ze deze productiviteit aanhouden, zullen we dat snel genoeg weten.
