Antwerp Metal Fest 2014 :: Naar de hel met de hemelsluizen open

Bah, bah, bah! Nu geven wij als geharde festivalverslaggevers niet om een druppel water, maar die irritante, vieze miezerregen die zaterdag de hele dag over het Merksemse Bouckenborghpark neerdaalde, hing een ganse dag dik onze botten uit. De tweede editie van Antwerp Metal Fest mocht dan niet het prachtweer hebben van de vorige editie, maar de line-up was minstens even leuk als vorig jaar. Met grote nadruk op lokaal talent, interessante headliners en één heuse legende (Exodus!!) stond de tweede editie van AMF weer garant voor een fikse portie nekpijn.

Nadat we onze kleren, haren en fiets hebben uitgewrongen, vallen we zaterdag binnen bij het Luikse Komah op de Mainstage. Ze werden aangekondigd als ‘groovemetal’, en dat lijkt nog niet eens zo slecht gekozen. Komah heeft ongetwijfeld een omvangrijke Machine Head-collectie in de kast staan, want het Waalse kwintet heeft een uitgebreid arsenaal van thrashriffs en breakdowns in de aanbieding, alsook de goed gesmeerde strot van zanger Leny Andrieux. Leuke opener van de dag, net als het Aarschotse Homer in de marquee. De indoor stage van vorig jaar maakte plaats voor een heuse festivaltent. Dat was enerzijds nodig: de indoor stage barstte vorig jaar menigmaal uit de voegen, maar qua sfeer is zo’n saaie witte tent natuurlijk heel wat minder interessant. De sfeer moest dus van de bands en het publiek komen, iets waar Homer vrij goed in slaagde. Dit viertal houdt zich hoofdzakelijk ledig met post-hardcore in de stijl van Quicksand en Boysetsfire, wat betekent dat er een fikse portie melodie aanwezig is, maar dat er ook best verwoestend kan uitgehaald worden. Best goed, alleen sloeg Homer er — net als heel wat andere bands – niet in om het euvel van de dag het hoofd te bieden: het geluid.

Zowel op de mainstage als in de tent was dat namelijk verre van ideaal. In het slechtste geval klonken sommige groepen echt afgrijselijk. Zo was het ook aan het begin van Evil Invaders, waar de mix zo onwaarschijnlijk schel stond, dat ook achteraan het terrein oordoppen moesten gebruikt worden. Komt daar nog eens bij dat Evil Invaders met zijn old school thrashmetal vaak de hoogste toonaarden uitkoos. Zowel muzikaal als visueel klopte het plaatje helemaal: ultrastrakke jeans, witte sneakers, een vieze pornosnor en razendsnelle thrash. Deze jonge Limburgers speelden withete, verschroeiende thrash alsof ze al meer dan dertig jaar niks anders gedaan hebben. Dit viertal speelde de ene na de andere furieuze riff aan flarden, lanceerde de ene na de andere solo het publiek in en deed dit alles met zoveel zelfvertrouwen dat er regelmatig nog wat kon geshowboat worden. Het eerste feestje van de dag was begonnen. Topshow.

De vintage thrash maakte op de mainstage vervolgens plaats voor new school hardcore met Bear, die van hun optreden meteen een heuse work-out maakten. Er werd gerend, gesprongen, gezwaaid met allerhande instrumenten, en drummer Serch mepte zo onwaarschijnlijk hard op zijn kit dat we dachten dat we er vonken zagen uitspatten. De brute sound van Bear doet denken aan een combinatie van de mathcore van Botch en aan de groove van Meshuggah, en heeft ook meer dan genoeg punch in zich om het Bouckenborgpark plat te gooien. Het publiek echter stond erbij en keek ernaar. Het had misschien met de regen of (alweer) het geluid te maken, maar de 300% energie die Bear in zijn set stak, kwam niet over op het volk, wat toch voor enige frustratie zorgde bij de band. Helemaal op het einde kwam het vuur toch wat in het kruitvat, en dat mocht wel, want puur op inzet (en calorieverbranding) verdiende Bear toch beter. Alleen dat trashen van de instrumenten aan het einde van de show (een vaste gewoonte) heeft meer iets postsierlijks dan dat het iets toevoegt aan de set. Hoog tijd dat daar eens mee opgehouden wordt.

Terug naar de marquee, waar luttele seconden na het einde van Bear Toxic Shock erin vliegt. Vorig jaar al een van de revelaties op Antwerp Metal Fest, en sindsdien alleen maar beter geworden door het vele spelen, al lag de band enkele maanden stil wegens ziekte van zanger Wally. Sinds enkele maanden staat het kanon echter weer op scherp, mede dankzij een korte tournee met hardcorelegendes (en persoonlijke helden van de band) Cro-Mags. En het is eraan te zien dat Toxic Shock er zin in heeft: vanaf het eerste nummer ontplofte de ene na de andere energiebom in de tent, met een ziedend “On Thin Ice” uit de plaat Daily Demons. Die plaat leverde verder nog kleppers als “Don’t/Too Late”, “Police Malfunction Attitude” en een waarlijk allesvernietigend “My Life” af. Het publiek veranderde in een grote moshpit, en zanger Wally deed zijn voorouders weer alle eer aan door als een volleerde aap zowat overal op, over en in te klimmen. Het dak ging er echter pas echt af bij een massaal meegebruld “Anthem”. Vorig jaar de revelatie, dit jaar de bevestiging: een betere show zouden we tijdens dit Antwerp Metal Fest niet meer meemaken. Wauw.

Uit een heel ander vaatje tapte het Nederlanse Izegrim dat zich bezig houdt met goed gemaakte, maar vrij clichématige thrashmetal à la Arch Enemy (wat ook met de gruntende frontvrouw te maken heeft). Technisch gezien is hier weinig aan de hand, maar na de woeste, bevlogen show van daarvoor valt meteen op dat hier vooral op kunde dan op inzet werd gespeeld. Neen, dan toonden hun landgenoten van Herder meer hart, en een gigantisch paar ballen, want Herder staat voor loeiharde, beukende stoner. ‘Herder is Harder’, luidt de slogan van deze band, en daar is werkelijk geen letter van gelogen. Herder beukt van de eerste tot de laatste seconde met een kolossaal volume en even gigantische bravoure de marquee overhoop. De nieuwe plaat “Gods” had een prominente plaats op de setlist en bleek een stevig schot in de roos. Het verrassend matig aanwezige publiek (blijkbaar vond heel wat volk dat het om zeven uur plichtsgetrouw etenstijd was) liet zich ook gewillig overhalen, en zorgde voor het derde feestje van de dag. En dan moesten de grote kleppers nog komen.

Als laatste Belgische band op de affiche speelde Spoil Engine rond achten op de mainstage. Qua hedendaagse thrashmetal is Spoil Engine een van de grotere namen in dit land, met al heel wat internationale kilometers en een aantal grote podia op het palmares. En het is meteen duidelijk waarom dat zo is, want Spoil Engine is live een stevig geoliede machine die op en top professioneel entertainment brengt. Muzikaal hoorden we dikke flarden Machine Head, Pantera en Lamb of God, en als zanger Niek Tournois ook nog eens flink bij stem blijkt te zijn, is het plaatje helemaal af. Het publiek was helemaal mee, stelde (bvp) ergens in de biertent met een hamburger tussen de kiezen vast. Er moest namelijk nog wat energie overblijven voor de hoofdvogels van de avond, beginnende met het Poolse Decapitated, oftewel de Slavische Meshuggah. Hoewel: Decapitated tapt misschien wel uit het kale, strakke vaatje van de Zweedse meesters, maar injecteert het geheel met een dikke streep death metal, wat zich uit in een vlammend tempo en een fikse dosis blastwerk. De band rond gitarist Wacław ‘Vogg’ Kiełtyka heeft al heel wat woelige wateren doorzwommen (onder meer talloze bezettingswisselingen, en zelfs de dood van de drummer in een tourongeval), maar heeft sinds 2009 een min of meer stabiele line-up. Dat outte zich in een strak gespeelde, foutloze set die bulkte van de energie. Overtuigende bewijsstukken hiervoor waren krakers als “Pest” en de denderende afsluiter “Homo Sum”. Alles plat!

En dan was het de beurt aan de hoofdvogel van deze editie van Antwerp Metal Fest. Vorig jaar mochten de grindlegendes van Napalm Death met de topplek op de affiche gaan lopen, dit keer viel deze eer te beurt aan één van de grondleggers van de Bay Area Thrash: Exodus. Tussen kolossen als Slayer, Megadeth en Metallica valt Exodus wat kleiner uit, maar de legendarische status van deze heren staat al drie decennia niet ter discussie. AMF kreeg trouwens een onverwachte primeur: enkele weken geleden verliet zanger Rob Dukes de band, om vervangen te worden door Steve Souza, die al een lange latrelatie had met Exodus (hij hanteerde er de microfoon van ’86 tot ’92, en nog eens tussen 2002 en 2004) en met deze tour zijn live-wederoptreden maakt.

En er zit duidelijk weinig sleet op de machine. Gary Holt, die sinds het overlijden van Jeff Hanneman zijn vingeroefeningen kan bijspijkeren bij Slayer, en Tom Hunting mogen dan al echte thrashveteranen zijn, qua snelheid en finesse moeten ze beiden niet onderdoen voor hun jonge collega’s. De riffs van Holt en Lee Altus scheuren als nooit tevoren en Huntings snelheid achter de vellen doet Lars Ulrichs botten kraken van de reuma. Klassiekers als “Fabulous Disaster”, “Piranha” en “A Lesson in Violence” wisselden moeiteloos af met nieuwer werk als “War Is My Shepherd” en “Blacklist”, en bewijzen dat Exodus van niemand lessen te trekken heeft als het op snelle, strakke, oerdegelijke thrash aankomt. Exodus nam na een heel erg fijne set afscheid met het geweldige “Metal Command” uit het debuut Bonded By Blood (een plaat die ruimschoots vertegenwoordigd was), en bezorgde Antwerp Metal Fest de ‘bloemekee’ die het verdiende. De die-hards konden hun duivels en overgebleven drankbonnetjes kwijt met een lichtjes fantastische aftershow van de AMF-allstarband: een bond allegaartje muzikanten samengeraapt uit de Antwerpse metalscene die zowat elke denkbare metalklassieker onder handen nam. Perfecte afsluiter van een fijn dagje metalfeest. Om het met de woorden van Steve Souza te zeggen: “It’s all about good, friendly, violent fun”.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

12 + 20 =