Beck is nooit vies geweest van een experiment meer of minder, maar de grap rond de bladmuziek die we zelf maar moesten inspelen bleef toch wat in de dop zitten, vermits, hoewel de interpretaties talrijk waren, niemand eigenlijk echt verder kwam dan brakke huis-, tuin-, of keukenopnames. Dat euvel verhelpt Beck nu zelf.
Van alle mafs dat Beck muzikaal op ons losliet – poppenkast op het podium, muziek voor godbetert Twilight, het herwerken van Philip Glass’ composities – trokken twee parafernalia specifiek onze aandacht. Enerzijds zijn Record Club, waarin Scientology’s derde discipel (aan Tom Cruise en John Travolta is het qua lichtjaren verwijdering van de aardbol moeilijk tornen) vrienden verzamelde om classic albums een eigen interpreatie-met-een-hoek-af te geven, anderzijds zijn Song Reader, waarop hij ervoor koos om zelfs zijn eigen nummers niet langer tot leven te brengen. Trek een Belgisch compromis (het kan!) tussen die twee projecten en je krijgt Beck Song Reader, waarin Beck, andermaal met een keure aan kennissen, drinkebroers en verwante artiesten zijn eigen werk finaal opneemt.
Becks vrienden zijn niet van de minste. Zo geven onder meer Jeff Tweedy, Jack White en Sparks thuis, maar Becks oog viel ook op bij de bookies minder hoog aangeschreven collaborateurs als Norah Jones, Jack Black en – geen mop – Juanes.
Zelf zijn we vooral benieuwd naar wat schoon volk als Laura Marling, Loudon Wainwright en vooral opper-New York Doll David Johansen met Becks partituren heeft uitgevreten. Volgens Beck zelf hebben de resultaten zijn stoutste verwachtingen alvast overtroffen, nu de onze nog. Een en ander is vanaf 28 juli af te halen bij de betere platenboer. U moest al weg zijn.
