Oscar and the Wolf :: 7 mei 2014, Nijdrop

Sinds eerste single “Princes” in de ether werd gegooid, gaat het razendsnel voor Oscar and the Wolf, de vierkoppige band rond Max Colombie. De AB Box werd in een vingerknip uitverkocht, en zowel Rock Werchter als Pukkelpop vielen voor de soulvolle, elektronische pop. Een dag voor dat langverwachte concert in Brussel kwamen Colombie en zijn gevolg hun debuut Entity al voorstellen tijdens een try-out in Opwijk.

Met zijn twee eerste ep’s sloot Oscar and the Wolf nog aan bij de dromerige folkgeluiden van Fleet Foxes en Bon Iver, maar dat geluid is voorgoed verleden tijd. We konden onze oren amper geloven toen we voor het eerst “Princes” hoorden — was die Colombie nu helemaal verveld tot een R&B’er? Maar het nummer werd beter naarmate de luisterbeurten zich opstapelden. Oscar and the Wolf moet voortaan fans van M83, Sohn en The XX aanspreken. Omdat die bands nu toevallig goed in de markt liggen? Laat ons een beetje sympathiek blijven: Colombie beweert zelf dat een verhuis naar Brussel en de ontdekking van het clubleven daar hem die ommezwaai deden maken.

Live zou Entity dus nog meer de zwoele, sexy atmosfeer van nachtclubs moeten tevoorschijn toveren. Lukt dat dan ook? En of. Oscar and the Wolf neemt een epische start met het door donkere bassen voortgestuwde “Joaquim”. Het reusachtig doek, waarop een introfilmpje werd geprojecteerd, valt en slaat Colombie, in glinsterende T-shirt en met kap over het hoofd, meteen aan het dansen. Zijn enthousiasme is niet gespeeld, maar geeft extra drama aan de dansbare pop. Colombie is geen acteur; ondanks zijn jonge leeftijd is hij al een steengoede frontman.

Hilariteit alom wanneer net voor het tweede nummer het brandalarm even afgaat, maar Colombie, drummer Claudio Arduini, gitarist Jasper Bullynck en elektronicaverzorger Ozan Bozdag — wat een zalige naam! — houden het hoofd erbij en doen met “Bloom (Oh My Baby)” opnieuw de temperaturen in de volle zaal stijgen. Het heerlijke naïeve “Killer You” en een sensueel “Undress” doen ons voorlopig alleen zweven, de danspasjes zullen deze zomer wel komen. “Where Are You” is iets minder uitzinnig en sluit meer aan bij de — hoe vreemd het ook klinkt — oude Oscar and the Wolf. Maar hoewel de gitaren weer een beetje komen binnen piepen, blijven mysterieuze stem, digitale drums en dromerige synths de rode draad vormen.

Net als op plaat laat Oscar and the Wolf soms ook andere geluiden horen. Zo past op “Somebody Wants You”, dat zowel diepe bassen als dansbare melodieën herbergt, perfect het etiket hypnotiserend. Misschien gaat Colombie dan weer iets te veel weifelen in “Dream Car Ocean Drive”? Dat is detailkritiek; zijn soms onverstaanbare stem past grappig genoeg in de mysterieuze sfeer van de muziek. Met “Under The Skin” en “Nora” wordt net voor het eindfeest (“Princes”, duh!) voor ietwat minder sterke, minder uitzinnige nummers gekozen. Dat wordt echter ruimschoots goedgemaakt met de single (de titel moest u eigenlijk al lang weten), die niet voor niets tot een van de sterkste nummers van het jaar werd uitgeroepen. En zo wordt ook (eindelijk) de aandacht getrokken van enkele individuen, die denken dat een optreden in de Nijdrop het equivalent van een after-workparty is. Niettemin: live is “Princes” nog zwoeler dan op plaat.

Dat Colombie tijdens het optreden bijna voortdurend staat te dansen en het optreden gepaard gaat met een haast epische lichtshow (inclusief flitsende stroboscopen), geeft de indruk dat de band blaakt van de zelfzekerheid. Of is het overmoed? Neen, Oscar and the Wolf kan nu wel even profiteren van de hype rond de door R&B beïnvloede indiemuziek en kan het dus wel groots zien. Of ze nu Belgen zijn of niet, ze zullen aanslaan op de zomerfestivals. U bent toch nu al mee?

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

een + zeven =