Pixies :: 3 oktober 2013, AB

We hebben er geen probleem mee dat een band meer wil spelen dan zijn hits, maar als wordt doorgeschoten in het andere uiterste en er grotendeels materiaal voor de die-hard fan passeert, dan dreigt de irrelevantie. Op hun tweede avond in de Ancienne Belgique flirtten de Pixies vervaarlijk hard met die grens.

In tegenstelling tot de rest van de groep wilde bassiste Kim Deal geen nieuw materiaal opnemen, twintig jaar na de split. De reünieconcerten sinds 2004 waren fijn geweest, maar zelf houdt ze niet van oude bands die nieuwe platen blijven uitbrengen, en dus wilde ze zich daar zelf ver van houden. Ze vertrok, en meteen bracht de groep vorige maand EP-1 uit, het begin van wat een reeks EP’s moet worden.

Maar zijn de Pixies ook zonder Kim Deal nog de Pixies? Rond die vraag draait de tournee die de groep twee avonden op rij naar de Ancienne Belgique bracht. Kan een band, die zo’n één en ondeelbaar geheel leek, geamputeerd verder? Is de meest iconische bassiste van haar generatie zomaar vervangbaar? Daar lijkt het op: nieuwe aanwinst Kim Shattuck lijkt de schoenen van Deal probleemloos te vullen, al is de band wel zo eerlijk om “Gigantic” — Steevast Deals moment om te schitteren — uit de setlijst te houden.

Dat is niet erg, maar met de nummers die vanavond wel gespeeld worden zijn grotere problemen gemoeid. In tegenstelling tot het hitsfestijn dat woensdagavond op hetzelfde podium werd afgeleverd, trekt de band nu de minder evidente kaart. “Allison” is een aardige opener die voor een furieus begin tekent: krap twee minuten lang scheurt alles alsof het nog nauwelijks in zijn hengsels hangt. Klinkt goed, de band staat duidelijk op scherp, en ook Frank Black heeft er zin in. Dit is goed begonnen.

Helaas kiezen de Pixies daarna voor een half uur onderling inwisselbare albumtracks waarvan enkel een gierend “Debaser” er uitschiet. We hebben dan al een weinig opmerkelijke Fallcover gehad met “Big New Prinz”, later volgt ook nog Neil Youngs “Winterlong”. Ze passen naadloos in de rij tussen “Crackity Jones”, “Something Against You” en “Ed Is Dead”; allemaal ongenuanceerd rammende nummers die op één rij een afstompend effect hebben. Natuurlijk zijn ze integraal deel van de Pixiescanon, maar ze hadden altijd al de melodie van “This Monkey’s Gone To Heaven” of “Velouria” nodig als contrapunt. En dat komt er niet vanavond.

Het is misschien zelfs tekenend dat het de nieuwe nummers van die EP-1 zijn die voor die broodnodige melodie moeten zorgen. “Indie Cindy” is vintage Pixies, en ook “Another Toe In The Ocean” verenigt dat harde en zachte zoals alleen Frank Black dat met deze band kan als hij gitarist Joey Santiago en drummer Jimmy Lovering in de rug heeft. Zelfs het brutere “Bag Boy”, een nieuw nummer dat eerder al werd vrijgegeven, steekt hier boven de eenheidsworst uit.

Met “Is She Weird” lijkt er dan toch even een eind te komen aan dat ongebreidelde beuken. Plots zit er een melodie achter en een eerder tam publiek wordt wakker. Zijn we dan eindelijk vertrokken? Half “Magdalena 318” en “Head On”, een cover van Jesus And Mary Chain, bewandelen nog het monotone pad, met “Subbacultcha” en het subliem daverende “What Goes Boom”, nog een nieuweling, komt er net op tijd wat vaart in dit concert om de set naar een climax te helpen met een uitzinnig “Tame” waarin Black op zijn hoogst unieke manier zijn longen uit het lijf schreeuwt.

Wie had gedacht dat het echte snoepgoed — “Here Comes Your Man”, we zeggen maar iets — in de bissen zou volgen is er aan voor de moeite. Het naïeve “In Heaven”, geleend uit David Lynch’ Eraserhead, gaat naadloos over in “Andro Queen”, het minste nummer van EP-1, een niet meer dan degelijk “Where Is My Mind?” volgt. Minutenlang eist het publiek een tweede bisronde en die krijgt het, om naar huis te worden gestuurd met “Hey” en “Vamos”; niet meer dan zoethoudertjes als je weet wat wél op stal werd gelaten.

Dit was een rondje kringrukken. Interessant voor de die-hardfans, maar als de Pixies willen bewijzen nog relevant te zijn voor de echte wereld daarbuiten: een slechte zet. Natuurlijk is het toe te juichen dat de groep elke avond een andere setlist speelt, maar dan moet die ook telkens de moeite zijn voor een nieuw publiek. Vanavond leek niet meer dan een interessant addendum bij de jukebox van woensdagavond. Op zichzelf was dit concert echter niet bevredigend. Zonde.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

achttien − 7 =