WERCHTER 2013: Editors :: zondag 7 juli, Main Stage

“Schrijf maar op: Editors wordt een héle grote band”. Dat lopen wij al vijf jaar te roepen, in afwachting van die ene klassieke plaat die ons voorgevoel ook zou bevestigen. En toen bracht de groep vorige week met The Weight Of Your Love een sof uit. Zou dat wel goed komen met hun uitzonderlijke headlinepassage op Rock Werchter?

Er is meer dan één parallel te trekken tussen U2 en Editors. Een voorliefde voor de donkerte van de vroege jaren tachtig, bijvoorbeeld. Een liefdesrelatie met België en dan vooral met Rock Werchter, waar Herman Schueremans de groep aan een status hielp die het in de rest van de wereld nog bijlange niet heeft bereikt. En dan is er natuurlijk de kwestie van de zangers. Met de vierde plaat is de Bonoficatie van Tom Smith immers definitief ingezet, zo blijkt vanavond. Dit wordt de grote Tom Smithshow, zonder meer.

Smith kronkelt en krult, spert zijn armen in de meest open poses; zoekt en vindt het grote gebaar. Dit is iemand die de status van stadionband niet snel genoeg kan omarmen. Het gaat hem ook af; hij behoort tot beste frontmannen van zijn generatie. Maar werd dit de absolute triomf van vorig jaar? Nou, neen, dat niet: eerder een overwinning op punten.

Moedig toch dat Smith het concert akoestisch begint met “Nothing”. Als je dan toch je groep ondermijnt door met gitarist Chris Urbanowicz een van de architecten van je geluid buiten te zetten, neem je best ook even de verantwoordelijkheid om de boel te redden. En als je dan per se een overbodige kutballad wil spelen, doe het dan meteen dat het weg is. En zie: zo zonder strijkers is “Nothing” nog ongeveer genietbaar. Kale, akoestische nummers blijven niet Editors’ sterke punt — het wordt al snel generisch zoals ook de pianocover van “Dancing In The Dark” dra zal aantonen — maar kom, het is daarna business as usual.

Single “A Ton Of Love” neemt de zaken autoritair in handen, en bevestigt nogmaals het U2/Echo & The Bunnymensjabloon voor die nieuwste plaat. Dat was natuurlijk al zo met debuutplaat The Back Room, waaruit snel “Munich” wordt opgedolven en opvolger An End Has A Start dat hier een gierend “Bones” oplevert; hoogstens klonk de productie minder duur dan nu. Want dat er nu budget is, blijkt: tijdens “Smokers Outside The Hospital Doors” ontploft ongepast vuurwerk, en ook in het countryachtige “The Phonebook” wordt om een of andere reden geknald.

Noem het de groeipijnen van een stadionband: wel willen, maar nog niet weten hoe, en dan maar verzinken in goedkoop effectbejag. Je zou de groep ook het episch gerokken “Papillion” willen aanwrijven, ware het niet dat dit onverslijtbare nummer immuun is voor een beetje vlammenwerpen. Wat Rammstein kan, kan deze song dubbel. Maar je zou willen dat het toch iets kritischer op zichzelf zou worden, ook nu Urbanowicz er niet meer is om de groep artistiek boeiendere richtingen uit te duwen. Het mag dan al opvallend zijn hoe weinig In This Light And On This Evening — de plaat waarop die gitarist de band onverkende wateren induwde — vanavond aan bod komt, het zijn wel de titelsong daarvan en een industrieel dreunend “Eat Raw Meat + Blood Drool” die tonen dat er wel degelijk nog rek op het Editors-geluid zit. Tijd dat dat er snel weer een nieuw album uitkomt.

Maar dan is er weer “Papillon” en een afsluitend “Honesty” als laatste gedachte, en je weet dat deze groep nog altijd je hart heeft gestolen. Dus alstublieft, Tom en co: hou de tour rond The Weight Of Your Love kort, ga opnieuw een plaat schrijven, en kom ons dàn weer bij het nekvel pakken. We weten dat het nog niet verloren is.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

14 − 9 =