Mujeres + Bass Drum Of Death :: 10 mei 2013, Charlatan

Democrazy haalde met het Spaanse Mujeres en het Amerikaanse Bass Drum Of Death twee op papier sterke garagebands binnen die de Charlatan konden doen ontploffen. Mujeres deed wat het moest doen, van Bass Drum Of Death hadden we echter meer verwacht.

The Oh Sees, Wavves, The Men, DZ Deathrays, Fidlar, Bass Drum Of Death, noem maar op. Hoeveel bands heeft de garage-revival de laatste jaren niet voortgebracht? Ook Spanje heet nu zijn antwoord klaar: Mujeres. Wat ooit voor de fun begon als een band van vrienden die na het studentenleven wilden blijven zuipen, is een succesverhaal aan het worden. De Spanjaarden zetten vorig jaar in december Glimps Festival, ook in Gent, nog in vuur en vlam. In de Charlatan staan ze zeker met even veel goesting op het podium, het mager opgekomen publiek lijkt minder iets enthousiast.

Akkoord, voor wie de band niet kent kan de opgewekte surfrock-meets-rockabilly van pakweg “Salvaje” hetzelfde klinken als alle andere nummers in het eerste halfuur van de set. Maar wanneer de band uitpakt met het snellere “Soft Gems”, de titelsong van zijn debuutplaat, het meer down-tempo “I’m Over With You” en de met een Spaans accent doorspekte cover van The Velvet Undergrounds “Run, Run, Run”, kunnen de twijfels al gauw bijgesteld worden.

De sterkste troeven van Mujeres blijven de optimistische klinkende samenzang en swingende solo’s. Die worden ook uitgebreid uitgespeeld in de Spaanstalige nummers. Mujeres brengt wederom de Spaanse zon naar België en mag dat op Dour nog eens overdoen. Wij tekenen sowieso present!

Bass Drum Of Death uit Mississippi, dat tegenwoordig live als een trio door het leven gaat, is op tour met een nieuwe plaat onder de arm. Het album verschijnt pas eind mei, maar op basis van de passage in de Charlatan worden we niet echt wild van dit tweede wapenfeit. Dat frontman John Barrett geen geniale entertainer is, merkten we vorig jaar al in De Kreun in Kortrijk. In de Charlatan staat hij echt ongeïnteresseerd zijn songs af te haspelen, zonder interactie. De langharige twintiger kan een voorbeeld nemen aan Zac Carper van Fidlar; die slaagt er wel in om tijdens concerten een kolkende massa van zwetende lijven te creëren.

Nochtans leent de noisy garagepop van Bass Drum Of Death zich wel tot pogoën. Debuutplaat GB City uit 2011 is een aaneenschakeling van geslaagde songs boordevol fuzz, echo’s, riffs en catchy hooks. “Get Found” is het beste voorbeeld. Ook in de nieuwe nummers “White Fright” en “Shattered Me” lijken The Black Lips, The Stooges en Wavves niet ver weg.

We begrijpen ook niet waarom Bass Drum Of Death met twee gitaren uitpakt, terwijl de extra aanwinst zijn riffs vergeet om een pint achterover te hijsen. De afsluiter van de set is dan ook niet meer dan een verplichte encore. Zonder zweet, blauwe plekken en een biergeur uit een rock-‘n-rollconcert komen, het voelde na afloop toch wat bizar aan.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

3 × vijf =