Hooverphonic :: ”Elke plaat is een verrassingsei”

Nu Noémie Wolfs stevig in het zadel zit als nieuwe frontvrouw, pakt Hooverphonic uit met de grote middelen. Afgelopen week stonden ze met symfonisch orkest drie keer in een uitverkochte Elisabethzaal. De orkestrale versies die ze daar speelden, vind je ook op Hooverphonic With Orchestra dat nu in de winkel ligt. De Marco Borsato-aanpak? "We hebben het hopelijk toch iets smaakvoller aangepakt", klinkt het bij Wolfs en gitarist Raymond Geerts.

enola: Ik vind dat het nog lang geduurd heeft voor Hooverphonic deze stap heeft gezet.
Geerts: "Absoluut. Het idee spookt ons immers al sinds het prille begin in 1996 door het hoofd. Als er één groep in België is waarvan de muziek zich tot zo’n benadering leent, dan Hooverponic wel. Dit is een natuurlijk proces voor ons; we hoefden ons er niet voor te forceren. Maar het moment moest ook kloppen, en dat deed het nu: we hebben vorig jaar een succesvolle nieuwe plaat gemaakt, mét een nieuwe zangeres, we staan opnieuw stevig."

enola: Noémie, voor jou moet het wel een hele stap zijn geweest. Op iets meer dan een jaar ging je van nooit gezongen met een band, naar zingen met een orkest. Een blitzcarrière?
Wolfs: "Als ik iets doe, dan doe ik het meteen goed, zeker? (lacht) Ik voel me in elk geval heel vereerd dat ik er bij mag zijn nu Hooverphonic dit doet. Ging het snel? Ik probeer daar eigenlijk zo weinig mogelijk over na te denken. Ik wil liever niet beseffen hoe stresserend en moeilijk het misschien zal zijn. Ik denk dat dat ook een van mijn sterktes is geweest, hoe ik alles gewoon op mij heb laten afkomen, zonder te panikeren. Ik ben dan ook van plan dat te blijven doen. Dat werkt voor mij."

enola: De opnames waren wel wat anders dan bij een gewone plaat, kan ik me voorstellen.
Wolfs: "Absoluut. Het was veel toffer, aangezien we met iedereen tegelijk hebben gewerkt. De hele plaat is op één dag opgenomen in de Galaxy Studio’s in Mol. We hebben er elke mogelijke ruimte ingepalmd, maar het fijne was dat we toch in contact met elkaar bleven. Er was maar één ruimte die ik niet zag, waar Alex, Raymond en onze drummer Arnout (Hellofs, mvs) stonden, maar via een tv-scherm zag ik hen toch. Dat gaf me het gevoel van live spelen, wanneer je elkaar energie geeft. Bij de opnames van The Night Before speelde Raymond zijn gitaar vooraf in, en zag ik dat niet. Nu wel, en je merkte ook dat de ontlading achteraf veel groter was; iedereen vloog elkaar in de armen."
enola: Jullie namen alles op één dag op? Stress!
Wolfs: "Ja, dat was crazy. Maar het is wel mooi gelukt. Te gek hé. Het idee was om zeventien nummers op te nemen, in de hoop dat er twaalf goed zouden zijn. Uiteindelijk is er geen één gesneuveld op de finale tracklist. Dat hadden we niet verwacht. Het bewijst maar hoe goed onze organisatie was."

enola: Was het moeilijk om de nummers te selecteren die zich voor zo’n symfonische aanpak leenden?
Geerts: "We hebben gewoon de set genomen die we al een jaar spelen. Je mag deze plaat dan ook zien als een soort best of deluxe: ’t zijn de hits die we op een show spelen. Eigenlijk was het ook de bedoeling om een best of uit te brengen, maar aangezien we dat een paar jaar geleden al hadden gedaan, was dat niet zo interessant. Meer dan een paar nummers van op The Night Before konden daar niet bij, waardoor je de fans verplicht iets te kopen wat ze al hebben. We speelden al langer met het idee om met een groot orkest aan de slag te gaan, dus dan rijpte het plan om dit te doen. Zo hebben de mensen écht waar voor hun geld."
"Ook belangrijk: als je alle albumversies van onze singles na elkaar hoort, zou je misschien denken dat ze door verschillende groepen geschreven zijn. Tussen 2Wicky en Heartbroken, onze laatste single, zit er veel verschil. Door alles in dat orkestjasje te dwingen, vormen die toch één geheel. Neem nu "Eden": dat hadden we nog nooit kunnen spelen zoals het op plaat staat, want dan zouden we altijd een 42-koppig orkest moeten meenemen. Dit was een unieke kans om het toch eens te doen."
"Nu, voor de songkeuze moesten we ook praktisch zijn. We hadden een beperkte repetitietijd, terwijl we normaal vier weken repeteren voor een tour. Nu kwamen die muzikanten binnen, kregen de partituren voor hun neus, en dat was het. Gelukkig speelt (dirigent) Cédric (Murrath, mvs) al sinds 2003 met ons, dus hij voelt onze muziek wel heel goed aan."

enola: Cédric, lieten die nummers zich gemakkelijk vertalen naar zo’n orkestrale context?
Murrath: "Hooverphonic heeft ongeveer drie types van song: nummers die destijds al volledig door Alex waren georkestreerd, of waar het orkestrale beeld — zoals in "Sometimes" — letterlijk van de samples is overgenomen, nummers als "2Wicky" die volledig herwerkt zijn en waar het orkest de elektronica imiteert, en dan zijn er een aantal nummers die zijn ontsprongen uit akoestische sessies waar Noémie alleen zong met piano, en waar we strijkers bij hebben geschreven."
"We hebben vooral gekozen voor nummers die Noémi goed lagen. Er zijn in de catalogus van Hooverphonic nog genoeg songs die héél orkestraal zijn, maar die geen meerwaarde boden. Zoals bijvoorbeeld "Magenta", waar de zang hoofdzakelijk parlando is. Het bood niets extra om dat door Noémie te laten doen. De keuze van de songs is dus meer gebeurd in functie van de stem dan van wat het orkest kon. Ik denk dat alle nummers van Hooverphonic wel kunnen omgebouwd worden."

enola: Noémie, heb je ondertussen het gevoel dat je je hebt kunnen vestigen als nieuwe Hooverphonic-frontvrouw? Dat je niet langer het vervangmeisje bent?
Wolfs: "Meer en meer. Ik krijg ook veel minder van dat soort vragen of iedereen me wel in de armen heeft gesloten. Ik mag eindelijk praten over Hooverphonic nu, en niet over wat het vroeger was. Ik begreep die nood tot vergelijken wel, hoor, maar ik ben blij dat dat nu langzamerhand gedaan is. Ik heb ook geen zin om nog tien jaar lang op de verschillen met Geike gewezen te worden. Zij doet nu haar eigen ding, en ik ben de zangeres van Hooverphonic."

enola: Misschien wat kort door de bocht, maar cru gesteld is deze plaat ook een handige manier om de oude nummers met Geike eigendom van Hooverphonic deel II te maken. Door versies met jou op te nemen, worden ze ook wat meer van jou.
Wolfs: "Dat is waar. Ik denk dat het sowieso ook wel leuk is om de manier waarop ik die nummers zing eens vast te leggen: zó klinkt dat als ik het doe. En het is ook een mooie manier om te documenteren hoe we nu klinken. Ik ben blij dat ik mijn eigen stempel op het geheel heb kunnen drukken; ik voel de nummers ook écht goed aan. Voor ons was het overigens ook fijn om eens een Hooverphonic show te horen op een plaat. Ik was soms wel verrast hoe bijvoorbeeld "Mad About you" of "2Wicky" klinken."

enola: Het moet ondertussen jeuken om samen een nieuwe plaat te schrijven. Wat volgt er na deze concerten en deze plaat?
Geerts: "Geen idee. We waren eigenlijk al blij dat we deze zes concerten hadden uitverkocht. In deze tijden is dat al niet evident, zeker omdat wij geen Helmut Lotti of een Clouseau zijn die 91 keer het Sportpaleis uitverkopen. Wij gaan het één keer proberen. Maar voor een alternatieve groep is zes keer de Elisabethzaal al lang niet slecht."

enola: Je ziet jezelf nog als een alternatieve groep?
Geerts: "Ja, zelfs al hebben wij iets commerciëlere singles gehad, denk ik dat we toch nog altijd een grote alternatieve achtergrond hebben. Maar bon, ik weet wel dat dat een beetje veranderd is, al weet je nooit wat de volgende plaat gaat brengen. Voor ’t zelfde geld doen we opnieuw iets meer obscuurs als The President Of The LSD Golf Club. We blijven dat alternatieve wel meedragen hoor, maar we beseffen wel dat het ook belangrijk is nummers op de radio te krijgen. Dat is op zich al moeilijk genoeg."

enola: Dat was inderdaad een punt van kritiek van me; dat The Night Before, waarmee jullie Noémie aan het publiek voorstelden wel héél erg op veilig speelde. Zeker na het donkere The President Of The LSD Golf Club.
Geerts: "Ja, maar je kunt zo’n plaat geen twee keer na elkaar maken. We hebben wel al een paar keer nogal aparte platen gemaakt. Na The Magnificent Tree maakten we met Jackie Cane een conceptplaat, terwijl iedereen dacht dat we verder op die hitweg zouden gaan. Daarna maakten we een dubbelplaat, toen The President…. Maar daarna wisten we wel dat we een andere richting uit moesten. We waren er uiteindelijk twee jaar tussenuit geweest, waren Geike verloren en moesten een opvolger voorstellen… het moest langs de grote poort gebeuren."
"En ja: men had ons kunnen verwijten dat we het wat op safe speelden, maar we wilden toch echt wel graag opnieuw op de radio gedraaid worden, want dat was met The President… niet echt meer het geval. Met The Night Before hebben we opnieuw de stap in de grotemensenwereld van de muziek kunnen zetten. We wilden ons opnieuw positioneren als een van de grootste Belgische groepen ooit. Ik vind dat je dat wel mag zeggen, ons verleden in acht genomen."

enola: Hoe kijk je terug op The President…? Was dat artistiek niet bevredigender om te maken?
Geerts: "Het was een heel toffe plaat om te maken. Voor het eerst namen we ook met de zes muzikanten op, en dat werkte heel goed. Maar het was een donkere plaat, ook qua hoes. Dat was niet toevallig. Het was een concept dat klopte. Die plaat was een ei dat we moesten leggen, en zo hebben we er nog wel een paar. We wilden een donkere, sixtiesgetinte plaat, en dus hebben we die gemaakt. Maar nu zijn er nog zoveel dingen die we willen doen, en af en toe zal daar wel iets bijzitten waarvan je je afvraagt wat je nu weer aan je fietsbel hebt hangen. En soms zul je vinden dat een plaat op veilig speelt."
"En dat laatste is dan niet waar: het zijn gewoon onze invloeden die in ons vechten om er uit te mogen. Allemaal tegelijk gaat niet, dus we moeten onze tijd nemen om er enkele per keer te verwerken. Ik denk dat het belangrijk is dat we elke keer afwachten tot de tijd rijp is. Het zou geen goed idee zijn geweest om een nieuwe plaat als The President… uit te brengen als terugkeer. Ik denk dat de respons wel matig zou zijn geweest. Goeie kritieken misschien, maar om eerlijk te zijn: veel verkoop je daar niet mee, en daar word je toch nog altijd grotendeels op beoordeeld. Maar kijk, volgende keer wordt het wel weer iets anders."

enola: Wat voor eieren die dringend gelegd moeten worden liggen er zo nog in de mand?
Wolfs: (Vol overtuiging) "Ik wil nog eens een countryplaat maken. Of een r&b-plaat."
Geerts: "Voor dat laatste zal de kans héél klein zijn. Die mag je alleen maken." (lacht)

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

19 + 1 =