Het 2011 van Boris Ketels

De beste albums van 2011:

1. Bon Iver: Bon
Iver

Van charmante bard tot full-blown band in één stap, wie doet het
Justin Vernon na? Ook al was ‘For Emma, Forever Ago’ al bloedmooi,
‘Bon Iver’ is nóg beter. Prachtig gevlochten songs, sterke en
eigenzinnige arrangementen en vooral een tijdloze klasse. Met zijn
tweede levert Bon Iver een regelrechte klassieker.

2. M83: Hurry Up,
We’re Dreaming

Radiohit ‘Midnight City’ was al een voorbode voor dit geweldige
dubbelalbum. Met grote voorbeelden als ‘Mellon Collie and the
Infinite Sadness’ en ‘The Wall’, weet Anthony Gonzalez zijn eigen
streepje muziekgeschiedenis te schrijven. Met tonnen energie en een
unieke mix van shoegaze en elektronica heeft M83 u bij uw
sjokkedeizen.

3. Panda Bear:
Tomboy

Waren ‘The Beach Boys’ geen legendarische groep uit de sixties
maar een hedendaagse indieband, dan zouden ze ongeveer klinken als
Panda Bear anno 2011. Maar meer nog dan dat is ‘Tomboy’ het
sterkste staaltje uit de Animal Collectivestal tot op heden. Zeg
dat ondergetekende het gezegd heeft.

4. James Blake:
James Blake

De verrassing is er ondertussen al een beetje af, maar ook na de
hype blijft ‘Jame Blake’ nog steeds overeind. Als vaandeldrager van
zijn scène, weet Blake hippe postdubstep te combineren met een erg
klassieke sound. Puur vakmanschap.

5. Girls: Father,
Son, Holy Ghost

De beste rockband van het moment, op zijn voorlopige hoogtepunt.
Need I say more?

6. Oneohtrix Point Never: Replica

Zelden heb ik zo kunnen genieten van een plaat vol ambient en
soundscapes. OPN weet dan ook de grenzen van het genre wel heel erg
uit te rekken. Hoe hij het doet, begrijp ik vooralsnog niet
helemaal. Desalniettemin slaag ik er niet in ‘Replica’ lang naast
me neer te leggen. Bevreemdend en weird, maar ook sensationeel.

7. Rustie: Glass
Swords

Zilveren medaille binnen de categorie ‘dubstep, glitch and other
hip shit’. Waar Jame Blake het doet met stilte en subtiliteit,
bombardeert Rustie je zintuigen met zijn hoogst dansbare en unieke
blend. Maar ook na het feestje blijft ‘Glass Swords’ door je hoofd
spoken. Il faut le fair.

8. Fucked Up: David Comes
To Life

Verreweg het meest ambitieuze project van het jaar: in tijden
waarin singles de plak zwaaien in muziekland afkomen met een heus
conceptalbum. Een bombastisch, haast megalomaan conceptalbum, nota
bene. Maar de planeten stonden vast op een kaarsrechte lijn, want
somehow they pulled it off.

9. Shabazz Palaces: Black
Up

Vergeet de hele heisa rond de Odd Futurecrew, Shabazz Palaces is
de enige echte troonopvolger binnen het genre. Alsof het niets is
tillen Ishmael Butler en co hiphop naar het nieuwe millennium.

10. EMA: Past Life
Martyred Saints

“Uiteindelijk is het Generatie X all over again, maar iemand die
afwisselend herinnert aan Nick Drake, Sonic Youth, Elliott Smith,
Kurt Vile en Cat Power, die mag nog zo veel miserie op onze schoot
werpen, wij zullen haar áltijd in de armen sluiten en luisteren,
luisteren, luisteren. Omdat het ons wél gelukkig maakt.” Zo zei
onze eigen Vincent Van Peer het. En dat kan ik niet beter.

11. PJ Harvey: Let
England Shake

Bijna twintig jaar na haar debuut komt PJ Harvey aanzetten met
haar beste album tot hiertoe. Voor het eerst snijdt Polly Jean
politieke en maatschappelijke thema’s aan, en dat gaat haar
bijzonder goed af. Vooral het pingpongspel tussen de gitzwarte
teksten en haast ironische muziek dragen bij tot de droeve toon van
het album. ‘Let England Shake’ is nergens gratuit, maar de
geduldige en aandachtige luisteraar wordt eerlijk beloond.

12. John Maus: We Must
Become The Pitiless Censors Of Ourselves

Bij momenten is de laatste van John Maus onwerelds grappig –
zoals bijvoorbeeld in ‘Cop Killer’. Laat u hieraan echter niet
vangen, want er valt nog heel wat meer te beleven. Hedendaagse pop
op het scherpst van de snee, met een kleine eightiesfixatie.

13. Balam Acab: Wander /
Wonder

Bij schemerlicht is het heerlijk vertoeven in het sprookjesbos
van Balam Acab. Voor ‘Wander / Wonder’ haalde de artiest Tim Burton
en Sígur Ros door de blender, om het brouwsel vervolgens in te
koken tot halve snelheid. Het resultaat is om van te smullen.

14. The Caretaker: An
Empty Bliss Beyond This World

De titel maakt meteen duidelijk hoe het album klinkt. Volgens de
legende werden de composities grotendeels gesampled uit
grammofoonplaten. Wat The Caretaker er vervolgens mee deed kan
niemand precies uitleggen. Dat ‘An Empty Bliss Beyond This World’
er niet minder betoverend om wordt, kan ik u wel met zekerheid
meedelen.

15. Cut Copy:
Zonoscope

Dancemuziek die overduidelijk refereert aan zijn voorgangers,
maar daarbij wel een complexe en complete ervaring creëert. Om op
te dansen, maar ook om naar te luisteren. Australië zendt in 2011
eindelijk zijn elektrozonen uit.

16. Gang Gang Dance: Eye
Contact

Spannend, exotisch, arty: het zijn maar enkele adjectieven die
je kunt aanwenden om het over ‘Eye Contact’ te hebben. Geen
hapklare brok dus, maar wel smakelijk en avontuurlijk oorsnoep.
Naar verluidt was ook hun passage in de Botanique magistraal.

17. Cass McCombs: Wit’s
End

Op ‘Wit’s End’ toont Cass McCombs zich niet bepaald een
vernieuwer. Gelukkig etaleert hij wel zijn kunde in het schrijven
van schone liedjes. Soms klinkt hij als Leonard Cohen, vaker klinkt
hij gewoon als zichzelf. Maar daar kan je op geen enkele manier
rouwig om zijn. Een singer-songwriter van dit niveau kom je immers
zelden tegen.

18. Washed Out: Within
And Without

Washed Out lost de torenhoge verwachtingen moeiteloos in. Na het
fel gesmaakte ‘Life Of Leisure’ is het ditmaal opnieuw recht in de
roos. De sound bleef grotendeels behouden, de nummers klinken een
stuk anders. De eerste artiest uit de Chillwavescene die kans maakt
om een blijvertje te worden, is opgestaan.

19. The Field: Looping
State Of Mind

Veel doen met erg weinig: dát is waar Axel Willner in uitblinkt.
Met een handjevol loops weet hij een spannend verhaal te vertellen
dat, ondanks zijn repetitieve karakter, nooit verveelt. Sterker
nog: net door die vele herhalingen raak je al gauw in een trance
van jewelste. Of roesmiddelen de ervaring nog sterker maken mag u
zelf uittesten – op eigen risico. Ik had ze in ieder geval niet
nodig.

20. Atlas Sound: Parallax

Voor het eerst weet Bradford Cox me volledig te overtuigen van
zijn muzikale genie. Twaalf nummers lang neemt de man je op
sleeptouw doorheen zijn eigen muzikale wereld. Het resultaat klinkt
fris en verrassend toegankelijk. Jump the bandwagon – tenminste,
als dat nog niet gebeurd was. Ik heb het ook eindelijk gedaan.

Meest overschatte album: Florence + The
Machine: Ceremonials. Zelden zo’n enerverend album gehoord als
‘Lungs’. En toch doet Florence + The Machine er met hun tweede nog
een schepje bovenop. Dat zij bij eerstgenoemde nog op enige bijval
konden rekenen, tot daaraan toe. Maar dat zij met ‘Ceremonials’ bij
het grote publiek niet door de mand zijn gevallen, daar kan ik in
de verste verte niet bij. Zeker niet nu grote inspiratie Kate Bush
dit jaar wel onverwacht een pareltje heeft gebaard. Ladies and
gentlemen, haal alsjeblieft toch the real thing in huis en dump die
copycat zo snel mogelijk. Dank U.

Beste song: Gotye: Somebody That I Used To
Know. Nooit heb ik zo vaak naar een nummer geluisterd zonder dat
het begon te vervelen. En nog steeds krijg ik kippenvel wanneer
Nieuw-Zeelandse schone Kimbra het tweede refrein van een extra stem
voorziet.

Beste concert: Sufjan Stevens in Koninklijk
Circus. Bovenaan mijn verlanglijstje stond nog één man. Dat hij de
hooggespannen verwachtingen oversteeg is op zich al noemenswaardig.
Dat hij dit deed met een set die bijna uitsluitend bestond uit
nieuw materiaal, waar ik tot dan toe nog niet helemaal wild van
was, maakte de ervaring haast surrealistisch. De visueel,
instrumentaal en vocaal ronduit indrukwekkende show zorgde ervoor
dat ik nog enkele weken bleef nazweven.

Muzikale gebeurtenis van 2011: Het
Pukkelpopdrama. Hoewel ik het zelf slechts van op een afstand heb
gevolgd, kan ik er niet omheen. De 26e editie van Pukkelpop werd er
– jammer genoeg – eentje voor in de geschiedenisboeken.

Revelatie van 2012: Sampha. Sampha scoorde in
2011 al door zijn vele gastbijdragen als zanger op het puike debuut
van SBTRKT. Maar ook als producer heeft hij al hier en daar wat
potten weten breken. Hoog tijd voor zijn full length debuut, dat
ongetwijfeld vol zal staan met stomende soul en zwoele dubstep.
Runner-up is de jonge, veelbelovende singer-songwriter King
Krule.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

12 + 3 =