Pitchfork Paris – dag 2


Om niet nog eens hotdogs achter onze kiezen te moeten slaan,
probeerden we op dag twee van het Pitchfork Festival tevergeefs
broodjes binnen te smokkelen. Tassen werden namelijk grondig
gecheckt en iedereen werd standaard gefouilleerd. Hotdogs, it
had to be
. Bon Iver die een paar dagen terug nog in Brussel
een geweldig optreden gaf, mocht de tweede festivaldag cureren en
meteen stond het geluid de helft zachter dan de dag ervoor. Geen
idee of er een verband was, maar ons hoorden ze niet klagen.
Bevriende bands van Bon Iver werden opgetrommeld en jammer genoeg
zat er geen enkele echte ontdekking tussen.

Stornoway, een gezelschap uit Oxford, bracht indiefolk die
nooit uitsteeg boven het gemiddelde en eerder een zeer goede
scoutsact was dan een vernieuwende en spannende groep. Als ze heel
de avond in een Irish Pub spelen, zouden we verre van klagen, maar
op een Pitchfork Festival verwachtten we toch net iets meer.

Het Zweedse offensief van de avond werd ingezet met Jens
Lekman
. Het Zweedse alternatief voor Milow kon het publiek
bespelen zoals niemand anders. ‘An Argument With Myself’ werd zelfs
een hoogtepunt van de namiddag en je kon niet anders dan goedgezind
worden door de performance van deze aanstekelijke en humoristische
Zweed. Anders dan Milow kon hij toch maar weinig terugvallen op
sterke songs.

Van Lykke Li, zijn landgenote, werd veel meer
verwacht. Ze kan beroep doen op vele opwindende songs en heeft een
charisma om u tegen te zeggen. Ze is de ideale weg ingeslagen om,
zoals maar weinigen dat kunnen, zowel de alternatieve als de
commerciële muziekliefhebber te bekoren. De jongedame loste in
Parijs ondanks veel moeite de verwachtingen niet in. Echte
interactie met het publiek bleef uit en populaire nummers zoals ‘I
Follow Rivers’, ‘Get Some’ of ‘Dance, Dance, Dance’ bleven niet
plakken. Lykke Li gaf de indruk niet helemaal mee te zijn met de
muzikanten. Haar stem droeg de muziek niet, terwijl haar zang zo
essentieel is voor het al dan niet vallen van haar muziek.

Het uitstellen van een climax geeft pas voldoening als er echt een
climax aankomt en dat was ook die avond het geval. Onze muzikale
honger werd een beetje op de proef gesteld door enkele
tegenvallers, maar Bon Iver, de curator zelve,
zorgde voor een zalig festivaleinde. Een paar dagen terug hadden we
al het geluk deze geweldige band te mogen aanschouwen in de
AB. In
tegenstelling tot in Brussel vonden we bij Bon Iver eindelijk de
wil om er voor het publiek echt een speciale avond van te maken.
Justin Vernon vond alles “Fuckin’ incredible” en bedankte Pitchfork
herhaaldelijk voor de organisatie van deze festivaldag. Zelfs een
mopje of twee kon er af voor de song ‘Towers’: “This is a song
about loosing virginity.” en voor ‘Calgary’: “And now we go to
Calgary.” (stilte) “Oh no, this is so lame”. Vernon kwam
veel losser uit de hoek en dat straalde af op de muziek. Er werd
vrijer gespeeld en we kregen het gevoel een echt rockconcert mee te
maken. Niet alleen de houding, ook de setlist was lichtjes
aangepast ten opzichte van het concert in Brussel. Zo kwam ‘Beach
Baby’ van de ep ‘Blood Bank’ aan bod en liet hij ‘re:Stacks’ en de
cover van Björk, ‘Who Is It?’ jammer genoeg achterwege. De
bisnummers werden ook door elkaar geschud. Justin Vernon bracht
‘Skinny Love’ met bijhorend handgeklap van band en publiek veel
vroeger in het concert. Dit gaf de zaal halverwege het concert een
samenhorigheidsgevoel dat een concert speciaal maakt. In plaats
daarvan werden ‘Flume’ en ‘The Wolves (Act 1 & 2)’ de
bisnummers. Ook nu vroeg Vernon mee te zingen en niemand voelde de
schroom om zich toch nog in te houden. Een luid applaus volgde en
velen gingen al naar buiten om hun bed op te zoeken toen de band
voor een tweede keer terugkwam en onder luid gejoel werden de
eerste noten van ‘For Emma’ ingezet. En zo werd een 4,5-sterren
optreden in Brussel een 5-sterren optreden in Parijs.

De tweede festivaldag was lange tijd een tegenvaller tot Bon Iver
de dag ruimschoots goedmaakte. Het is duidelijk dat Bon Iver van
Pitchfork houdt en Pitchfork van Bon Iver. Hopelijk brengt Bon Iver
de volgende keer, als er een volgende keer volgt, andere vriendjes
met zich mee.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

17 − zes =