Black Box Revelation :: 3 november 2011, AB

Een van de meest opwindende bands, dat was Black Box Revelation niet zo lang geleden. Met een eerder matige nieuwe plaat, blijft die livereputatie helaas niet helemaal overeind. Het duo brengt een jammerlijk wisselvallig concert.

Zowat een maand geleden bracht Black Box Revelation met My Perception zijn derde en zwakste plaat uit. Waar de voorgangers van dat album op flink wat draaibeurten konden rekenen, ligt deze alweer stof te vergaren. Dat de band naar de VS trok voor de opnames van het album, is een moedige zet, dat de plaat platgeproducet werd — door Alain Johannes dan nog wel — een mindere.

Ook de songs misten de avontuurlijkheid van hun voorgangers. Live is de terugkeer naar vaderlandse bodem dan ook geen triomf van jewelste. Het duo weet weliswaar enkele fouten van de plaat recht te zetten, maar eindigt jammerlijk met een concert dat gekenmerkt wordt door een te wisselvallig karakter.

Opener “Madhouse” klinkt bijvoorbeeld als een geforceerde rocker, het soort song waarmee The Scabs in de jaren tachtig het imago van ruige jongens wisten te creëren tussen de dorpelingen. Ook single “Rattle My Heart” blijkt op het podium even irritant als op plaat. Pas bij “Bitter” sluipen de gewaagde en imposante licks langzaam de AB binnen, waarmee het even de goede kant lijkt uit te gaan. “I Don’t Want It” stuwt de band verder richting zijn oude grootsheid, maar dan verliest Paternoster zichzelf in enkele solo’s met een schrikbarend hoog streekbierenblues-niveau.

Net wanneer het lijkt dat de tijd van stomende concerten van Black Box Revelation achter ons ligt, slaat het duo keihard terug. “High On A Wire”, “I Think I Like You”: de oude nummers gaan er in als zoete koek en krijgen zelfs een harkerige huisvader die zijn kroost begeleidt aan het dansen. Plots lijkt er een andere band op het podium te staan. “Skin” is opeens een zwoel en bijna sensueel nummer dat de geest van decadent nachtleven oproept, “Gravity Blues” en zelfs “Shadowman” knallen en doen de AB stomen. “Sealed With Thorns” jaagt de zaal zelfs naar een climax die een half uur eerder bijna onmogelijk had geleken.

Was dat een perfecte kans om in schoonheid te eindigen, dan gooien Dries Van Dijck en Jan Paternoster er een veel te lang bisronde tegenaan. Nummer na nummer wordt aan elkaar geregen, maar het boeit pas helemaal in de staart, wanneer een machtig “Love Licks” de meubelen op radicale wijze weet te redden en “Head On Fire” de kortstondige triomf compleet maakt.

Black Box Revelation kan het nog, zoveel is zeker, alleen lijkt de focus verdwenen. Weg is het intense, de overweldigende kracht die deze band zo geweldig maakte en er voor zorgde dat een plaat als Silver Threats maanden later nog op regelmatige basis opgelegd werd. In de plaats daarvan staat hier nu een band die niet lijkt te weten waar naartoe. De pieken zijn zeer hoog, maar de dalen bijzonder diep, een spijtige spreidstand die hopelijk slechts een dip in de carrière van de band vormt.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

17 + 17 =