Pitchfork Paris – dag 1

Wie dezer dagen écht up-to-date wil blijven van wat er zich in
indie-land afspeelt, volgt zeker de onafhankelijke Amerikaanse
muziekwebzine Pitchfork op de voet. Tientallen bands waaronder
Arcade Fire en Clap Your Hands Say Yeah zijn bij het grote publiek
doorgebroken dankzij deze invloedrijke website. De mensen achter
Pitchfork houden zich ook af en toe bezig met het organiseren van
festivals waar Pitchfork approved bands optreden. Parijs
kreeg de eer het allereerste Pitchfork festival op het Europese
vasteland te mogen ontvangen. Hipsters aller landen kwamen samen om
hun helden en hun geliefde Pitchfork van dichtbij te mogen
meemaken.

Vrijdagnamiddag stroomden de mensen geleidelijk aan binnen in La
Grande Halle de la Villette, een mooie gerenoveerde zaal van bijna
anderhalve eeuw oud met ijzeren gebintes. De festivalorganisatoren
hadden buiten de zaal ook ruimte voorzien om te roken of een frisse
lucht te scheppen. Deze ademruimte creëerde een gemoedelijke sfeer.
Opvallend veel festivalgangers hadden zich uitgedost in een hippe
urban/rock’n’roll outfit. Vooral de eerste dag had dan ook
veel weg van een modespecial waar fotografen mensen uit het publiek
pikten om foto’s te nemen. Wat wel tegenviel, was de voorziening
van drank en eten. De dure prijs en het povere aanbod – een
hongerige maag moest blijkbaar alleen met hotdogs, bagels of donuts
gevuld kunnen worden – en het uiterst slappe bier, waren een kleine
ontgoocheling.

De hoofdmotor van het gebeuren was natuurlijk vernieuwende
alternatieve muziek. In de namiddag maakte vooral het Canadese
Fucked Up een grote indruk. Deze intellectuele
hardcore punk met weerhaken werd zeer strak gespeeld. In het
middelpunt van dit geraas met verschillende lagen en gevoel voor
melodie stond zanger Pink Eyes. Zijn brede postuur was al even
imposant als zijn schreeuwende stem. En of dat nog niet genoeg was,
deed hij zijn t-shirt uit en trok zijn brede sportshort tot bijna
onder zijn oksels. Het podiumbeest verdronk het publiek meteen in
de meest agressieve set van de dag. Er was geen ontsnappen
aan.

In schril contrast stond het optreden van de brave jongens van
Real Estate. De weerhaken bleven vakkundig
achterwege, de oordoppen konden even uit en alleen welgemanierde
indiepop bleef over. Vooral de uiterste precisie waarmee elke noot
van de lead gitaar werd gespeeld trok de aandacht en bepaalde elk
mooi uitgebalanceerd lied. De Amerikanen brachten zeer aangename
muziek voor een namiddagje picknick in de zon. De nieuwe single
‘It’s Real’ in het bijzonder toverde een glimlach op de
festivalgangers. Real Estate echter direct na Fucked Up
programmeren was niet de beste keuze van Pitchfork, want dit
optreden bleef bij ons vooral bij als een zonder buskruit.

Washed Out had meer effect op het publiek. De band
bracht een subtiel, retro en hip optreden verzadigd met
enthousiasme. Met de nodige gebaren en mimiek deed de zanger Ernest
Greene alsof hij een hels rockconcert speelde. De trage beats en
dromerige synths toonden evenwel aan dat dit maar een illusie was.
Het ritme werkte niet direct imponerend en het zag er allemaal heel
simpel uit, maar na een paar songs kroop een zekere verslaving
onder de huid. De voorste rijen wiegden het tweede deel van het
optreden allemaal mee en krijsten van geluk bij elke kleine drum-
of synthwisseling. ‘Eyes Be Closed’ vormde het hoogtepunt en even
waanden we ons op een idyllische plaats in een laatste hittegolf op
het einde van augustus.

De ogen van de vrouwelijke fans fonkelden bij het tonele
verschijnen van Hayden Thorpe en Tom Fleming, de twee hoofdzangers
van Wild Beasts. De vetkuifman Hayden Thorpe valt
vooral op door zijn metaalklinkende falsetstem die het ene hart
doet smelten en het andere doet bekoelen. De groep bracht een
rasechte Britse sound met een verfijnde touch die Editors
af en toe voor de geest haalden. Met ingenieus opgebouwde songs,
twee stemmen die perfect op elkaar zijn afgestemd en eersteklas
minihits als ‘We Still Got The Taste Dancin’ On Our Tongues’ en
‘Hooting & Howling’ speelden ze zonder meer een sterke en
gevarieerde set, maar hun sound kwam iets te afgeborsteld over.
Desondanks een groep die het vermogen heeft een vaste waarde te
kunnen worden op grote festivals.

Na Wild Beasts werd de indie ingeruild voor pure elektronica. Aphex
Twin stond als dé hoofdact geprogrammeerd voor dag één van het
Pitchfork festival. Het leek voor de programmators een moeilijke
opgave een formatie te vinden die de indie rock van de namiddag kon
overbruggen met de extreme en grensverleggende elektronica van
Aphex Twin. En pijnpunt twee, hoe konden ze de Fransen toch het
gevoel geven mee opgenomen te worden in dit muzikaal weekend? Een
ideale oplossing zou een Franse elektronica-act zijn die, om in het
plaatje van de line up te passen, vernieuwende muziek maakt.
Mondkopf, die al een paar jaar in Parijs potten
breekt met Franse club elektronica, was blijkbaar de enige
oplossing. Pitchfork gaf een 6,2/10 voor het laatste album van Paul
Régimbeau aka Mondkopf. Deze score bevestigt dat Pitchfork zelf
niet anoniem wild staat van deze act. De rijen voor het hotdogkraam
werden alsmaar langer en voor ons was het ook tijd om eens de benen
te strekken met op de achtergrond een leuke beat.

Vele mensen stonden dan wel weer vol spanning te wachten wat
IDM-held Richard David James alias Aphex Twin uit
zijn mouwen zou schudden. Zachtjes draaide hij de volumeknop open.
De eigenzinnige Ier gaf de mensen al van het eerste moment
vertwijfeling. Was het concert al bezig? Werkten de boxen niet
zoals het hoorde? Maar dit was te vroeg geroepen, stilletjes aan
zwelde het volume aan tot zelfs de oordoppen nog weinig weerstand
boden. De gestoorde knoppenkunstenaar bewees nog maar eens dat hij
niet ver af staat van een genie. Werkelijk alle elektronicastijlen
passeerden de revue: ambient, speedcore, breakbeat, drum &
bass, jungle,… Hij kan geluid als geen ander destilleren,
vermengen en vervormen, tegendraads tegen elkaar laten uitspelen en
toch laten ontroeren. Met zijn visuals probeerde hij het publiek
bij de act te betrekken. Dansende mensen op de eerste rij werden op
schermen achter hem geprojecteerd. Regelmatig werd een hoofd van
een van zijn bizarre Aphex Twin grijnzen, die ook op enkele van
zijn platenhoezen te zien zijn, op deze toeschouwers geplakt. De
intense en te luide muziek, de buitensporig flitsende visuals,
lasers en de lange dag maakte een terugkeer naar het hotel meer dan
welkom. In de Parijse straten blikten we toch met een tevreden
gevoel terug naar een gevarieerde eerste Pitchfork dag.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

vijf + 9 =