Joe Jackson :: Live Music

Eerlijk: de halfbakken pseudoklassieke muziek die Jackson in de jaren negentig op de wereld losliet, kon ons gestolen worden. We waren dan ook niet een beetje opgelucht toen hij vorig decennium z’n voormalige band opnieuw rond zich verzamelde om te doen waar hij het best in is. Live Music gaat verder op dat elan, maar dan wel met de bedenking dat het eigenlijk weinig meer is dan een tussendoortje voor een select publiek.

In zijn Gouden Jaren (1979-1982) maakte Jackson maar liefst vijf albums die nog steeds tot het beste van hun tijd gerekend mogen worden. Op een paar jaar tijd liet hij (net als Elvis Costello en in iets mindere mate Graham Parker) weten begenadigd te zijn met een benijdenswaardig inzicht in de ambacht van de songschrijverij, die bovendien nog eens verrijkt werd door een imposante stilistische diversiteit en productiviteit. Van punkpop naar reggae, swingende R&B en gesofisticeerde jazzpop op een paar jaar tijd, en dat zonder ook maar een keer het gevoel te geven op een hippe kar te springen: het blijft een van de strafste stunts van de vroege jaren tachtig. Net als op de recente studioplaat (Rain uit 2008) krijg je hier een verkleinde bezetting van de klassieke Joe Jackson Band te horen, met basisst Graham Maby en drummer Dave Houghton.

Wat meteen opvalt bij het beluisteren van deze concertregistratie uit 2010 is dat maar liefst vijf nummers uit Night And Day (1982) geplukt werden. Die plaat, nog altijd een van de sterkste uit de vroege jaren tachtig, liet destijds een nieuw geluid horen, waarbij Jackson de mosterd haalde bij Cole Porter en songs opsmukte met percussieve tierlantijntjes en/of domineerde met piano. Noodgedwongen werden die songs hier tot hun essentie herleidt. Aanvankelijk voelt het wat onwennig aan om het te moeten stellen zonder die rijkdom, maar dan valt meteen ook op hoe sterk dit drietal musiceert en wordt de individuele klasse onderstreept. Zo valt in “Another World” meteen op wat een onderschat pianist Jackson wel is en staat de exotica van “Chinatown” nog steeds fier overeind.

Mochten natuurlijk ook niet op het appel ontbreken: “Cancer”, de perfecte pop van “Steppin’ Out” en afsluiter “A Slow Song”. Het besef dat al die knallers uit een en dezelfde plaat komen is ronduit verbluffend. Er passeren ook een paar oudjes die de link leggen met Jacksons punk/new wave-verleden: zowel “Sunday Papers” als “Got The Time” (ooit nog gecoverd door speedmetalhelden Anthrax) jagen het energiepeil omhoog, waarbij vooral die tweede een buitenkans is om de kwaliteiten van de ritmesectie te horen. Wat het meest van al opvalt, is niet de aanwezigheid van die oudere nummers, maar de afwezigheid van het nieuwe werk: Live Music bevat immers geen enkel nummer van Rain en slechts eentje van voorganger Volume 4: “Still Alive” kan het niveau van het oude werk aan, wat niet gezegd kan worden van een wat bombastisch “Tomorrow’s World” uit Blaze Of Glory.

Ook interessant: het handvol covers dat erdoor gejaagd wordt, al zijn de resultaten niet over de hele lijn even interessant: terwijl “Girl” van The Beatles ook prima geweest was met wat minder pathetiek in deze soloversie en Bowie’s “Scary Monsters” toch een beetje besmeurd wordt door die vieze synths, is de springerige versie van Ian Dury’s klassieke “Inbetweenies” een zuivere ontdekking. De band speelt meer dan drie decennia na hun eerste werk met een souplesse en begeestering waar jongere bands vaak maar van kunnen dromen.

Rest enkel nog de vraag voor wie deze Live Music eigenlijk bestemd is. Voor wie op zoek is naar een carrièreoverzicht schiet deze registratie tekort. Dan ga je beter voor een paar individuele albums (Look Sharp!, Jumpin’ Jive en Night And Day zijn sure bets). Wil je het stilistische bereik voorgeschoteld krijgen, dan ben je beter af met dubbelaar Live 1980/1986, nog altijd Jacksons ultieme liverelease. Een stand van zaken anno 2010 is het door gebrek aan recente songs ook niet. Kortom: Live Music is vooral een ode aan de band die de muzikanten opgebouwd hebben en laat horen hoe ze zich een weg banen door een eigenaardige (maar boeiende) setlist. Vooral voer voor de fans, dus.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

3 × vier =