Lokeren, 5 augustus 2011
We
waren ons nog maar net aan het ergeren aan de bende middeljarige
Nederlanders achter ons die ter introductie van Robert Plant aan
hun echtgenotes willekeurige klanken van Led Zeppelin begonnen te
kwelen, of uit de boxen knalde al het openingsnummer: ja hoor, een
bijna onherkenbare versie van ‘Black Dog’. De voormalige
Zepfrontman was immers naar Lokeren afgezakt met zijn Band of Joy,
de Britse psychedelische folkrockband waarin de jonge Plant midden
de jaren zestig speelde, die vorig jaar nieuw leven werd ingeblazen
met een bijna volledig nieuwe bezetting en ondertussen al een
eerste (en overigens vrij geweldige) plaat vol americanacovers en
traditionals uitbracht.
De charismatische zanger kwam al snel in zijn element op de tonen
van ‘Angel Dance’ en ‘House of Cards’: slepend met zijn statief,
shakend, klappend en heupenwiegend – een buitenstaander die Plant
van op afstand bezig zag, zou hem eerder in zijn late twintiger
jaren schatten dan de 62 die hij eigenlijk is. Hetzelfde geldt voor
zijn stem; hij mag dan een octaaf lager zingen dan in zijn
hoogdagen als blonde rockgod van de seventies en bewust de hoge
klanken van ‘Misty Mountain Hop’ (in een langgerekte versie vol
sitar) links laten liggen: weinigen slagen erin hun stembanden met
zoveel bezieling en beheersing te gebruiken.
Want bezieling, dat is iets wat de hele Band of Joy on
stage uitstraalde: het spelplezier droop van de gezichten
van deze rasmuzikanten en zelden werd tijdens een optreden zoveel
gelachen op en voor het podium. Zo trok Plant zich zonder morren
terug naar de achtergrond om gitarist Buddy Miller achter de
microfoon te laten plaatsnemen bij ‘Somewhere Trouble Don’t Go’, om
even later terug naar voren te treden met een indrukwekkende,
bluesy harmonicasolo.
Wie dus gehoopt had op een avondje Led Zepnostalgie, werd
geconfronteerd met het feit dat Robert Plant in bloedvorm is en de
laatste jaren nog steeds hoogwaardig solowerk aflevert (denk maar
aan ‘Raising Sand’ met Alison Krauss), dat heus niet altijd in de
schaduw van zijn eigen geschiedenis moet staan. Toch hoorden we
zeker niemand klagen toen hij de show afsloot met 2 nummers die qua
stijl het best bij de Band passen: een schitterend ‘Ramble On’ en
bis ‘Gallows Pole’.
Na Morrissey was er deze vrijdag weer paardenworst op de Lokerse
Feesten, maar vooral: veel Joy!
