Roadburn 2011 Afterburner :: zondag 17 april, 013 (Tilburg)

De vierde dag van Roadburn is maar een halve festivaldag:: slechts twee in plaats van vier podia en ook een aanzienlijk deel van het publiek is al naar huis vertrokken. En toch mag het programma van deze Afterburner, met zijn nadruk op stoner- en psychrock, niet minderwaardig worden genoemd.

Spindrift opent de dag op het hoofdpodium en zorgt voor een erg aangename verrassing. Het warme lenteweer buiten wordt de zaal ingestraald van op het podium. De groep verwerkt allerlei spaghettiwesternthema’s in hun muziek, die zeker in de snellere momenten voortgedreven wordt door een pure rockabilly gitaar. De geprojecteerde beelden van dorre landschappen en bizarre cowboys passen daar vanzelfsprekend bij. De nummers bieden voldoende afwisseling, ook al omdat er soms met één, dan weer met twee en dan weer helemaal niet gezongen wordt. Naar het einde van de set toe wordt de muziek precies wat psychedelischer en steviger, wat we op Roadburn natuurlijk helemaal niet erg vinden. Erg tekenend is echter dat dit optreden het enige dit weekend was, waarvoor onze oordoppen in onze broekzak konden blijven.

Blood Farmers speelde donderdag al een set, en mocht nu nog eens aantreden op het hoofdpodium. Het drietal speelt erg klassiek aandoende stoner doom; trage fuzzy riffs, gloeiende baslijnen en een drummer die niet toelaat dat we in slaap vallen. Dat gebeurde ook niet maar heel erg boeiend kunnen we dit toch niet noemen. De muzikanten lijken echter zichtbaar gelukkig dat ze hier mogen spelen wat nogal afsteekt tegen de beelden van bloederige slasher films die op de achtergrond worden geprojecteerd. Het zicht wordt dus meer beloond dan het gehoor tijdens het halfuurtje dat we erbij stonden.

Dragontears is net begonnen als we ons een weg in de Green Room banen. Lorenzo Woodrose (zang en gitaar) heeft zijn meest psychedelische smurfenshirt aangetrokken en kijkt met zijn meest norse blik de zaal in. Daarover achteraf aan de toog aangesproken, vertelde hij ons dat we ons daar niks van moeten aantrekken. Op het podium beleeft hij zijn gelukkigste momenten. Als je tijdens het optreden je ogen dichtknijpt ervaar je ook niets dat die stelling kan tegenspreken. Dragontears speelt up tempo, erg psychedelische rockmuziek die evenveel van sixties garage bands als van Hawkwind heeft geleend.

De band speelde met drie gitaristen en volgens ons is minstens één ervan uitsluitend bedoeld om via effect-pedalen de meest desoriënterende geluiden op het publiek af te sturen. Die clashten dan ook steeds met de efficiënte riffs en solo’s van de overige twee. Dragontears treedt niet zo vaak op, omdat het meer een nevenproject is dan een hechte band en dat valt op: niet alles klinkt even strak. Aan sfeer ontbreekt het echter niet. Naar het einde toe worden de grooves steeds nadrukkelijker en hier en daar durfde er al eens iemand een dansje te wagen. Ook wij geven ons uiteindelijk over, zeker wanneer de groep van zijn laatste minuten gebruik maakt om wild te jammen. Geslaagd optreden.

De voornaamste reden om de noodkreten van ons afgepeigerde lijf te negeren, en toch te blijven voor de Afterburner was Black Pyramid. Pyramid, ja, niet Black Mountain, dat tegelijkertijd speelt. Het debuutalbum van deze Amerikanen blies ons twee jaar geleden van de sokken en is nog steeds een welkome vluchtroute in nood voor wat degelijke doom/stoner/metalriffs. De groep stelt ook in Tilburg niet teleur. Het geluid van de Gibson en Orange-Amps is zwanger van grootsheid en gepast gruizig. De stem van Andy Beresky klinkt soms een beetje te ruw of onvast maar dat wordt minder erg naargelang het optreden vordert.

Black Pyramid heeft niet het soort overweldigende geluid in huis dat een zaal onmiddellijk plat speelt, maar de collectieve goedkeuring is toch af te leiden aan de gebalde vuisten in de lucht en het instemmend gebrul. Van een nog op te nemen nieuw album blijkt ‘Mercy’s Bane’ live een fameuze kraker. Hetzelfde geldt voor Stormbringer dat niet op 7” maar op 8” werd uitgebracht. Beide nieuwe nummers worden net als de rest erg strak gespeeld. Deze drie muzikanten zijn duidelijk goed op elkaar ingespeeld, en wanneer de band kort voor het verstrijken van de hen toegekende tijd het podium wilden verlaten worden ze terug geroepen door het publiek. Als toegift speelt Black Pyramid dan maar een ruwe versie van een andere nieuwe track. Geen spijt dus van ons vermoeide lijf: Black Pyramid vat perfect de voortvarende spirit van de oude heavy metal en kleeft die als geen ander op een vette stonergroove, zodat het resultaat wel een puur rock feestje moet zijn.

Dit Roadburn was ronduit perfect. Na de miserie die het festival vorig jaar overviel, zagen we dit jaar zelfs nog geen gebroken snaar en bijna alle groepen gaven het beste van zichzelf. En dat bevestigden ze je desnoods zelf, want ook dat is zo’n bijzonder Roadburnkenmerk: artiesten steken niet weg dat ze ook fans zijn, en je kunt ze dus gemakkelijk tegen het lijf lopen onderweg van het ene optreden naar het andere, of aan de toog. En dus past als slot enkel maar de meest geciteerde zin van het weekend: “Thanks Walter and Jurgen for making this possible.”

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

twaalf − tien =