Warpaint :: 30 oktober 2010, AB Club

Warpaint was op Les Nuits Botanique nog dé openbaring: van de eerste tot de laatste noot wist het kwartet met verstomming te slaan. De all-girls band kon in een nokvolle AB Club dat opmerkelijke optreden bijna evenaren, al liet het kwartet toch enkele steken vallen.

“Now I’ve got you in the undertow”, klinkt het halfweg de set. Warpaint lijkt dan al op weg zijn status van ontdekking van het jaar te bevestigen. De kille, melancholische popsongs komen in de kleine zaal van de AB nog beter uit de verf dan op plaat. En ook de ijle engelenzang van Emily Kokal en Theresa Wayman is even hypnotiserend als verwacht. Warpaint neemt ons mee terug in de tijd en schotelt stevige shoegaze voor met typische The Curegitaren en tonnen reverb. Het viertal zoekt en vindt een evenwicht tussen de oudere nummers van de Exquisite Corpse EP en de parels uit The Fool, het recent verschenen debuut. Alleen probeert de band misschien té veel en verliest het op die momenten de greep op het publiek.

Openen doet Warpaint aftastend, net zoals het The Fool aftrapt. Het boeltje komt vrijwel traag op gang, maar vooral de geluidmix belet dat de band vanaf het begin kan uithalen. De drum overklast de gitaren en vooral de zang vindt zijn weg niet door al dat gitaargeweld. Er komt echter verbetering wanneer Warpaint in “Stars” een versnelling hoger schakelt en ons een eerste maal nadrukkelijk bij de keel grijpt. De minimalistische gitaartonen van Kokal en Wayman sluiten perfect aan bij Jenny Lee Lindberg’s verschroeiende basgitaar, terwijl op de achtergrond een bezwerend “oh wonderful one, why are you like that?” weerklinkt. Stilaan raakt het publiek in de mysterieuze trip van Warpaint; één waar liefde en angst elkaar agressief tegenspreken.

Tijdens “Composure” gaan Kokal en Wayman een intieme tweestrijd aan, terwijl Linderberg en drumster Stella Mozgawa zich in een eigen wereldje rot amuseren: Mozgawa vuurt aanstekelijk drumwerk af en Lindberg probeert al stoeiend meer interactie met het publiek te creëren. “Undertow” zorgt met zijn bloedmooie zangharmonieën al snel voor een eerste extase van de avond. Liefde en angst gaan hand in hand en de rustgevende tweezang steunt op de scherpe, agressieve composities die live nog meer passie teweegbrengen dan op plaat.

Warpaint doet er goed aan om de songs van Exquisite Corpse aan bod te laten komen. De band laat echter het zuiver popgeluid van die ep achter zich en kiest voor een ruigere aanpak. Zo worden nummers als “Burgundy” en “Beetles” uitgebouwd met enkele stevige gitaarlijnen en versnellingen. Die aanpak begint na een tijd zodanig te vervelen dat het publiek stilaan wegdwaalt. De band mag nog van geluk spreken dat ze met een uitstekend “Elephants” de draad weer oppikken. De reverb van Kokal en Wayman klinkt verfrissender dan tevoren, maar vooral Mozgawa stuwt de band naar een hoger niveau; steeds weer neemt ze de groepsleden op sleeptouw met haar snedig en efficiënt drumwerk.

Met een ingetogen “Majesty” drukt het kwartet zijn stempel op een uitstekend concert. Afsluiten doet de band met een gewaagde versie van “Jubilee”. Sterke liveband, het zijn enkel de tempoversnellingen en nutteloze gitaarriffs op het einde van de set die beletten dat Warpaint een van de betere concerten van het jaar had kunnen spelen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

zestien − vijf =