Helmet :: Seeing Eye Dog

Een teken aan de wand: "Tiens, Helmet heeft een nieuwe uit", was onze aanvankelijk lauwe reactie. En inderdaad, de band kreunt op Seeing Eye Dog onder de metaalmoeheid. Helaas, de inspiratiebron staat droger dan het vagijn van een kloosterzuster.

Het begon twee decennia geleden: zanger-gitarist Page Hamilton verliet Band of Susans en vormde samen met mythische mannen als John Stanier (zie ook: Tomahawk, Battles), Henry Bogdan en Peter Mengede het invloedrijke en quasi ongrijpbare — ’t is metal, maar ook weer niet — Helmet. Koopadvies: u mag zich blind aanschaffen wat deze rockformatie in de jaren 90 heeft voortgebracht.

De draad werd in 2004 weer opgepikt, maar eigenlijk bestaat de band Helmet allang niet meer: het is Hamilton solo, plus een batterij bijeengeraapte muzikanten. De jongste jaren was er meer verloop dan bij het partijbestuur van Lijst Dedecker en dat gebrek aan teamgeest laat zich op de recentste Helmetschijven voelen.

Na drie songs voelt u de bui al hangen: niente inventieve riffs, niente meeslepende refreinen, niente overtuigende donderdrums, tomeloze en ongepolijste pletwalsenergie en potente sound. Ook de gromstem van de nu 50-jarige Hamilton lijkt verder af te takelen, de blaf wordt een kef. Een stugge riff trekt "So Long" op gang en het explosieve "Seeing Eye Dog" en "Welcome To Algiers" mogen dan door het typische lekkere staccatogehak en enkele fikse uithalen behekst zijn, de toorn van Strap It On of Meantime is weggedeemsterd.

"LA Water" — onbeholpen powerpop met strijkinstrumenten — klinkt als een dreinende dreumes en is net als "White City" een stuurloze song. Ook hier klinken de riffs krukkig en belegen.

Twee this can’t be happening-momenten: "Morphing" is — we kid you not — Helmet goes Vangelis en past op dit album als een sumoworstelaar op een Shetlandpony. Hamilton waagt zich zelfs met "And Your Bird Can Sing" aan een Beatlescover, maar het bewijst enkel dat de Helmet-hoofdkaas niet echt een begenadigd zanger is. Hoort en u zult bulderend over de vloer rollen.

Met hekkensluiter "She’s Lost", een song malend als een molensteen, weten de noise rockers zich halvelings te herpakken, het nummer mokert, maar glijdt al snel af in een zeurderige bedoening. Driewerf helaas … het kalf is allang verdronken.

Slechts twee keer fonkelden onze oogjes: het nijdige"In Person" kent een vuiler en nastier geluid en wordt door een wervelende zanglijn gedragen en "Miserable" is een leep opgebouwde song die onvervalste dreiging uitademt.

Live komt de band nog steeds verschroeiend uit de hoek, maar Helmet-albums als deze worden even overbodig als ondertiteling bij "Anal Intruders 4". Old school Helmet in de cd-speler pleuren, het kan de bittere pil vergulden.

Helmet afkraken, het is voor schrijver dezes een kleine vadermoord: de muziek heeft onze jaren als twintiger, zoekend in de jungle die Liefde en Werk heet, een boost gegeven en Page Hamilton is een innemende klasse-vent. Terwijl gelijkaardige formaties als Deftones, Prong, Unsane en Therapy? de voorbije jaren wel nog konden overtuigen, geeft Seeing Eye Dog de indruk van een uitgebluste band die alle windstreken kwijt is. Stonden op de albums van het nieuwe decennium nog enkele hoopgevende hoogvliegers, dan beluisterden we nu meewarig hoofdschuddend in plaats van headbangend de nagelnieuwe plaat en gevreesd kan worden voor een treurige zwanenzang. Stiekem hopen we ons schromelijk te vergissen, maar: "Helmet ligt op intensive care, de toestand van de patiënt is zorgelijk, misschien moeten we toch overwegen om het beademingstoestel af te koppelen, dokter?"

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

negentien + dertien =