Leffinge Leuren (zondag)

Deer Tick

Deer Tick mocht het gezellige Leffinge Leuren openen
op de laatste festivaldag. Deze folk-country band uit Rhode Island
heeft al een handvol ep’s en langspelers op hun palmares staan,
maar grote naamsbekendheid is hen in onze contreien voorlopig nog
niet gegund. NMBS en de Lijn zorgden er met hun ondertussen
vanzelfsprekende vertragingen voor dat we enkel de twee laatste
nummers van hun set mee konden pikken, maar we kunnen u alvast
zeggen dat het goed klonk. De zangpartijen klonken rauw maar helder
en het explosieve einde toonde aan dat de muzikanten een heus
eindje kunnen jammen. Toch maar eens een album van beluisteren
dus!

The Black Box Revelation

Leffinge ligt in een uithoek van West-Vlaanderen, en
dat zullen we geweten hebben. De jongens van Black Box Revelation
werden aangekondigd met ‘ze zien mè twei, en ze zien’e
muuuuuuuur’
. De smerige rock-‘n-roll van het Dilbeekse duo kon
op meer dan enthousiaste bijval rekenen in de felroze festivaltent.
Opener ‘Set Your Head On Fire’ gaf het startschot van een
hyperkinetische set waarbij het gitaarwerk van Paternoster
andermaal in perfecte samenspel verliep met de drumpartijen van Van
Dijck. ‘High On A Wire’, ‘I Think I Like You’ en ‘Do I Know You’
werden luidkeels meegescandeerd en TBBR bewees waarom ze eerder dit
jaar met de MIA voor beste liveband gingen lopen. Très
strak.

65daysofstatic

Postrock-halfgoden 65daysofstatic houden van België,
en België houdt van hen. Het was hun vierde passage op onze bodem
dit jaar: na het Domino Festival in Brussel, Boomtown op de Gentse
Feesten, de Dijlefeesten in Mechelen en de Lokerse Feesten mochten
ze ook de afsluitende festivalavond van Leffinge Leuren opleuken.
De Britten tekenen nog steeds voor snoeiharde gitaren, pompende
drums vanop drie stellen tegelijkertijd en bezwerende ritmes. Het
viel ons echter andermaal op dat de zin voor melodie die we op
plaat zo weten te appreciëren live vaak overboord wordt gegooid
voor een meer dance-achtig tintje. ‘Radio Protector’ was een
absoluut hoogtepunt, maar daarna kabbelde de set (een beetje) in
mineur naar een einde toe.

Admiral Freebee

Admiral Freebee dan, na vier albums en een
schijnbaar oneindig arsenaal aan briljante radiohits is hij nog
steeds een ongetemd wild beest op het podium. Rauw,
hyperenthousiast maar vooral rock-‘n-roll. Het publiek was na 65dos
een beetje tam geworden maar dat maakte onze baardige vriend op
drie minuten ongedaan. ‘Last Song About You’, duidelijk nu al een
publiekslieveling, wrikte het talrijk opgekomen volk los en de
Admiraal zou de zaal niet meer rustig krijgen tot een ingetogen
versie van ‘Rags’n Run’. Wie een trio van songs als ‘Einstein
Brain’, ‘Oh Darkness’ en ‘Bad Year for Rock’n Roll’ afvuurt en
daarna nóg hoogtepunten in z’n set kan inbouwen, verdient niets
meer dan ons respect. Het onophoudelijke hinten naar en hypen van
Wilco was bovenal zeer aandoenlijk. Toch eens een zaalconcert van
meepikken, binnenkort.

Wilco

De organisatoren van Leffinge Leuren hadden
duidelijk goed gegokt door Wilco helemaal bovenaan hun affiche te
plaatsen. De tent liep na Admiral Freebee nagenoeg volledig leeg,
om zo’n kwartier later weer helemaal vol te lopen. Een heleboel
mensen zakten speciaal hiervoor af naar het kleine dorpje, en ze
zouden alleen maar beloond worden. De livereputatie van de
Amerikaansie indierockers is ijzersterk, hun passage in Vlaanderens
meest roze tent bewees dat die stempel volledig terecht is. Met
opener ‘Wilco (The Song)’ kozen ze meteen voor één van de leukste
nummers van hun laatste plaat en toen daarop ‘I Am Trying To Break
Your Heart’, onze favoriet van het ondertussen legendarische
Yankee Hotel Foxtrot, volgde waren we volledig verkocht.
De band slaagt erin om haar toeschouwers volledig mee te zuigen in
de muziek, tot je op een bepaald punt denkt dat je daar helemaal op
je eentje staat te luisteren naar nummers als ‘Impossible Germany’,
‘You Never Know’ en het onverwoestbare ‘Jesus Etc.’. Het publiek
had duidelijk nog zin in meer na afsluiter ‘I’m The Man Who Loves
You’ want aangespoord door een minutenlang applaus kwam de band nog
eenmaal terug voor een begeesterend ‘The Late Greats’. Heel sterk
concert, en we beloven hierbij plechtig dat we hun volgende
Pukkelpoppassage niet zullen overslaan omdat we per se iets anders
willen zien ondertussen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

17 − tien =