2009 volgens Barbara!


Top 10

1) LET THE RIGHT ONE IN: tok, tok, wie daar? De
surprise van het jaar, verscholen in een schitterend sneeuwkristal
van een film: broos en kil, maar evenzeer glinsterend mooi en
ontroerend. Vampiertjes zoals u ze nog nooit zo menselijk zag. Ik
ben lid van de groep ‘wij zijn tegen de Amerikaanse remake van ‘Let
the right one in’, u toch ook?

2) 500 DAYS OF SUMMER: hoe lang wacht ik hier
al niet op? Eindelijk eens een romantische komedie die niet
verzuipt in de clichés en een eerlijk, speels beeld geeft van hoe
klote de liefde soms kan zijn. Doe daar nog een
mindblowing vertelstructuur (kriskras en toch perfect te
volgen) bij, wat vleugjes guitige beeldspraak en een zoetebolleke
van een Zoeey Deschanel en je krijgt de romcom waarvan elke
filmliefhebber zonder schroom durft te zeggen: mijn hartje staat
zalig in de fik.

3) SLUMDOG MILLIONAIRE: Een film waarvoor de
term feel good lijkt uitgevonden. Ik voelde me alvast
perfect in mijn sas tussen de dartele kindsterretjes, de slim
vertelde verhaaltjes en de plaatjes gedoopt in een smakelijk
kleurenaroma en een pulserende spettersoundtrack. Danny Boyle goes
Boyliwood. En hoe!

4) INGLOURIOUS BASTERDS: Driemaal oef!
Tarantino kan het nog: zijn liefde voor undergroundshit stillen en
tegelijk een publiek weten te boeien. Hij scoort met zijn Basterds
bovendien weer hoog in een heel pak filmlijstjes, waaronder de
beste quote van het jaar (it’s a bingo!), het zaligste
filmpersonage (Hans Landa) van het jaar en meest aannemelijke
geschifte einde van een film ooit.

5) AVATAR: ‘Avatar’ is overdonderend, spannend,
spectaculair en visueel verbluffend: kan je nog meer filmmagie van
één blockbuster verwachten? Ik dacht het niet. De grootste troef
van de film is de wereld van de blauwe Na’vi’s, die James Cameron
bij elkaar verzonnen heeft: fascinerend mooi in al zijn kleinste
details (die pluchkes!) en fauna en flora (ik wil ook zo’n magische
staart!). Bijna drie uur in dit woud mogen verdwalen was een ware
zegen. Dank u, James.

6) DISTRICT 9: ‘District 9’ schetst een
toekomstbeeld dat intrigeert en choqueert en bovendien grappig en
geweldig spannend is. Laat alle regisseurs die op automatische
piloot actiefilms draaien aan deze low budgetfilm van de
Zuid-Afrikaanse nieuwkomer Neil Blomkamp maar een voorbeeld nemen:
zo kan het dus ook!

7) TROUBLED WATER: de verrassing van het
filmfestival. Een heerlijk gevoel: in een film ‘terechtkomen’ waar
je niets over gelezen of gehoord hebt en dan volledig overdonderd
raken door het sublieme spel van de acteurs die je doen meeleven
met hun baksteenzware gevoelens, alsof je ze al kent van toen ze
hun tutter nog niet aan Sinterklaas hadden afgegeven. Iets dat me
niet elke dag overkomt.

8) DE HELAASHEID DER DINGEN: de capriolen van
de nonkels van Dimitri Verhulst krijgen een Felix Van
Groeningen-stempel opgedrukt en die staat het verhaal goed. We
krijgen een uitgepuurde versie van de feiten, maar de essentie
blijft prachtig overeind. Van Groeningen staat een mooie toekomst
te wachten. Ons ook.

9) MOON: één acteur, één locatie: de maan. Meer
heeft de zoon van David Bowie niet nodig om een knisperend
psychologische science fictionthriller te maken die, bijgestaan
door een sfeervolle soundtrack, rustig met uw hart flirt en met uw
mind fuckt. Nooit geweten dat het mannetje op de maan zo’n een
pijnlijk verhaal herbergt.

10) ANTICHRIST: ‘Antichrist’ is de enige film
waarbij ik dit jaar echt een fysieke reactie heb gevoeld. De sfeer
was zo snijdend, zo tastbaar, zo bevreemdend, dat ik hem onder mijn
huid voelde kriebelen en naar mijn keel voelde tasten. Duister,
mysterieus, overweldigend en vooral een nooit eerder gevoelde
cinema-ervaring.

Net niet in de top 10: ‘Revolutionary Road’, ‘Up’,
‘Coraline’

FLOP 5

De echte shit heb ik ook dit jaar achterwege gelaten (die is
voor Vincent), daarom het slechtste van wat goed had kunnen
zijn:

1) Les Herbes Folles: stuur a.u.b. Resnais
op pensioen. Onverbiddelijk. De hersenspinsels van de Fransoos
leveren op bejaarde leeftijd blijkbaar alleen verschrikkelijk
pretentieuze nonsens op, zo verschrikkelijk nutteloze cinema, dat
niemand van enola zelfs maar de moeite heeft genomen om hem te
bespreken. Auwkes.

2) Transformers 2: kaboem, dat is zowat de
samenvatting van deze franchiseflop.

Het slaat niet alleen op het geluid dat te horen was wanneer er
iets (alles!) ontplofte, maar ook op de monden van de
Y-chromosomen in de zaal, die telkens wanneer Megan Fox
haar gepoederde borsten in beeld wipten, kletterend op de grond
vielen. En ik was nochtans een openlijke stiekeme fan van de
eerste.

3) The Box: wat begon als een intrigerende
doet-ie-het-of-doet-iet-het-niet, eindigt in een opgestoken
middelvinger van jewelste, die smalend tegen de kijker zegt: hier
zie, zoek het zelf maar uit. Mooi niet, Richard Kelly, wij willen
het mysterieuze konijn terug!

4) Monsters vs aliens: een scenario? Daar is
niet echt sprake van. Eerder een uitgekieperde doos vol met flarden
van halve nieuwe ideeën en vooral veel rip-offs. Veel halve ideeën
maken duidelijk nog geen zomerhit.

5) Public Enemies: noem me ouderwets, maar
cinema moet me in de eerste plaats meezuigen en opslokken in een
andere wereld. Het lukte me geen seconde om me in te leven in
‘Public Enemies’. De inhoud klopte gewoon niet met de gekozen
visuele stijl. De beelden geschoten met een digitale camera kwamen
over als een anachronisme, zeker niet als het briljante bewogen
levensverhaal van’s werelds grootste boef uit de jaren ’30 dat het
had kunnen zijn.

Beste vis: ‘Ponyo’

Schatje-van-een-heet-patatje: Sam
Worthingtons kopke (oké, en lijf) liet me in ‘Terminator:
Salvation’ even doof worden voor het opgefuckt gekef van een
Christian Bale (thank god!) en in ‘Avatar’ even blind
worden voor de rest van de wereld. En de jong kan nog acteren ook.
Kom hier da’k u pak, grrr!

Teleurstelling van het jaar: het duistere
verleden van onze allerstoerste held ‘Wolverine’ bleek dan toch
niet zo interessant als ze in de vorige X-Mens lieten uitschijnen,
toch zeker niet om een hele film aan op te dragen. Geen nood: we
wissen dat geheugen wel even terug uit, meneer Jackman!

Beste halve film: en de prijs gaat ook dit jaar
naar Pixar! De eerste helft van ‘Up’, die de levensloop toont van
een oud grijs mannetje dat een pak verdriet achter zijn
moppergegrom verstopt, was zodanig ontroerend goed, dat hij voor
een hele film telt! Of nee, zelfs twee!

Guilty pleasure/ hype van het
jaar
: ‘Twilight’ en ja, ik durf toegeven dat ik lekker
meedoe. Het sterke films noemen, gaat me net iets te ver, maar kom:
in de eerste twinkellicht hing een uniek, tastbaar depri-sfeertje
dat ik nog nergens anders in tienerfilms heb gevoeld (en depressief
zijn is nu eenmaal een voltijdse dagtaak in tienerland) en ‘New
Moon’ …euh… die had een supersoundtrack! Ik heb al ergere
hypes geweten, dus please, relax en ga op een andere
franchise uw behoefte doen… keuze genoeg!

Tv-serie van het jaar: Flight Of The Conchords.
Brett en Jemaine, hou jullie maar vast aan jullie suikerklontjes,
want ik kom jullie zo hard stalken dat ik vast de beste word in
mijn soort!

Zot van nieuwsgierigheid voor 2010: Ik kijk
bijzonder hard uit naar de nieuwe Disney old style ‘The
princess and the frog’, Tim Burtons op het lijf geschreven
zo-goed-als-zeker-een-meesterwerk ‘Alice in Wonderland’, ‘Where the
wild things are’ (nog enkele dagen, jeeeha!!), ‘Fantastic Mr. Fox’
(al gecheckt en ik kan u alvast vertellen dat die prent nagenoeg
perfect is!) en last but not least de verfilming van de comic book
reeks rond ‘Scott Pilgrim’ door de regisseur van ‘Shaun of the
Dead’ en ‘Spaced’, Edgar Wright, met onze favorietste nerd Michael
Cera in de hoofdrol. Ik krijg er honger van…

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

5 + vier =