PUKKELPOP 2009 :: Faith No More, donderdag 20 augustus

Laten we niet rond de pot draaien: dé headliner van Pukkelpop 2009 stond al de eerste dag op het podium. Ondanks een verdienstelijke poging van Arctic Monkeys twee dagen later, tekende Faith No More donderdagavond voor de meest indringende brok rockmuziek die op het hoofdpodium te beleven viel.

{image}Voor sommige fans is deze second coming, zoals de band het zelf noemt, compleet not done: Gitarist Jim Martin werd niet opnieuw ingelijfd, maar dat kan dan evengoed van voormalig frontman Chuck Mosley gezegd worden, om het nog niet te hebben over alle andere gitaristen en zangers die, in laatstgenoemd geval vooral in de beginjaren van de band, eventjes in de rangen van Faith No More opdoken. Voor deze, lange tijd voor onmogelijk gehouden, reünietour staat hetzelfde Faith No More op het podium dat er in 1998 de brui aan gaf.

Eens op het podium, duurt het geen vijf minuten voor de tien tussenliggende jaren in het ijle opgelost zijn. Na een tongue in cheek-cover van Peaches & Herbs “Reunited” – dat verdacht goed bij de kitcherige pakken past – barst Faith No More los met “Land Of Sunshine”, openingstrack van Angel Dust, en zijn we vertrokken voor een zeer intense rit. In geen tijd verdrijft Faith No More de twijfels die eventueel nog rond de hereniging van de grondleggers van de kitsch-funk-metal zouden bestaan.

Faith No More laat echter geen ruimte open voor twijfel en houdt een moordend tempo aan, waarbij de vocale capaciteiten van Mike Patton het geheel tot een muzikale vuurbal maakt, die op luttele centimeters van je gezicht lijkt te ontploffen. “Surprise! You’re Dead!” is ronduit ziedend en het is dat halverwege met “Easy” een rustpunt ingelast wordt, of je zou elk moment verwachten dat band en publiek in hun enthousiasme collectief over de rooie gaan. Wat niet veel later ook bijna gebeurt, wanneer een iets te enthousiaste roadie tijdens “Midlife Crisis” een poging tot stagediven onderneemt en daarbij tot de constatering komt dat hij beter eerst had nagegaan hoe breed die frontstage exact is. Patton ziet de man met zijn gezicht op de afrastering smakken en is er zowaar even niet goed van. Maar na een flard van het “Popcorn”-deuntje is het trauma, voor Patton althans, blijkbaar al verwerkt en gaat de blitzkrieg verder. Met een massief “Epic” en een intens “RV” wint de band zieltjes alsof het niks is.

Terwijl het stagedive-incident voor een andere band reden zou zijn het concert stil te leggen of zelfs te stoppen – wat overigens begrijpelijk zou zijn – lijkt het Faith No More alles behalve tegen te houden te bewijzen dat zij, en niemand anders, het publiek zal platspelen. De Storm und Drang van het vijftal is immens en wanneer Patton tijdens het afsluitende “Just A Man” het fan-gehalte van de toeschouwers in de middengang test, komt eens te meer de verbetenheid naar boven die de band vroeger kenmerkte en die ze in de tussenliggende jaren duidelijk niet verloren heeft.

Drummer Mike Bordin en keyboardspeler Roddy Bottum mogen uiterlijk dan wel alle tekenen van hun leeftijd dragen, bij hen, noch bij de rest van Faith No More is ook maar een spoor van bezadiging merkbaar. Als dit al een cash-in-tour is, wel, het zij zo. Het aanwezige publiek kreeg meer dan waar voor zijn geld van Faith No More. De laatste noot van razende bis “We Care A Lot” is nog maar amper weggestorven of je hebt het gevoel het concert van het jaar meegemaakt te hebben. Faith No More is terug, zoveel is zeker. En zelfs als deze reünie verder niets meer oplevert dat de moeite is, dan is het toch niet voor niets geweest. Daarvoor waren de zeventig minuten op Pukkelpop te overweldigend.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

1 × 4 =