Blur, 02 juli 09, Hyde Park, Londen

Blur is terug. Wie er de voorbije weken zelf van getuige kon zijn, zal dat onderschrijven. Meer dan gewoon terug zelfs: glorieus en gretiger dan ooit, herrezen uit de vergetelheid waar de groep zich door de verstikkende britpophype, te veel alcohol en broedertwisten zelf geparkeerd had.

Londen kreunt onder de aanhoudende hitte: dagenlang meer dan 30 graden, en dan zijn ze daar nog minder gewoon dan bij ons. De metro is een oven. Het anders zo groene Hyde Park ziet bruin. Tienduizenden laten het niet aan hun hart komen en staan gewapend met flesjes water en zonnecrème temidden dat alles gelukzalig naar Blur te kijken. De beste, meest eclectische band uit het tijdsgewricht dat men bij gebrek aan enige inhoudelijke of muzikale samenhang britpop is gaan noemen.

Damon Albarn kan zelf nauwelijks geloven hoe enthousiast al dat volk op zijn groep staat te wachten: “We feel really privileged. To do nothing for so many years an then come back to all this.” Hier staat geen groep braaf zijn hits af te haspelen om het pensioen veilig te stellen. Hier staat een groep die alle waanzin en ruzies achter zich heeft gelaten en verbaasd is dat er nog zoveel mensen op hem zaten te wachten. Eén concert in Hyde Park werd er door de stormloop op tickets al snel twee. Headlineslots op Engelands grootste festivals en een hele resem warming up gigs volgden. “Het zijn twee geschifte weken geweest”, zei Albarn ook nog, “maar ons oorspronkelijke plan was om hier te spelen. So here we are!”

Volgt: een glorieus concert van een supergroep die het niet meer zag zitten met elkaar, maar na tien jaar tot zijn grote verbazing immens gemist blijkt te zijn. Honderdduizenden fans hoopten bij elk interview met een van de tenoren dat Coxon en Albarn eindelijk weer in dezelfde ruimte konden vertoeven. Het is een concert dat alle soloprojecten van de groepsleden (zelfs het megasucces van Gorillaz) meteen degradeert tot zijprojectjes die het wachten op een Blur-reünie wat mochten verlichten.

Blur bewijst dat het als groep zoveel meer is dan enkel de geinige britpophitjes. Doordat er geen album gepromoot moet worden, kan de band de vele parels uit zijn hele oeuvre pikken. Uiteraard gaat het publiek en masse uit zijn dak op de idiote disco van “Girls And Boys”, de geezer hiphop van “Parklife” (met gastopreden van Phil Daniels), de pretpunk van “Song 2” en vooral het uitzinnige “Country House”. Maar Coxons neiging om al die vrolijke pop van de nodige noise en weerhaakjes te voorzien, maakt Blurs muziek pas echt uniek en tijdloos. Hij mag flinke dosissen feedback en distortion lossen in “Trimm Trabb” en “Death Of A Party”, breit een wonderlijke wolk gitaarnoise als coda aan “This Is A Low” en zorgt met de weerbarstige, melancholische popparel “Coffee & TV” een van de vele hoogtepunten van de set.

Dat Blur ook iets te vertellen heeft en niet vies van enige politiek engagement, wordt andermaal onderstreept als “Out of Time” subtiel wordt opgedragen aan “de drie miljoen mensen die in 2003 in ditzelfde park tegen iets protesteerden dat ze uiteindelijk toch niet konden tegenhouden” (de Britse deelname aan de inval in Irak, MVM). Of aan het einde van het door het meezingende publiek boven zichzelf uitgedragen gospelanthem “Tender”, wanneer Albarn vraagt om het refrein een ander kant uit te zingen: richting Downing Street.

Maar bovenal valt op hoe hard Blur is gemist en hoe hard het publiek dat uitzinnig zingend en springend ook wil duidelijk maken. Met de totale euforie waarin “For Tomorrow” wordt meegezongen bijvoorbeeld. En vooral bij de rustige nummers (en misschien wel hun èchte klassiekers) “To The End” en “This is a Low”: koppels vallen elkaar in de armen en zeker bij setsluiter “The Universal” wordt her en der een (vreugde)traantje weggepinkt.

{image}

“Is this adequate?” vraagt Albarn nog. We kunnen het uitzinnige “Yeah!” van het publiek alleen maar onderschrijven. Dit was meer dan toereikend, het was een heuse triomftocht van een gretig spelende topband, die de wereld veel te lang heeft moeten missen.

Wanneer iedereen met een brede glimlach de iets koelere nacht induikt, weerklinken doorheen de straten rondom Hyde Park de refreinen van “The Universal” en “Tender”: “come on, come on, come on / love’s the greatest thing” en “it really, really, really could happen / when the days seem to fall straight through you / just let them go”. It really did happen. Dat ze hun triomftocht snel over het kanaal mogen voortzetten. En een nieuw album opnemen, nu ze de britpop definitief achter zich kunnen laten.

De Setlist: The Debt Collector / She’s So High / Girls And Boys / Tracy Jacks / There’s No Other Way / Jubilee / Badhead / Beetlebum / Out Of Time / Trimm Trabb / Coffee & TV / Tender / Country House / Oily Water / Chemical World / Sunday Sunday / Parklife / End Of A Century / To The End / This Is A Low (break) Popscene / Advert / Song 2 (break) Death Of A Party / for Tomorrow / The Universal

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

een + negen =