Metric :: ”Blij geen lid te zijn van de white indieboys club van vervelende concerten”

Single "Help, I'm Alive" kent u ondertussen van elk uur, elke dag op de radio te horen; tijd om de groep erachter eens voor te stellen. Want Metric komt niet uit het niets; de Canadese indieband draait al jaren mee, maar het heeft even geduurd vooraleer dat vierde album Fantasies er kwam.

"We hadden een break nodig", zegt zangers Emily Haines. "We wisten dat er sowieso wel een nieuwe plaat ging komen, maar niet door meteen na het laatste optreden van de vorige tour opnieuw de studio in te trekken." Gitarist James Shaw vult aan: "Dat hadden we de vorige keren gedaan en dat konden we emotioneel absoluut niet aan. We hadden ook het gevoel dat het niet uitmaakte hoe lang het zou duren: zolang we als groep samen zouden blijven en elkaar zonder ruzie konden zien, zou het wel ooit eens gebeuren."

enola: Maar toen jullie er effectief aan begonnen, ging het niet vanzelf?
Shaw: "Met een aantal songs hebben we getourd: we hadden het gevoel dat de plaat grotendeels geschreven was, maar we wilden dat live ook eens testen, om zeker te zijn dat we wisten wat we deden. We kwamen terug met het gevoel dat dat helemaal niet het geval was. Het was niet slecht, het voelde gewoon niet juist. We zijn opnieuw de studio ingetrokken en zijn blijven schrijven. Van die eerste ronde zijn uiteindelijk maar stukjes overgehouden. Halve songs."
Haines: "We hebben het altijd zo gewild dat onze platen onderling verschillend moeten klinken, en dat vind je niet automatisch."
Shaw: "Je mikt er ook altijd op dat je volgende plaat beter wordt dan de vorige, en het had deze keer heel wat voeten in de aarde voor we vonden welk geluid we wilden. We hebben heel wat uitgeprobeerd in een lang proces dat in verschillende studio's doorging. We kwamen samen voor wat schrijfsessies zonder aan de klank te werken en niets klopte. De songs waren goed, maar productioneel trok het op niets. Het was maar toen we met producer Gavin Brown in zee gingen dat alles op zijn pootjes viel en we plots een zicht kregen op wat het echt moest worden."

enola: Wat moest het dan worden? Werden er platen de studio ingesleept om Gavin Brown te laten horen hoe het moest klinken?
Shaw "Niet echt. We gingen voor een geluid dat ik nog nooit heb gehoord. Je kunt een professionele geluidstechnicus heel gemakkelijk vragen om je album zo of zo te laten klinken als een ander. Ze gebruiken gewoon dezelfde machines en je raakt al vrij dichtbij. Een van de redenen dat we zoveel moesten experimenteren, was dat we dat unieke geluid zochten: het moest groot klinken, met veel ruimte, maar ook nog altijd erg dichtbij. Groots en dromerig; die twee woorden gebruikten we vaak en ik denk wel dat we daarin geslaagd zijn."
Haines: ""Stadium Love" is met zijn titel een soort van knipoog naar dat geluid. Op een dag kwam ik terug in de studio om te werken aan dat nummer dat nog een zanglijn nodig had. Ik keek op het prikbord, waarop iemand had geschreven "stadium love spider vs bat". Van het moment dat ik dat zag, kreeg ik dat beeld in mijn hoofd van een apocalyptische confrontatie; de totale perversie van de natuur. In het zanghokje kwam het meteen naar buiten, en iedereen in de band wist meteen wat ik bedoelde. Het gaat over het idee dat de lijn tussen toeschouwer en deelnemer helemaal vervaagt en de natuurlijke orde zal overwinnen."
Shaw: "Het lag voor ons altijd voor de hand dat we ooit een pure popplaat als Fantasies zouden maken. Dat was niet eens een grote beslissing, want daar werd niet over gedebatteerd of zo. We reageren gewoon op wat uit de speakers komt als je begint samen te spelen. Als het ons bevalt, werken we het uit. Als we er ongemakkelijk van worden: we trash it and move on."

enola: "Stadium Love" is een erg stevig nummer, terwijl ik hoorde dat een Metricsong steevast begint als een trieste pianoballad van Emily?
Shaw: "Emily schrijft op haar manier, en wij proberen er dan een rock-n-rollsong van te maken. Het is niet de bedoeling dat het klinkt als één van haar soloplaten. Maar we letten er wel op dat de song zijn oorspronkelijke emotionele integriteit niet verliest. Soms is er een hele gekwelde tekst met een upbeat melodie onder; dat werkt als we dat goed doen. Het is de tegenstelling die Metric maakt tot wat het is."
enola: Welke song is het meest veranderd in de handen van de band?
Haines: "Geen idee. Het is ook niet zo erg. Als een song goed is, dan overleeft het verschillende versies en drijft de sterkste wel boven. We hebben een kampvuurtest die we ook op dit album hebben toegepast: elk nummer behalve "Stadium Love" moet overleven op akoestische gitaar en stem. Zo kunnen ze alles hebben, ook de grote glossy productie van het album of een remix."

enola: In "Front Row" zing je over "Burnt out stars they shine so bright". Over wie heb je 't dan?
Haines: "Dat nummer is opgedragen aan Bucky Wonderlick, een personage uit het boek Great Jones Street van Don Delilo, een onderzoek over de ijdelheid van rock-n-roll en de relatie tussen het publiek en de ster. Ik heb het niet geschreven vanuit mijn perspectief, hoor, ik geef gewoon een schets. Ik denk dat het een goeie tijd is voor een muzikant als mezelf. Mensen zijn die oude clichés van excessen en uit hun voegen gebarsten ego's beu. Iemand die eerlijk is en zich niet verbergt achter één of ander alter ego, maar gewoon zijn ding doet, is veel cooler. Zoals ik dus." (lachje)

enola: Ik denk inderdaad dat het een goeie periode is voor kleine groepjes, maar het stoort me tegelijk wel hoe niets meer larger than life màg zijn. Alles moet klein en normaal zijn en mag er vooral niet uitspringen.
Haines: "Ik wéét het. Je krijgt van die performance-eisen die heel beperkt zijn. Niets tegen The Shins hoor, maar ze staan op het podium als brave huisvaders uit de voorsteden. Dat mag, maar tegelijk kijken zij ook echt neer op iets als showmanship want dat is tegen de indieregeltjes. It's so boring."
Shaw: "Ik heb gehoord dat Fleet Foxes tegenwoordig néérzit op het podium. Dan hebben ze een hitplaat de wereld rond, en dan gaan ze een beetje gaan zitten? Misschien zijn ze gewoon moe geworden. (lacht) Misschien is het een nadrukkelijk Amerikaanse manier tegen het overgecommercialiseerde van veel muziek."
Haines: "Onze optredens zijn een reactie tegen dat overdreven normale op het podium. Daarom hebben we van in het begin een kickass rock-n-rollshow die ons tot in het voorprogramma van de Rolling Stones heeft gebracht. Ik vind het niet erg om niet toegelaten worden tot het clubje van de white indie boys met vervelende concerten. Een Metricshow moet één grote transcendentale ervaring zijn. Zoals het hoort."

enola: Ondertussen gingen jullie ook weg bij Last Gang Records. Wat was er mis met jullie contract daar?
Haines: "We ontdekten gewoon een paar dingen die niet echt OK waren. Maar dat is nu eenmaal de aard van het beestje. Ooit een platencontract gezien? Vijfentwintig pagina's…"
Shaw: "…en dat zijn de simpele. Een major label komt af met een boek van zo'n honderd of tweehonderd pagina's."
Haines: "Ze doen hun rekeningen kloppen door je te doen tekenen voor de toekomst op een manier dat je nooit door hebt wat je nu eigenlijk hebt weggegeven."
Shaw: "Er is een heel hoofdstuk in zo'n contracten dat "reductions" heet, waarin ze op allerlei manieren het percentage royalties dat je kunt krijgen, gaan afromen. Breakage bijvoorbeeld: iets dat uit de jaren zeventig dateert, en slaat op het verschepen van vinylplaten. En dat rekenen ze je dus aan voor digitale downloads!"
Haines: "Het toont maar eens aan hoe traag de industrie zich aanpast aan de veranderingen. Het gaat hen op de lange termijn zoveel pijn doen. Het is een zinkend schip. Voorlopig blijven die labels bestaan, maar hun boot staat half onder water. Maar voor groepen en muziekfans is dit eigenlijk een geweldige tijd. Er is ongelofelijk veel muziek beschikbaar tegenwoordig, da's geweldig."

enola: Dat is zo, maar die muziek is vooral gratis beschikbaar via illegale downloads, waardoor artiesten er ook niets aan verdienen.
Shaw: "Het is alleen maar gratis als je het ook gratis wil krijgen. Ik ken weinig artiesten die hun muziek alleen gratis beschikbaar maken. Illegaal downloaden moet je geval per geval bekijken. Ik heb er geen probleem mee dat een jong gastje uit Brazilië die Metric wil horen onze muziek downloadt omdat hij onze platen daar niet kan krijgen. Maar wie muziek binnenhaalt, moet begrijpen dat een artiest niet kan overleven, tenzij hij van zijn muziek kan leven. Je kunt niet verwachten dat je van iemand kunt stelen en dat die mens zijn dingen zal blijven maken dan. Da's alles eigenlijk. It's all up to the consumers. Ik weet niet eens of het zin heeft of ik er een mening over formuleer. Denk je dat regen goed of slecht is? Who cares? Het regent toch. Het enige dat ik kan doen is muziek maken en hopen dat mensen er naar luisteren op een juiste manier."
Haines: "Het is een ethische beslissing."

enola: Maar nadat jullie dat contract verbraken, besloten jullie dus om vanaf nu alles in eigen handen te houden?
Haines: "We hebben eens goed bekeken waar wij stonden en wat de staat van de platenindustrie was en we besloten al onze lopende contracten te verbreken. We zijn vervolgens gaan samenzitten met de grote namen van de majorlabels, elk indielabel dat de moeite is, Livenation,.. er lagen een paar opties op de tafel, maar niets voldeed, dus hebben we besloten ons eigen netwerk uit te bouwen van mensen waar we mee willen werken en de controle zelf in handen te houden. Erg spannend."
"Het is een kwestie van een keuze te maken: ofwel hou je je nu bezig met zo'n zaken, ofwel sluit je contracten af, maar vervolgens ben je jaren bezig om daar weer onder uit te komen omdat ze eigenlijk niet deugen. Het gaat niet om die honderden uren extra werk willen, het gaat er om dat je als redelijk intelligent mens jezelf niet kunt vastzetten in het soort contracten dat men ons voorlegde. Ik zou het fijn vinden als de platenindustrie artiestvriendelijk en eerlijk was, maar dat is ze duidelijk niet. Dus we doen het op onze eigen manier."

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

acht − drie =