Pearl Jam’s ”Ten Redux” in hun eigen woorden

In 1991 stond de wereld voor vijf gasten even stil in het vaak door regen en andere klimatologische tristesse geteisterde Seattle. Zanger Eddie Vedder, drummer Dave Krusen, bassist Jeff Ament en gitaristen Stone Gossard en Mike McCready hadden net Ten losgelaten, zonder te beseffen dat ze een iconische grungeplaat hadden gebaard die langzaam maar zeker 12 miljoen keer over de toonbank zou gaan. Songs als "Alive", "Even Flow" of "Jeremy" zouden anthems worden voor een generatie en zo’n 18 jaar later hebben ze – – getuige de heruitgave van Ten – – nog niets aan spankracht verloren.

Dat Ten na al die jaren nog zo strak en overtuigend klinkt, is vooral te wijten aan de bezieling van de groep toen de plaat werd opgenomen. De speelhonger en het besef dat dit dé kans van haar leven was, maakte dat de groep op scherp stond. Muzikanten als Gossard, McCready of Ament waren al gepokt en gemazeld en beheersten hun instrumenten meer dan voortreffelijk. Maar de heren voelden op het juiste moment aan dat er actie moest ondernomen worden. Het was spelen, opnemen en hopen op het beste, of in de vergeetput van de muziekindustrie belanden.

The Early Days

goddeau: De jaren tachtig moeten verluidt een bijzonder boeiende periode geweest zijn in Seattle.
Gossard: "Absoluut, want zowat iedereen die een instrument kon bespelen, richtte een band op. En iedereen hoopte het beste, want er stond niemand te wachten met een contract en echt spelen konden we ook al niet. Maar we hadden niets te verliezen en dat werkte blijkbaar zeer inspirerend."
Matt Cameron (speelde drums bij Soundgarden maar ook op de demo’s van Gossard en Ament): "Seattle lag ook geïsoleerd en het gebeurde maar zelden dat er echt een internationale of nationale topgroep passeerde voor een concert. We moesten onze eigen kansen creëren, onze eigen clubs uit de grond stampen en zo langzaamaan een concertcircuit uitbouwen. Het was een bijzonder boeiende tijd en dankzij andere min of meer goed georganiseerde underground bands, zoals Black Flag of Hüsker Dü, wisten we dat het mogelijk was om je los van de bestaande muziekindustrie te organiseren. De DIY-geest was toen heel belangrijk, we geloofden echt dat we zelf een verschil konden maken. En de geschiedenis heeft ons gelijk gegeven."

goddeau: Gossard en Ament speelden in 1984 in de groep Green River. Hier en daar lees je wel eens dat die band de grunge eigenlijk heeft uitgevonden.
Gossard: "Uitgevonden zou een groot woord zijn. Noem het eerder een samenloop van omstandigheden. Ik luisterde bijvoorbeeld veel naar FM-rock en -pop op de radio en zelfs Simon & Garfunkel en disco maakten deel uit van muzikale beleving. De Britse punk ging aan mij voorbij tot ik in 1984 echt naar de Sex Pistols begon te luisteren en vaststelde dat het niet meer dan een frisse rockband was. En toen stak die oude liefde voor Motörhead of Black Sabbath weer de kop op."
Ament: "En ik moet ook meteen toegeven dat Green River eigenlijk niet anders deed dan songs van Motörhead, Black Flag en The Stooges een verlengde geven. Ik en Gossard hebben het laatste jaar enkele reünieconcerten gegeven met Green River en dan viel die vaststelling eens te meer op. Je zou kunnen stellen dat de grunge daaruit geboren is. (lachend) Eigenlijk zijn we dus een hoop royalties verschuldigd aan Iggy, Lemmy en Greg, maar ze hebben nog niets laten weten."

Laten we even zes jaar verder gaan om in de jaren negentig aan te belanden, een periode waarin Mother Love Bone met Gossard en Ament de toekomst van de Seattle rock scene werd genoemd. Met de komst van zanger Andrew Wood en een contract bij een major leek het de eerste grote internationale stap te worden. Net voor het debuut "Apple" zou verschijnen, nam Wood echter een overdosis heroïne en stierf enkele dagen later. Gossard en Ament bleven verweesd achter.

Ament: "Ik dacht echt dat ik mijn enige kans nu vergooid had en het was niet eens mijn schuld. Samen met Gossard heb ik uren op de motor rondgereden, sloten koffie gedronken en gefilosofeerd over wat we samen zouden gaan doen in de toekomst. Ik kreeg ondertussen de kans om even spelen in War Babies, de band van een goede vriend. En Gossard begon samen met McCready songs te schrijven waarin hij zichzelf kon herkennen. Het zorgde voor een nieuwe vibe na een donkere periode."
McCready: "Ik was een metalhead en speelde in de band Shadow. Op een dag zag Ament me eens een solo à la Eddie Van Halen spelen en dat maakte hem nieuwsgierig. Gossard en Ament zaten eerder in de punkrock scene terwijl ik me thuis voelde in metalmiddens, maar de muziekscene in Seattle was zo klein en intens dat je elkaar wel moest tegenkomen."

goddeau: Je had er toen al een zekere carrière opzitten in de muziekwereld, niet?
McCready: "Carrière is een groot woord. Ik speelde al in bands sinds mijn elfde en in "86 verkaste ik met Shadow naar LA om het daar te maken. Het werd een grote desillusie. Ik kreeg de ziekte van Crohn (een chronische ontsteking van de ingewanden, red.), zat maandenlang thuis en besloot opnieuw te gaan studeren. Ik wilde even niets meer met muziek te maken hebben, tot ik Muddy Waters hoorde spelen op The Bands "The Last Waltz" en ik opnieuw goesting kreeg. Ik hoorde dat Gossard naar me op zoek was en we zagen elkaar tijdens een party toen ik aan het jammen was op een plaat van Stevie Ray Vaughan. Gossard was toen al een gerespecteerde muzikant, net als Ament. Het was rocksterren in Seattle. We speelden een week samen en toen vroeg ik hem of we een band zouden beginnen."

Enter Vedder

Gossard, Ament en McCready schreven samen songs en vroeg Soundgarden-drummer Matt Cameron om de demo’s in te spelen. Cameron zou acht jaar later de vaste drummer worden van Pearl Jam, maar op dat moment zocht het trio nog naar een zanger en een drummer.

Gossard: "Ik was behoorlijk gek van het drumwerk op "Uplift Mofo Party Plan" van The Red Hot Chili Peppers en daar we al enige naam hadden, vond ik toch de moed om Jack Irons op te bellen daar ik gehoord had dat hij niet meer bij de Peppers speelde. Ik zocht hem op en vroeg hem langs de neus weg of hij ook geen zanger kende. "Jawel, Crazy Eddie", klonk het. "Hij woont in California.""
Vedder: "Ik was vooral vertrouwd met het werk van Soundgarden en Mudhoney en veel minder met dat van Mother Love Bone, maar dat was een pluspunt. Er hing dan geen zware ballast aan mijn schouders en ik hoefde me niet te meten met een of ander voorbeeld. Ik luisterde naar de tapes tijdens mijn nachtshift in het benzinestation en vond het muzikaal bijzonder boeiend. Ik kon het nog niet echt plaatsen maar toen ik ’s morgens ging surfen, zaten de nummers nog steeds in mijn hoofd. Ik voelde me geïnspireerd en schreef zo’n drie à vier songs die ik (lachend) beschouwde als een soort miniopera in de geest van The Who of Pink Floyd. Ik moest de dag daarna terug gaan werken en stuurde de tape op naar Seattle."

goddeau: Hoe reageerden jullie op zijn songs?
Gossard: "Ament was meteen mee, maar ik moest het even laten bezinken. Maar veel mensen rond me zagen een enorm potentieel in Eddie. Hij was een fantastische zanger maar de puzzel was nog niet volledig in mijn hoofd. Maar toen we hem uitnodigden en hij landde, vroeg hij om meteen van de luchthaven naar de studio te rijden. We schreven er enkele songs en toen besefte ik dat de trein vertrokken was."
McCready: "Hij droeg een Butthole Surfers T-shirt, had lang haar dat aan één kant afgeschoren was en die combinatie van een bermuda en versleten Doc Martenboots was opmerkelijk. Hij zag er natuurlijk goed gebruind uit. Eddie is net als ik eerder klein maar toen hij begon te zingen, stond mijn wereld even stil. Ik besefte dat dit hét moment was dat je maar één keer meemaakt wanneer je in een groep speelt. Eddie was het ontbrekende stuk om het verhaal volledig te maken. Hij kon ons naar Het Beloofde Land brengen."
Ament: "Ik geloofde elk woord dat Eddie zong. Er ontstond die dag een connectie tussen de vijf bandleden en niemand had toen durven dromen dat het zo groot zou worden, maar we begrepen dat er een kentering op til was. En ik was ervan overtuigd dat Eddie de mensen iets kon geven, dat hij een publiek kon begeesteren."
Vedder: "Ik kende Jeff al een beetje door de vele telefoongesprekken die we gehad hadden, maar ik stond echt versteld van het muzikale talent van Mike en Stone. Het voelde aan als rijden met een luxueuze wagen die topsnelheden kon halen zonder uit de bocht te gaan. Bijzonder opwindend allemaal. Ik voelde ook dat hun muziek een eigen taal sprak, los van wat ik al eerder gehoord had. Ik bleef een week in Seattle en werkte er aan songs en teksten. Toen ik terug thuis was, bleef ik de muziek maar draaien en schaafde ik alles verder bij. Op een moment vroegen ze me of ik bereid was alles op te geven en naar Seattle te verhuizen. Ik nam mijn kans en de rest is geschiedenis. Ik moet er wel meteen bij vermelden dat ik in Seattle uitstekend opgevangen werd door mensen als Chris Cornell of Matt Cameron. Het voelde als één grote familie aan."

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

twaalf + 9 =