J.Tillman + Fleet Foxes



AB,

‘Als de vos de passie preekt, boer pas op je ganzen’: … en er werd
wat af gepreekt door het verzamelde recensentengild over
Fleet Foxes. De jonge, bebaarde nostalgici uit
Seattle werden onthaald als de Heiland en wisten in sneltempo een
schare volgelingen te verwerven waar menige profeet een puntje aan
kan zuigen. Van de pot gerukte exuberante lyriek of terecht
enthousiasme? Met hun titelloos debuut wisten de sjofel ogende
houthakkerhemden alvast menige vuilbekkende mond te snoeren. In een
uitverkochte AB preekte Fleet Foxes dan ook voor een bekeerde kerk
en het moet gezegd: de grootste hype van het jaar bevestigde
probleemloos al het goede dat over hen werd verteld met een
weergaloos concert!

Fleet
Foxes
vormt het bewijs dat jonge bandjes zich niet per se
onledig hoeven te houden met armtierige vingeroefeningen in britpop
of new wave om succes te oogsten. Robin Pecknold en co lieten hun
teletijdmachine iets verder dalen dan de eighties en gingen gretig
aan het plunderen in de schatten aan popmelodieën van The Beach
Boys, de naakte country van Neil Young, de ontwapenende folk van
Fairport Convention en zelfs de polyfonische kunststukjes van Bach.
Het resultaat: fabuleuze, bucolische countrypop die verrassend
hedendaags aandoet. In de stamper van hun gracieus openbloeiende
songs schuilt namelijk een tijdloos verlangen naar ongerepte
authenticiteit, een hunkering waar iedereen zich wel in meer of
mindere mate in herkent.

Voor het voorprogramma rekruteerde Fleet Foxes in eigen gelederen.
Drummer J. Tillman is namelijk ook
singer-songwriter en hij mocht de weg voor de hoofdact plaveien.
Het werd echter geen ontdekking van het kaliber van Josh Ritter die
ooit in de AB support act was voor Damien Rice. Daarvoor kende zijn
set te weinig variatie en waren zijn songs te bloedarmoedig aan
beklijvende melodieën om de zaal in vervoering te brengen. Zelfs
toen de andere leden van Fleet Foxes Tillman twee songs
vergezelden, werden we nooit van onze sokken geblazen. Ironisch:
als standup-comedian bracht de man het er beter van af want met
zijn verhaal over dronken Amerikaanse studenten kreeg hij wel het
publiek op z’n hand.

‘s Mans anekdote zou achteraf de rode draad in de bindteksten van
Fleet Foxes blijken. Met geprevelde opmerkingen over de VS, Bush en
Obama probeerde de band de onwennigheid die een volgepakte AB
teweegbracht van zich af te grappen. Hoe aandoenlijk verlegen de
Amerikanen echter ook leken, in hun songs waren ze de zelfzekerheid
en precisie zelve. Het optreden begon met een prachtig stukje
gospel, waarna de helende melodie van ‘Sun It Rises’ de contouren
van de Appalachen tevoorschijn toverde.

Na enkele gesmaakte songs uit hun ‘Sun Giant
EP
‘ groef de band met verve verder in hun debuutplaat. ‘White
Winter Hymnal’ kampte nog enigszins met wat slordigheden, maar
daarna was er geen houden meer aan. ‘Ragged Wood’ en ‘Your
Protector’ was een ronduit subliem, vlekkeloos gemusiceerd
één-tweetje dat de adem in de keel deed stokken. Kippenvel von
Kopf bis Fuss
! In deze songs werd ook de grote kracht van
Fleet Foxes blootgelegd: wanneer de Amerikanen harmonieus
samenzingen, worden er tientallen endorfines tegelijk afgescheiden
in het hoofd van de luisteraar met een gelukzalige glimlach op het
gelaat tot gevolg, willens nillens.

Ook de versies van ‘Quiet Houses’, ‘He Doesn’t Know Why’, ‘Mykonos’
en het als bis opgespaarde ‘Blue Ridge Mountains’ waren
onberispelijk en meeslepend. Op plaat zijn het al lentevolle hymnen
waarrond koolwitjes en meikevers zich ophouden, maar live wonnen ze
nog meer aan kracht en magie. Voor wanneer Robin Pecknold zijn keel
wagenwijd openzette, stegen noties als tijd en plaats mee op in het
ijle.

Die laatste mocht trouwens ook het absolute hoogtepunt van de avond
voor z’n rekening nemen. De band trok zich discreet terug en
Pecknold hief een zielsoverstijgend ‘Oliver James’ aan. De man
stond dan wel alleen op het podium, maar zijn vocale uithalen waren
zo innemend dat je een speld kon horen vallen. De song verspreidde
een gloed die zelfs de meest bloeddorstige grizzly op een afstand
kon houden en het woord ‘kampvuursfeer’ klonk voor een keertje niet
klef. Tijdens de bissen zou de man zijn tour de force overigens nog
eens overdoen met ‘Tiger Mountain Peasant Song’ en een versie van
de folktraditional ‘Katie Cruel’ die hij zonder microfoon
bracht.

Het had aardig fout kunnen lopen voor Fleet Foxes in de AB wegens
al te hoog gespannen verwachtingen en een sound die niet op de
leest van uitverkochte zalen geschoeid lijkt. De manier waarop de
band deze hordes moeiteloos nam, is echter tekenend voor hun
klasse. Hun barokke, spirituele rituelen overtuigden moeiteloos en
voorzagen de AB van de intimiteit van een klein kerkje ergens in
een geromantiseerde countryside. Schrijf het op: Fleet
Foxes is de band van het jaar!

(Afbeeldingen J.TillmanFleet Foxes)

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

5 × vijf =