Emiliana Torrini :: ”Hoezo leven na de dood? Is dit leven nog niet leuk genoeg misschien?”’

Drie jaar geleden schreef Emiliana Torrini een groot verlies van zich af in het ingetogen pareltje Fisherman’s Woman. Het was al de derde incarnatie van de Italiaanse IJslandse die al op haar zestiende de nummer één-plaats in de hitparade van het kleine eiland bezette, maar voor het eerst lijkt ze haar muzikale richting gevonden te hebben: opvolger Me And Armini voelt als het logische verlengstuk. Hoewel: “het idee dat dit definitief zou zijn, beangstigt. Ik wil alles open houden.”

Toegegeven; we hadden er niet zoveel zin in. De laatste keer dat we Torrini spraken, was ze allesbehalve vriendelijk en dat “aardige lieve meisjes”-imago dat ze grondig cultiveert, lag meteen aan duigen. Maar vandaag heeft ze ons meteen opnieuw beet. De IJslandse is een brok charme die honderduit tatert, enthousiast zingt en geluiden nadoet en afsluit met een gemeend (dat geloven we toch graag) “nice seeing you again.”. Ook op haar nieuwe plaat lijkt ze een stuk meer relaxed en Me And Armini voelt dan ook als een album dat gemaakt is door muzikanten die elkaar beter kennen en de taal die ze op de voorgaande plaat ontwikkelden, met gemak en vertrouwen zijn gaan hanteren.
Torrini: “We hebben het geluid van Fisherman’s Woman verder ontwikkeld, maar wat ook van belang is: iets plezants als “Jungle Drum” zou ik vroeger nooit hebben durven schrijven. Die song gaat over hoe ik waanzinnig verliefd was op iemand en ik volledig uncool “tonketonketonk” zing. Niet bepaald wat je verwacht als je liefste zegt ‘ik heb een liedje voor je geschreven’; het is géén poëzie. (lacht). Ik vroeg me ook af wat ik godsnaam aan het doen was, maar het is goed om dat toe te laten. Verandering is goed.”

enola: Het is ook een veel speelser album.
Torrini: “Dat kwam er zo van, zonder groot plan. Ik wou dat ik er diep en intellectueel over kon doen, maar zo is het niet: het ging allemaal heel snel. Het is een vrolijk album, maar niet helemaal. Misschien twee songs zijn echt upbeat en prettig, de rest heeft veel meer donkere teksten, maar die twee stralen af op het hele album. Drie songs wijken helemaal af van de rest van het album, de rest is een natuurlijke evolutie vanuit Fishermans Woman.”

enola: Kunnen we stellen dat Fisherman’s Woman een plaat van rouw was, en je na die periode nu opnieuw je evenwicht hebt teruggevonden? (Enkele jaren terug werd Torrini’s toenmalige vriend doodgereden door de taxi waar ze zelf inzat.mvs).
Torrini: “Ja, maar normaliteit zal nooit helemaal terugkeren. (aarzelend) Alsof het leven anders aanvoelt tegenwoordig. Er zijn nog altijd songs die op die periode teruggaan. Dat gaat nooit meer weg, maar ik ben meer relaxed in wat ik doe. Ik heb het er niet meer zo moeilijk mee. Het was een beslissing die ik moest nemen: ofwel doorgaan met mezelf te pijnigen door dingen te doen die ik niet wilde doen, zoals mijn eerste twee platen (Merman dat nooit buiten IJsland werd uitgebracht en Love In Times Of Science dat ze met Roland Orzabal van Tears For Fears maakte, mvs), of ik begon eindelijk plezier te vinden in wat ik deed. Natuurlijk moest het dat laatste worden en Me And Armini was fijn om te maken.”
“Het is belangrijk voor mij dat het geen bediendenjob wordt: ik wil mensen niet telkens hetzelfde moeten voorschotelen als ze wat van mij verwachten. I don’t care: ik wil doen wat ik moet doen.”

enola: Tegelijk moeten de rekeningen betaald worden. Is dat geen bekommernis soms?
Torrini: (fel) “Not with the music, no way. Natuurlijk moet ik geld verdienen met mijn muziek, maar ik ga daarom geen compromissen sluiten. Ik ga niet maken wat mensen willen horen, want je weet nooit echt wat ze willen. In die val ga ik niet trappen, ik wíl het niet. Ik wil doen wat ik doe en daar van leven.”
enola: Het duurde even voor deze plaat er kwam. Wat deed je in tussentijd?
Torrini:
“We hebben zoveel getourd; je bent gewoon uitgeput daarna en je hebt tijd nodig om de banden met vrienden en familie opnieuw aan te halen. Het laatste wat ik wilde was opnieuw beginnen schrijven want ik was volledig leeg. Eerst moest ik me opnieuw opladen, en dan, langzamerhand, komt die drang om weer te beginnen schrijven.”
“Ik wil geen muziek vanuit het niets maken, zonder dat ik nieuwe dingen heb beleefd. Als je van het touren meteen opnieuw begint te schrijven zonder dat je nieuwe dingen hebt verkend, dan kun je niets geven. Het werkt niet als je muziek blijft maken, puur omdat je niet uit de spotlights weg wilt uit angst dat mensen je gaan vergeten. Als ze je vergeten, dan is dat maar zo. Maakt niet uit. Maar kom terug met iets dat je echt wil zeggen.”

enola: Wat doe je dan als je thuis bent? Terug van het touren, nog niet klaar voor een nieuwe plaat….just hanging around?
Torrini:
“Je zou er van verschieten hoeveel er moet gedaan worden… Alleen al iets vinden om te leven, bouwen (lachje), toch een beetje schrijven,… Er bestaat niet zo’n moment dat er helemaal niets te doen is en je kunt rondhangen. Er moet altijd wel iets gebeuren. Het duurt als je terug bent al minstens één maand om iedereen te ontmoeten en hen te overtuigen dat ik ze niet vergeten was. En er kruipt ook veel tijd in om terug op je pootjes te vallen. You get kinda funny after touring: je bent thuis, zonder al die mensen rond je heen, vraagt je af waar je band is (schatert). Ik weet al niet meer wat ik allemaal gedaan heb, het voelt alsof ik helemaal geen tijd heb gedaan om iets relaxing te doen.

enola: Om songs te schrijven trok je opnieuw de studio in met Dan Carey. Waarom wilde je opnieuw met hem werken?
Torrini:
“Omdat we samen een band zijn. Als het klikt met iemand, dan wil ik daar mee blijven werken. Ik heb nu ook Jamie Catto (vroeger van Faithless en One Giant Leap, mvs) leren kennen en met hem werkt het ook erg goed, dus dat wil ik ook behouden. If you have something, hold on to it. Met Dan had ik gemakkelijk een groep kunnen starten, maar ik wil niet in een band zitten en hij wil niet touren omdat hij zijn gezin niet in de steek wil laten. We willen ook een zekere vrijheid behouden; we hebben allebei samenwerkingen gekend waarbij mensen hun klauwen in ons zetten. Dat wil ik zeker niet opnieuw.”
“Op deze manier kan hij doen wat hij wil en ik kan gaan en staan waar het mij bevalt en als we dan opnieuw samenwerken, brengen we mee wat we geleerd hebben. Het is ideaal hoor: ik werk samen met mijn beste vriend, zie mijn metekind — zijn dochter — elke dag als we bij hem in zijn studio gaan werken… Maar er zullen meer mensen zijn waar ik mee ga schrijven. Het is belangrijk dat je bij het schrijven iemand hebt waar je een band mee voelt; want je moet minstens een beetje een eigen wereld kunnen creëren; er moet een common ground zijn.”

enola: Met dat pompende orgeltje springt “Heard It All Before” er wat uit op Me And Armini. Je wilde iets nieuws proberen?
Torrini:
“Niet echt. We hebben lang geworsteld met die song, want die is al jaren geleden geschreven. Ik hield er wel van, maar productioneel kregen we het niet goed. Uiteindelijk hebben we alle instrumenten eruit gehaald en enkel de baslijn en dat handgeklap overgehouden, er een orgeltje onder gezet; en dat was het. Toen voelde ik het pas.”
““Dead Duck” is ook zo’n song die we overgehouden hebben aan de sessies voor Fisherman’s Woman en plots herontdekten. Ken je dat, dat je iets schrijft en denkt: “ach ja”. Je weet niet altijd meteen wat je maakt. Dus lieten we het maar slingeren en plots vonden we er opnieuw een klik mee: “waw!”.”

enola: Een intrigerende song is “Bleeder”. “When things go wrong, you find you’re a bleeder”, zing je. Een dreigement?
Torrini:
“Neen! Dat gaat over sterfelijkheid. Er is een verschil tussen weten dat je zult sterven en geloven dat er een leven na de dood is en dus veronderstellen dat je niet echt sterft. Wat het ook is, er schuilt arrogantie in dat idee: hoe groot wil je het eigenlijk, is dit leven niet genoeg voor je? Als dit leven al niet voldoende is, gaat het ooit goed zijn dan? Het is stom. Neen, niet stom, ik begrijp het. Als je er plots mee geconfronteerd wordt, begrijp je echter wat het echt betekent: als je de persoon niet meer kunt aanraken, als de realisatie komt dat hij of zij er echt niet meer is en nooit meer iets gaat doen. Dan zie je plots in dat jij ook zult bloeden.”
enola: Geloof je dat er leven na de dood is?
Torrini:
“Neen. Ik wil mijn ego niet vullen met dat soort dingen. Ik vind het bijna een vloek om zoiets te geloven. Ik kan er zo kwaad om worden; het impliceert een slachtoffermentaliteit: ‘Arme jij om op deze planeet te moeten rondlopen. aiaiaiai’. Ik vind het wraakroepend dat er iets anders wordt verondersteld te zijn dan dit. Ja: dit is wat het is, en hier moeten we het beste van maken. Ik kan bijna niet geloven dat ik hier ben en ik probeer niets te missen: ik ga niet vloeken om een onweer, ik wil het zien! En ik wil niet lui zijn. Ik zie leven als een experiment: als je in de put zit kun je panikeren, ja, maar je kunt ook die pijn in de ogen gaan zien en je er vandaar opnieuw uit helpen: het is nooit zo beangstigend als je denkt dat het is.”

enola: Even iets anders: volgens de platenfirma moet Me And Armini je in hetzelfde rijtje plaatsen als Adele, Duffy en Estelle.
Torrini:
“Ik weet dat ze het goed bedoelden, maar toen ik die perstekst zag was ik echt razend. Ik heb geëist dat het er uit werd gehaald in Engeland, maar blijkbaar hebben ze het er elders rustig laten instaan. Waar hébben ze het over? Het is zelfs neerbuigend om al die vrouwen in één rijtje te zetten alsof ze allemaal hetzelfde doen. Dat is niet zo en ik pas er niet tussen. Waarmee ik niets negatief over hun platen wil zeggen, want ik ben behoorlijk gek op sommige ervan. Het is misleidend.”

enola: Iets dat ik nu pas ontdekte en me even deed fronsen: je hebt in IJsland voor operazangeres gestudeerd. Dat verbaasde me voor iemand die zo vaak het woord “eenvoud” gebruikt.
Torrini:
(Lacht) “Jamaar, de basistechnieken van klassieke operazang zijn eenvoudig. Het probleem ermee is dat je altijd hetzelfde moet doen. Altijd opnieuw “o mio babbino caro”. Het werd me al snel duidelijk dat er meer moest zijn, dat er nieuwe elementen moesten konden worden binnengebracht. Operazang vond ik erg limiterend en ik verloor focus. Ik hou heel veel van klassieke muziek, maar iets volgens het boekje doen, is helemaal anders dan creëren. Je kunt de meest fantastische klassieke muzikant niet vragen om uit het hoofd (zingt) “lalalalalaa” te spelen, want dan krijg je gewoon (imiteert kattegejank). Ze kunnen niets op het gehoor uit het hoofd creëren; het moet neergeschreven staan. Dat is me helemaal vreemd. Waarom zou je dat willen doen: thuis zitten repeteren en jezelf nooit verliezen in je muziek. Gewoon een hoge noot halen: (droogjes) ‘waw, dat was gewéldig’. Ik respecteer het, maar ik vind het erg bizar.”

enola: Nooit wat van die operatechnieken willen gebruiken in je muziek?
Torrini:
“Ik heb het niet meer. Als je niet repeteert, dan verdwijnt het en ik ben er mee gestopt toen ik mijn IJslandse platen hoorde en merkte dat mijn stem helemaal zoooo (zingt met overdreven tremolo) klonk. Ik kon niet meer gewoon zingen door al dat repeteren. Dat moest stoppen; ik wilde dat opnieuw onder controle krijgen en mijn normale stem terughebben.”

Tot slot: dit is eigenlijk de eerste plaat die verderbouwt op je vorige. Denk je dat je eindelijk je muzikale stem hebt gevonden?
Torrini:
“Geen idee eigenlijk. Ik kan daar op dit moment nog niet over oordelen, want wie weet wat ik straks ga doen. Het idee dat dit het is, maakt me bang; ik wil het openhouden. Ik wil absoluut een fuifplaat maken, daar ga ik nog dit jaar aan beginnen. Het project heet Darkness Is My Tracksuit. Daar moeten we volgende keer maar over praten.”
enola: Beloofd!

Emiliana Torrini treedt op 13 oktober op in de AB Club in Brussel.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

7 + 7 =