Joan As Police Woman

Nadat ze op
twee jaar van nobele onbekende tot graag geziene festivalgast en
AB-vuller promoveerde, koost Joan As Police Woman
toch een intiem kader om haar tweede langspeler aan het
geliefkoosde Belgische publiek voor te stellen. De Beursschouwburg
verkocht in een mum van tijd het beperkte ticketaantal uit en aldus
stond een select gezelschap op voorhand al te glunderen bij de
gedachte het nieuwe en zeer indrukwekkende ‘To Survive’ voor het
eerst live te horen.

Joan Wasser had duidelijk
zin in de terugkeer naar Brussel. Als een zenuwpees kwam ze in het
verleden zeker niet over, maar zo ontspannen als vanavond zagen we
haar nog nooit. De karrenvracht nieuwe nummers gaf de set een nieuw
élan, waardoor ook platgespeeld ouder materiaal als ‘Eternal Flame’
met een nieuw, glanzend laagje vernis bovengehaald kon worden. De
band zelf heeft ook een kleine metamorfose ondergaan. Bassiste
Rainy Orteca is nog steeds van de partij, maar drummer Ben Perowski
heeft plaats moeten ruimen voor Patrick Kindred. Naar uitzicht zou
je deze laatste eerder als butler in Buckingham Palace dan op een
tourbus plaatsen, maar met hem erbij voel je dat er meer magie
tussen het drietal ontstaan is. Kindred heeft een sterkere stem dan
Perowski en Orteca durft sinds de oprichting van haar zijproject
Dead Air ook meer uit haar schulp kruipen. De backings klonken
hierdoor in het algemeen sterker, maar ook wanneer de bandleden als
leads moeten inspringen kregen we nu voor het eerst evenwaardige
resultaten. De Antony-samenwerking ‘I Defy’ kwam eindelijk even
soulvol over als op ‘Real Life’ en ‘To America’ kon het moeiteloos
zonder Rufus Wainwright stellen.

Voor het prachtige tweede
album ‘To Survive’ voelden we het liefde op het eerste gezicht,
maar op het podium klonk het nieuwe materiaal nog zo indrukwekkend.
Aan een speelser ‘Holiday’ breide het trio een energieke finale die
minutenlang nazinderde, ‘Start Of My Heart’ zweefde verder weg in
hardere synths en het studiofoutje ‘Furious’ werd in eer hersteld
met een stomende aanval op de piano waardoor zelfs de zaallichten
even murw geslagen werden. Algemeen was de beleving van de songs
intenser dan ooit tevoren. Bij de pianoballades ‘To Be Lonely’ en
‘Real Life’ gingen als vanouds alle armhaartjes overeind staan,
maar met een adembenemend ‘To Survive’ overtrof Joan vanavond
zichzelf in grandioze breekbaarheid. Bij vorige concerten durfden
de op gitaar geënte songs al eens minder indruk na te laten, maar
ditmaal transformeerde Wasser, eens de gitaar aangebonden werd,
genadeloos in een rockmadam. De vonken sprongen van een krols ‘Hard
White Wall’ af en ook ‘Christobel’ klonk nog nooit zo strak.

Joan As Police Woman had
al een goede live-reputatie, maar zoals ‘To Survive’ als album
‘Real Life’ duidelijk overtrof, bereikte ze op een podium nog nooit
zo’n ononderbroken aaneenschakeling van hoogtepunten. Wasser zelf
is natuurlijk geen haar veranderd: lustig dollend met de
lichttechnicus helemaal in de nok van de zaal, verbaasd over de
hoeveelheid tractors die ze op een namiddag in Brussel tegenkwam en
nog steeds verwoede pogingen aan het ondernemen om ‘Gent’ degelijk
te leren uitspreken. Toch doet het haar deugd om op een bredere
cataloog te kunnen teren. Niet langer moet ze één plaat afhaspelen
met tussendoor pentekeningen van nieuwe creaties; nu kan ze
anderhalf uur vullen met haarfijn uitgewerkt materiaal en dat heeft
haar duidelijk een tweede adem gegeven. In dergelijk intiem kader
was zoveel emotie een unieke belevenis die ieder met een natural
high naar buiten stuurde.


Joan As Police Woman staat
op donderdag 14 augustus op Pukkelpop.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

12 + 10 =