Year of No Light + Nadja + Fear Falls Burning



Wij weten niet wie het was, maar iemand van de Witloof Bar in de
Botanique moet gedacht hebben dat de komst van Year of No Light een
goed moment was om de fundamenten van deze concertkelder eens aan
wat ferme onderaardse dreunen te onderwerpen. Melodische drone acts
Fear Falls Burning en diens Canadese vrienden Nadja speelden in het
voorprogramma, en ook de Franse post-hardcore van Year of No Light
zelf zetten de bas- en volumeknoppen op “oneindig”.

Fear Falls Burning
begon helaas in stilte – een aantal
paniekerige technici zochten ijverig naar een manier om het
digitale mengpaneel toch maar te doen werken. FFB zelf bleef er
ijzingwekkend kalm onder, en bleef dat ook toen zijn set eindelijk
zijn aanvang nam. In tegenstelling tot andere optredens had de
dreunende Belg deze keer geen visuals mee, maar het gotische
uiterlijk van de zaal zelf, tezamen met wat sfeervolle,
minimalistische belichting, volstond om de nodige sfeer te wekken.
De set begon, zoals altijd bij FFB, behoorlijk monotoon, maar zodra
de man z’n draai gevonden had, namen heerlijk melodieuze tonen al
gauw de bovenhand en beloofde het weer een prachtige improvisatie
te worden. De drumsamples die Fear (zo heet hij onder vrienden,
geloof mij) recent heeft toegevoegd aan zijn set boden een
meerwaarde, al gaven ze de luisteraar niet meteen zin in ritmisch
hoofdstoten – de muziek bleef voor een groot deel bestaan uit traag
meanderende luisterklanken. De korte set eindigde, zeer
climactisch, in een plotse stop van alle geluid, gevolgd door een
luidkeelse “Yeah!” uit het applaudisserende publiek.

Nadja, zo’n beetje de White Stripes van de noise
en drone muziek, verbaasden het publiek met een hemelsmooie
melodische drone set. Hoewel ook zij in het begin even sukkelden
met hun techniek, groeide hun set al snel uit tot een zeer
uitgebalanceerde mix van loodzware drone en gelaagde, bijna
synthesizer-achtige gitaarmelodieën. De bas van Leah Buckareff
klonk daarenboven bij momenten lekker brutaal-zacht, waardoor het
geheel nooit ging verslappen om voorkeur te geven aan de soms bizar
gevonden loopjes van Aidan Baker, haar mannelijke tegenhanger. De
set was aangenaam kort – wij durven zelfs zeggen, misschien toch
wel iets té kort, wat behoorlijk straf is aangezien wij op hun
Myspace behoorlijk snel uitgekeken waren. Een bij voorkeur live te
ervaren band dus, als wij dat hieruit mogen opmaken.

Year of No Light
zelf had ook een onverwachte sound voor
ons in petto. Hoewel de band op cd behoorlijk ingetoomd en op het
randje van de explosie drijft, gaan ze live met gemak over die
grens en verder. Alan Douches, hun producer, werkte onder andere
ook met Mastodon, Converge en IntrOnaut, en lijkt zich erin te
specialiseren om overweldigende live-bands in de studio een
beheerster en professioneler geluid te geven. Live slaan de Franse
hardcore-droners echter alle raadgevingen van Alan in de wind en
blazen ze hun versterkers tegen de muren kapot om een overhellende,
wilde en overweldigende show af te leveren. Noem ze gerust de
Franse hardcore versie van Boris. Het resultaat was dan ook van een
vuist-in-de-lucht-stekende genietbaarheid, opzwepend en beenhard.
Tezelfdertijd gingen echter een klein aantal riffs en gitaarriedels
lichtjes de mist in. Onder andere de snerpende gitaarlijnen in het
geniale ‘Traversée’ werden grotendeels opgeofferd op het altaar van
het volume. Desalniettemin stond de set als een dijk, vooral
dankzij de geniale drumpartijen van Bertrand Sebenne, die
regelmatig de meest hallucinante fills uit zijn polsen sloeg.
Julien Perez’ ijzingwekkende schreeuw barstte loeihard uit de
speakers, al begon hij halverwege de set zijn stem wat te
verliezen. De set was een logische afwisseling van de betere
nummers uit hun nieuwe plaat, aangevuld met het iets snellere
hardcorenummer ‘L’angoisse’ en twee tracks van hun demo die niet op
‘Nord’ terug te vinden zijn. Het hoogtepunt van de avond was
ongetwijfeld ‘Les Mains de l’Empereur’, waarin de lead gitarist
bewees dat hij als het moest wel boven de bassen uit kon komen en
bijgevolg een geniale gitaarpartij neerzette. Na zijn solo-finish,
waarbij hij nog een hele hoop ambient noise uit zijn setup puurde,
kreeg hij dan ook een laaiend applaus.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

drie × vier =