Eindejaarslijstje 2007 van Mathieu Dams

Er zijn maar twee dingen die een sterke streep muziek voor ons moet kunnen: opwinden of ontroeren. Muziek moet ráken, quoi. Daar ontbrak het wat ons betreft wel eens aan dit jaar, zeker van persoonlijke fetisjgroepen als 65DaysOfStatic (op plaat althans) en Arcade Fire. Gelukkig waren er nog genoeg artiesten die wel met glans slaagden. Het blijft een beetje oneerbiedig om dat in een lijstje te gooien, maar hell, niets mis met af en toe de betweterige klootzak te mogen uithangen. Leve deze job dus, en leve volgende platen.

  1. Grinderman :: Grinderman       Dit is wat Nick Cave, de laatste jaren een beetje vastgeroest in z’n eigen genialiteit, nodig had: rauwe riffs en wat schreeuwerig doen over een griet die niet spreiden wil. Get it on!
  2. Iron&Wine :: The Shepherd’s Dog       Wat The Shepherd’s Dog mist aan de eenvoud waarmee Sam Beam ons eerder al inpakte, maakt hij goed door dit keer de beste songs uit zijn leven te schrijven. Alstublieft.
  3. PJ Harvey :: White Chalk       Mensenlief, wat een wondermooie plaat. Wij zijn zwaar fan van de rockende PJ, maar dit is van een andere wereld. “As soon as I’m left alone / The devil wanders into my soul”, zingt ze. Het klinkt verdomme nog herkenbaar ook.
  4. Bloc Party :: A Weekend In The City       Britpop is dit al lang niet meer. Gedreven door zanger Okereke’s constante mood swings is Bloc Party’s moeilijke tweede een meer dan memorabele plaat geworden. Make no mistake, dit zijn blijvertjes.
  5. CocoRosie: The Adventures of Ghosthorse and Stillborn       Live coveren ze Li’l Kim, maar op plaat klinken ze nog altijd ongelooflijk aandoenlijk, ook in dit nieuwe jasje. Vooral “Werewolf” breekt harten, voor het de stukjes met een vijf jaar oude Pritt weer bij elkaar kleeft.
  6. José González :: In Our Nature       In Our Nature bewijst dat González geen eendagsvlieg is. En omdat Veneer ons eerder al paf sloeg, zijn we daar héél blij mee.
  7. Rufus Wainwright :: Release The Stars      De echte mijlpaalplaat die zich ongetwijfeld in Wainwrights binnenste roert, is er toch nog niet van gekomen, denken wij. Maar so what? Release The Stars is nog altijd een prachtig album..
  8. St. Vincent :: Marry Me      Als opener voor Sufjan Stevens in de Gentse Vooruit was ze vorig jaar vooral ongelooflijk schattig, maar nu blijkt dat ze een sterk, evenwichtig en aanstekelijk album in elkaar kan steken (die piano in “All My Stars Aligned”!), zijn wij helemaal fan.
  9. Cold War Kids :: Robbers & Cowards      Bekentenis: in een eerdere versie van deze lijst stonden hier de Arctic Monkeys. Tot ons ineens daagde dat we de geweldige Cold War Kids véél meer hebben gedraaid dit jaar en er véél meer van hebben genoten. Zodoende.
  10. Dinosaur Jr. :: Beyond       Gitaren! Originele bezetting! Gitaren!

Fijne Belgische plaatjes waren er, voor u er anders over denkt, ook nog dit jaar. Zo denken wij spontaan aan Mintzkov (360°) en The Go Find (Stars On The Wall) .

Live onthouden we vooral het nieuwer dan ooit klinkende 65DaysOfStatic (STUK, AB en volgend jaar met The Cure in het Sportpaleis, beeldt u dat zich eens in!), de pracht van Bonnie ‘Prince’ Billy (AB) en Joanna Newsom (AB Domino) en vooral: het meesterschap van Rufus Wainwright in het Koninklijk Circus, waar hij bewees dat perfectie niet altijd een loos woord moet zijn. Dat lucht eens op.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

drie + 6 =