PUKKELPOP 2007 :: Marquee, vrijdag 17 augustus

Dag twee, de marquee. Veel hoge verwachtingen, maar helaas ook een aantal teleurstellingen. Gelukkig brengt de nacht raad en wordt de boel gered door een klepper van een afsluiter.

Britse gitaarbandjes, ze komen nog steeds op ons af als een kolonie mieren op de picknickbank in het park. Net zoals veel van bandjes onderling inwisselbaar zijn, is dat ook het geval bij de songs van The Rifles. "She’s Got Standards" is een aangename meeknikker die al snel op ons wordt losgelaten, maar het vervolg is eerder hongeropwekkend. En daarenboven krijgt de band af te rekenen met technische problemen, wat het tempo uit de show haalt. "Oh well, more drinking time", zegt frontman Joel Stoker, een raad die we de rest van het optreden dan maar opvolgden.

Ook bij Badly Drawn Boy loopt niet alles naar wens: Damon Gough lijkt zich op Pukkelpop niet echt in zijn sas te voelen en geeft tijdens het concert zelf aan dat het maandenlange touren hem in de muts begon te kruipen. Onze Slechtgetekende Jongen speelt nochtans een deugddoend concert zonder al te veel franjes. Tijdens het rommelige “Magic In The Air” lijkt het even fout te gaan, Gough stapt hoofdschuddend weg van zijn piano, in het volle besef dat het niet goed is. Hij herpakt zich echter in stijl met uitstekende versies van “All Possibilities” en een triestige maar mooie versie van de zelfmoordnota “A Minor Accident”.

De laatste noot (van een heerlijk huppelend “Silent Sigh”) is echter nog maar net uitgestorven of de zaallichten floepen al aan. Dough laat het niet aan zijn hart komen: de snerende opmerking over het gebrek aan respect richting organisatie is dan al gepasseerd. Wel nog even een trage, collectieve buiging naar het publiek en Exit Stage Right. Sterk optreden en goed om weten dat er toch nog plaats is voor Popmuziek op deze drammerige versie van Pukkelpop.

De passage van Sophia daarna is beladen met hoge verwachtingen. Frontman Robin Robin Proper-Sheppard had immers ruim voor Pukkelpop al laten weten dat hij iets uitzonderlijk zou doen op het festival. Op het podium stonden alvast — naast Proper-Sheppard zelf — zeven blazers en strijkers, een toetsenist, een drummer en een bassist. Ook ex-Arab Strap gitarist Malcolm Middleton en een onbeduidende frêle Brussels zangeres deden mee aan het unieke — hadden we dat al vermeld? — concert.

Tijdens de outro van opener “Technology Won’t Save Us” overspoelt het collectief nog de aangewaaide dreunen van de Boiler Room, maar nog maar eens doorkruisen randgeluiden te vaak het optreden van Sophia. Leuk idee, zo’n intiem unicum, maar volgende keer echt toch eens beter nadenken over de locatie. Proper-Sheppard had geen oog dicht gedaan voor het uitzonderlijke evenement, maar wij laten onze slaap niet voor slappe versies van “Where Are You Now?” of “Oh My Love”. Prima setlist nochtans, maar volgende keer toch wat minder exclusief, graag.

Een optreden van Dinosaur Jr, ondertussen al voor de vierde keer in het land sinds zijn hereniging, kan niet direct exclusief genoemd worden. Het trio staat er ditmaal wel — eindelijk, thank you Lord! — met nieuw materiaal onder de arm. Grasduinend door het hele oeuvre (yep, ook de platen zonder Lou Barlow) lieten J Mascis en de zijnen als waardige headliners kennen, net alsof het jarenlange gat in groepsbio niet bestaan had en de band zijn drieëntwintigste verjaardag kwam vieren op Pukkelpop. Laat er geen twijfel over bestaan: het was een pakkend feestje!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

3 × 4 =