Bruce Springsteen

Bruce Springsteen is The Boss. Ik verafschuw het om hem zo te
noemen – ook Lance Armstrong, Neil Young en op een blauwe maandag
zelfs Bernard Sumner werden ooit zo aangesproken – maar enkel bij
artiesten van zijn kaliber getuigt het van klasse en niet van
ergernis om een bloedhete loods een half uur te laten wachten. Het
werpt een interessant debat op met de hamvraag in hoeverre een
artiest zijn publiek perfect amusement verschuldigd is.

Het is sowieso een zegen om Springsteen in het Sportpaleis te zien.
Niet omdat ik zo warm loop van die zaal, maar het alternatief voor
iemand als hij is een weide die dan wel gekend mag zijn om de
heroïsche veldslagen die er geleverd zijn (doch slechts zelden
gewonnen werden) door onze nationale voetbalploeg tegen
wereldtoppers als Litouwen en Kazachstan, als je je bij een
rockoptreden niet helemaal vooraan bevindt mag je enige muzikale
kwaliteit wel vergeten. Dat euvel had dat Sportpaleis dus
niet.

Aldus vulde opener ‘Radio Nowhere’ meteen de hele zaal. Daarnaast
maakte ‘s mans nieuwe single ook duidelijk waar de ondertussen
58-jarige Springsteen nog steeds voor staat: rock pur
sang
, snedigheid, wil, energie en een vleugje woede. Woede –
zo zou hij bij aanvang van ‘Livin’ In The Future’ zeggen – voor de
ondertussen al zes jaar durende ellende in thuisland VS. “Trust
none of what you hear // And less of what you see”
klinkt het
in ‘Magic’, een heerlijk samenspel met Soozie Tyrell op viool. Met
dat nummer toonde Springsteen eveneens dat hij een immense zaal
stil kan krijgen zonder de grote bombast waar sommige nummers wel
eens van durven overlopen, iets wat met ‘Gypsy Biker’ net daarvoor
niet gelukt was.

Naast de Amerikaanse heeft Springsteen zich ook laten informeren
over de Belgische politieke situatie. Zo werd ‘Girls In Their
Summer Clothes’ opgedragen aan ‘De Vlaamse meisjes/les filles
Francophones’, niet de enige keer dat Springsteen onze landstalen
bezigde overigens. Dat de man nog genoeg politieke woede in zich
heeft, werd diets gemaakt met ingetogen versies van ‘Waitin’ On A
Summer Day’ en een briljant ‘Long Walk Home’. Woede, of was het
angst voor wat komen kan?
De zaal helemaal overstag doen gaan deed hij met ‘Because The
Night’, een nummer dat hij samen met en voor Patti Smith
componeerde. Men kan het een easy pleaser noemen, maar
niemand kan het Springsteen kwalijk nemen dat hij zijn eigen
nummers speelt. The Who excuseert zich ook niet voor ‘Behind Blue
Eyes’.

Het grootste minpunt van de avond was de ronduit weerzinwekkende
manier waarop men besloten had om het financiële gewin zo hoog
mogelijk te houden. Dat ook de plaatsen achter het podium verkocht
worden is al lang geen unicum meer, maar dat mensen op het
middenplein in ademnood komen, flauwvallen en zelfs beademd moeten
worden is niet wat bij een zelfverklaarde ontwikkelde 21ste eeuwse
samenleving hoort. Vergeeft u me het uitblijven van een
uitgesproken mening over de live-uitvoering van ‘The Rising’ –
nochtans een persoonlijke favoriet – de verontwaardiging bij zoveel
organisatorische onkunde leidde de aandacht danig af.

Hoogtepunten waren er anders genoeg. Neem een ontroerend en met
snik gezongen ‘The River’, een demonisch ‘Last To Die’ of een
gedreven ‘Badlands’ om er maar enkele te noemen. De grote hits
werden gespaard voor de toegift of gewoon niet gespeeld, maar geen
mens die zich daaraan stoorde. Tijdens die bissen zorgden zowel
‘Born To Run’ en ‘Dancing In The Dark’ als een magisch ‘Santa Claus
Is Coming To Town’ (met meestersaxofonist Clarence Clemons als
Santa) voor de sfeer van de grote dagen. Zij die menen dat deze
songs noblesse oblige geworden zijn dwalen. Het zijn net
die nummers die het cachet geven dat een Springsteenconcert
verdient. Afgesloten werd voor een ondertussen orgastische zaal
(enkel op de bovenste rij zaten enige enkelingen nog op hun
stoeltje) met ‘American Land’, het nummer dat gedurende de avond
misschien wel het diepst sneed en de tijdsgeest het knapst
blootlegde. Deze Bruce Springsteen hoeft geen karrenvracht hits aan
te voeren om te begeesteren, gewoon zíjn is voor hém al
genoeg.

Magic is uit
bij Columbia.

Bruce Springsteen staat op 23 juni in het Koning
Boudewijnstadion

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

vijf + 17 =