Sigur Rós :: Heima

"Neen, onze muziek heeft niets met IJsland te maken. We zouden net dezelfde platen maken als we in New York gestationeerd waren", houden de heren van Sigur Rós nog altijd stug vol. Balderdash, want met de dvd Heima — één langgerekte ode aan het kleine koude eiland — tonen ze voor eens en altijd aan hoeveel hun thuis voor hen betekent.

"Hier hebben we ruimte, zowel privé als qua landschap", aldus toetsenist Kjartan Sveinsson: "Het maakt deel uit van onze ziel". Na de lange uitputtende Tàkk-tour van 2005/2006 komt Sigur Rós thuis en besluit de groep om een kleine ronde van het eiland te doen met onaangekondigde akoestische concerten. Regisseur en fan Dean Deblois trok met de band mee en filmde de vijftien concerten die plaatsvonden in spookstadjes, openluchtmusea, nationale parken, parochiezaaltjes en de kale woestenij in het midden. "We hadden het gevoel dat we dat moesten doen, voor de mensen daar", zegt bassist Georg Holm. "We wilden iets teruggeven."

Hoeft het gezegd dat Heima een lofzang op het thuisland is geworden? Waar de band ook optreedt, Deblois vat het in de mooiste beelden die de prachtige natuur alle eer aan doen. Ondertussen krijgen we fragmenten te zien van de optredens en kort commentaar van de bandleden bij de tour en de carrière van de band. Het resultaat is een erg knappe film die glashelder aantoont waarom Sigur Rós en IJsland altijd onlosmakelijk met elkaar verbonden zullen blijven.

Heima werd een schitterend portret van een hedendaags IJsland: waar kleine gemeenschappen nog afgezonderd leven, waar de moderniteit even langskwam en weer verdween (als in "Djúpavik", waar een visfabriek maar héél kort een nest van bedrijvigheid was), maar waar ze net zo goed als elders in de wereld niet te stuiten is. En dus moet er geprotesteerd worden tegen de bouw van een dam in het hart van een natuurgebied met een akoestisch optreden voor de actievoerders. Niet dat het iets heeft uitgehaald: het water heeft het ondertussen al lang gewonnen.

Sigur Rós passeert ook niet gewoon in de dorpjes. Vaak wordt er samen met lokale muzikanten gespeeld. Kippenvelverwekkend mooi is zo de coda van "Sé Lest" waarin de fanfare van Ísafjördur op de proppen komt, gewoonweg briljant is de versie van de traditional "A Ferd Til Breidarfjardar 1922" die de band in een klein zaaltje brengt met rimur-dichter Steindór Andersen. Fascinerend is dan weer het bezoekje aan een man die marimba’s maakt van afgeschilferde rotsen of stokoude rabarber.

Er moeten ook vooroordelen ontkracht worden, en dus krijgen we een glimp van de band terwijl ze onder elkaar plezier maken tijdens drankspelletjes. "Maar we nemen onze muziek ernstig", mag drummer Orri Páll Dýrason er meteen na zeggen. Ook dat is humor.

Gaandeweg maken de bijzondere, kleine locaties ("Heysátan" met de groep tussen levensgrote beelden gezeten is bijzonder indrukwekkend) plaats voor grotere optredens. In Ásbyrgi geeft de band een groot openluchtconcert op een nationale feestdag en "Hoppípolla" voelt er al bij voorbaat als een triomf. Het blijft dan ook een ijzersterk nummer.

Een ander hoogtepunt nog: het optreden in hartje Reykjavík voor 30 000 man, het grootste in de geschiedenis van het land. De beelden van een dreunend "Popplagid" gaan vergezeld van de sterkste projecties die we de band al zagen gebruiken, maar we krijgen ook een blik achter dat witte doek. Want het is de bedoeling om Sigur Rós voor één keer te ontdoen van alle tierlantijntjes en gewoon de mensen te tonen die de muziek maken, zonder licht- en andere effecten.

Neen, Sigur Rós zou nergens anders hebben kunnen ontstaan. Deze weidse landschappen, de stugheid van zijn mensen … het droeg allemaal bij tot de essentie van deze band. Heima is niet alleen de beste dvd die Sigur Rós zich kon dromen, ook de toeristische dienst mag zijn handjes kussen. Nooit zag een afgelegen rots met wat mos er aantrekkelijker uit als vakantiebestemming.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

een × 3 =