Black Lips :: Good Bad Not Evil

Er wordt wel eens gezegd dat kwaliteit altijd komt bovendrijven. In het geval van Black Lips is dat zeker zo: nadat het viertal de underground van de garage volledig inpakte, werd de band bij Vice Records een groter platencontract onder de neus geduwd. Het resultaat klinkt iets braver maar Black Lips kennende, is dat natuurlijk nog altijd een druppel op een hete plaat.

De titel Good Bad Not Evil laat al vermoeden dat Black Lips er vandaag wat rustiger tegenaan gaat. Wie het iets zuiverdere geluid van het nieuwste album hoort, kan dat beamen, maar moet eveneens toegeven dat er voor de rest weinig is veranderd: Black Lips laat nog steeds oude muziek klinken alsof het frisse punk is, terwijl zijn nummers toch nog heel fel uiteen kunnen lopen. Daarbij komt The Beatles regelmatig als referentie naar boven, terwijl het geluid toch te apart klinkt om de groep als een rip off te beschouwen. In "How Do You Tell A Child That Someone Has Died?" flirt de groep bijvoorbeeld met country. Iets wat in combinatie met het rauwe punkgeluid een heel apart resultaat oplevert.

Waarom je Good Bad Not Evil in dat geval toch nog aan je collectie zou toevoegen als je Let It Bloom reeds in huis hebt? Daar zijn twee goede redenen voor. De eerste reden is dat Black Lips nog nooit zo poppy heeft geklonken terwijl de nummers toch nog perfect dat specifieke geluid uitademen. De tweede reden is dat er nu eenmaal een paar van Black Lips’ allerbeste nummers op het plaatje staan. U mag er bijvoorbeeld zeker van zijn dat "Cold Hands" met zijn als roterende helikopters klinkende gitaren menig rock-’n-roll-liefhebber kan bekoren. Terwijl u van "Cold Hands" uitblaast, krijgt u met "Off The Block" bovendien het midden tussen vurige rock-’n-roll en een psychedelische trip op uw bord. Dat patroon kenmerkt Good Bad Not Evil: het plaatje wisselt constant af tussen hevige rock-’n-roll en psychedelische sixties.

Het meest toegankelijk klinkt Black Lips ongetwijfeld met "How Do You Tell A Child That Someone Has Died?". Dat de lyrics het over het foute idee hebben om kinderen met de dood te confronteren, heeft waarschijnlijk veel te maken met het feit dat Black Lips zijn smerigheid op een andere manier gecompenseerd wou zien. Wat met mildere lyrics eveneens was gelukt, want Black Lips’ grillige vocalen verraden dat er bij het viertal nog steeds een serieuze hoek af is.

"Bad Kids" lijkt op zijn beurt Black Lips’ ultieme poging om een tienerpubliek te bereiken: met dansbare rock-’n-roll à la Elvis Presley en Little Richard enerzijds en hedendaagse lyrics anderzijds probeert Black Lips de muziek van vijftig jaar geleden weer hip te maken. "Katrina" kan dan weer — met zijn wervelwind van heerlijk gitaargeweld — tot hetzelfde niveau van Lips-klassiekers als "Time Of The Scab" en "Fad" gerekend worden. En dan hebben wij het nog niet over "Veni Vidi Vici" of de ghost track na "Transcendial Light" gehad: het zijn beide nummers waarvan de bevreemdende percussie van garagelegende 13th Floor Elevators lijkt te zijn gestolen.

Dat Good Bad Not Evil tegenover Let It Bloom niet veel nieuws zou brengen, is bijgevolg een kwestie van perceptie. Het plaatje heeft met zijn talrijke nuanceverschillen immers heel wat nieuwe leuke attracties te bieden. En zeg nu zelf: wordt Bobbejaanland of Walibi er minder interessant op nadat je er al vijf keer bent geweest? Wij zien er in ieder geval niet tegenop om met Good Bad Not Evil nog maar eens lekker over kop te gaan.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

zestien + drie =