"Hello" klinkt het bij het begin van Oi Oi Oi en vervolgens barst een loeiharde beat los. Vervolgens weerklinkt een pianootje en voor je het weet wordt er opnieuw opgebouwd naar ultradansbare ritmes. Welkom in de wereld van Daft Punk 2.0: Boys Noize.
Achter die naam gaat de Duitser Alexander Ridha schuil. De man maakte naam en faam als producer en remixer. Mocht zijn naam u toch niets zeggen, dan nog is de kans klein dat u nog niets van Boys Noize gehoord heeft. Radhi ging aan de slag met Bloc Party’s "Banquet", stak "My Moon My Man" van Feist in een duivels aanstekelijk jasje en Tiga opende het voorbije anderhalf jaar het grootste deel van zijn dj-sets met Boys Noizes "Frau". Een hippe vogel kortom, maar wil dat ook zeggen dat een plaat vol met eigen composities het beluisteren waard is?
De Duitse wonderjongen is natuurlijk niet van gisteren en weet dat samplen wonderen doet. Zo herwerkt hij tijdens "Oh!" op ingenieuze wijze Daft Punks "Human After All" en electrokenners zullen her en der op Oi Oi Oi vast nog meer obscure namen herkennen. Over "Arcade Robot" hangt de schaduw van Daft Punk evengoed, maar de Das Boot-referenties maken de song tot een spannende, adrenalineverhogende trip langs de uitersten van de dancewereld.
Creatief recycleren dus, maar dan met de nadruk op creatief, iets dat niet over elke hedendaagse muzikant gezegd kan worden. Net als Justice mag Boys Noize een van de waardige erfgenamen van Daft Punk genoemd worden. Met deze peetvaders zal de Duitser met Irakese roots waarschijnlijk tot in den treure vergeleken worden, maar gezien het in your face-gehalte van Oi Oi Oi hoeft dat geen drama te zijn. Vergelijk het met Daft Punk zelf dat na de passage op Pukkelpop vorig jaar als Kraftwerk versie 2.0 omschreven werd. Op die manier verhoudt ook Boys Noize zich tot zijn voorbeeld.
En dat moet een van de redenen zijn waarom Boys Noize als een van de vaandeldragers van de nieuwe lichting elektronische toppers gezien mag worden, meer nog dan Digitalism van Ridha’s oude klasgenoot Jens Moelle. Hoe fijn Digitalism ook is, Boys Noize geeft zijn landgenoten het nakijken als het aankomt op smerigheid. Want als Oi Oi Oi één ding niet is, dan is het glad of afgeborsteld.
Luister maar naar het als een oude flipperkast stuiterende "Vergiftet": de track klinkt zo helder als water, maar tegelijk heeft het een ranzig kantje dat maakt dat dit meer rock-’n-roll is dan Bill Kaulitz ooit zal zijn. "Shine Shine" drijft dan weer op heerlijk spacy synthesizers, robotstemmetjes die na het consumeren van chemische genotmiddelen vast uitermate hilarisch zijn en een baslijn zo simpel en agressief als in de beste punksong.
Oi Oi Oi is weliswaar geen Homework, maar Boyse Noize blijft wel een hele plaat met gemak overeind. Meer zelfs: goedkope trucs worden resoluut afgewezen: de catchy single "Don’t Believe The Hype" en kleppers als het staccato "Wu-Tang (Battery Pt. 2)" en natuurlijk prijsbeesten als "Frau" en "My Moon My Man" staan gezellig samen aan het einde van de plaat. Wat commerciële zelfmoord zou kunnen zijn, is niet meer of minder dan een verpletterende finale van een overweldigende plaat. Klasse.
