Na meer dan dertig jaar verschijnt eindelijk een nieuwe studioplaat van The Stooges. Afgaande op de opwinding die de heren op een podium nog veroorzaken, hoopt een mens op een klepper. De harde waarheid is dat The Weirdness één grote teleurstelling is.
“My idea of fun is killing everyone” zingt Iggy Pop in, jawel, “My Idea Of Fun”. Hoe hij dat wilt aanpakken is klaar en duidelijk. De man slaagt er in de luisteraar dodelijk te vervelen met nasale zang, begeleid door futloze pogingen om stevig rocknummers te laten weerklinken. Ondergetekende had nooit gedacht het ooit te moeten zeggen, maar The Stooges hebben een stinker van formaat gemaakt. Dat is tamelijk moeilijk te bevatten na de concerten die de band de afgelopen jaren gaf. Op het podium maakten de drie overlevers, aangevuld met Mike Watt, nog steeds een overrompelende indruk en de aankondiging dat nieuw materiaal opgenomen zou worden onder het waakzame oog van Steve Albini deed menig fan watertanden.
Zoiets is an sich al een prestatie, toch voor een groep die voor het eerst in vierendertig jaar een plaat uitbrengt. Zo’n periode overbruggen is geen sinecure. Stoogesfans van het eerste uur zijn zowat allemaal in de periode van hun leven aanbeland waarbij ze hun fuck you-mentaliteit van de hoogdagen ingeruild hebben voor een fermette en een stel aandelen die uitzicht bieden op een gezellige oude dag. Of het voor hen is dat The Stooges dit fletse album gemaakt hebben, of voor een generatie die The Stooges tolereert omdat zonder hen Babyshambles en Millionaire waarschijnlijk nooit zo opwindend hadden geklonken, wordt allesbehalve duidelijk tijdens het beluisteren van deze nieuwe worp.
The Weirdness houdt namelijk geen steek. Iggy Pop zingt soms uitermate doorleefd, zoals in het titelnummer, en de Ashton-broertjes en Watt proberen bij momenten het heilige vuur weer brandend te krijgen. Dit is iets dat in “Mexican Guy” en “ATM” bijna lukt, maar het klinkt allemaal flets en geforceerd. Dit gezegd zijnde, vinden we op heel The Weirdness geen enkele song terug die kan standhouden naast het oude werk. Zelfs als in “Passing Cloud” een riff klinkt die een rimpel van enthousiasme opwekt, dan strijkt de band deze zelf glad door zichzelf te verliezen in langdradigheid.
Is dit de band die de wereld Raw Power schonk? Horen wij hier dezelfde groep die de luisteraar een uppercut bezorgde elke keer als “Not Right” door de boxen schalde? Zijn dit The Stooges die afgelopen zomer Marktrock op de valreep nog een injectie credibiliteit gaven? Met The Weirdness hebben de grondleggers van de punk een plaat gemaakt die zelfs niet kan tippen aan de slappe afkooksels van hun eigen klassiekers die tegenwoordig in punkkringen het mooie weer maken. Een schromelijke vergissing, dat is The Weirdness. Een plaat die het verdient Other Voices van The Doors achterna te gaan: geruisloos verdwijnen in de nevelen van de geschiedenis. De eerste die mailt, mag ons exemplaar hebben.
