Hauschka :: Room To Expand

Luistert de jeugd nog naar klassieke muziek? Het is een oud zeer dat sommige melomanen mopperend doet opmerken dat jongeren, verblind door het ketellawijt van pop en rock, de finesses van de betere muziek niet weten te smaken. Maar zo simpel is het niet.

Men kan niet over klassieke muziek spreken als over één monolithisch blok. Niet alleen bestaan er grote verschillen tussen allerlei componisten, elk van hen heeft zich ook binnen zijn eigen oeuvre aan heel wat uiteenlopende stijlen gewaagd. En daar blijft het niet bij: tenslotte zijn er zoveel uitvoeringen van eenzelfde compositie te vinden dat het een huzarenstuk wordt om precies die ene uitvoering te vinden die alle andere overbodig maakt. Mag het dan werkelijk verbazen dat muziekliefhebbers zonder de juiste achtergrond vaak niet verder geraken dan de "klassiekers", of het moedeloos opgeven? Dat de interesse leeft, staat alleszins buiten kijf: dat bewijzen de zogenaamde postklassieke artiesten.

Max Richter bijvoorbeeld, heeft ondanks zijn klassiek gespeelde nummers al lang naam en faam verworven bij jongeren, en durvers hebben zelfs Gavin Bryars hallucinante The Sinking Of The Titanic in het hart gesloten. Waar voornoemde heren echter steeds vertrekken vanuit een (symfonisch) orkest, beperkt Volker Bertelmann (alias Hauschka) zich tot de piano. Niet zomaar een piano, want zoals de titel van zijn vorige album The Prepared Piano al verklapte, bewerkt en bespeelt Bertelmann het instrument op een volstrekt eigen manier. Zowel de snaren als de hamers moeten er dan ook vaak aan "geloven" wanneer hij ze bijvoorbeeld omzwachtelt met aluminiumfolie of gitaarsnaren.

Na twee albums op Karaoke Kalk, brengt Hauschka nu Room To Expand uit op het grotere Fat Cat-label, dat duidelijk mee zijn schouders wil zetten onder deze "klassiek"-revival. Hauschka zelf deed gelukkig geen toegevingen, en blijft ontroeren en verbazen met zijn aparte pianospel. Net zoals op zijn vorige albums brengt Bertelmann waar nodig andere instrumenten aan, maar de nadruk blijft liggen op de piano, die nu eens in dialoog treedt met pakweg strijkers, en dan weer soloslim speelt.

Het weemoedige "La Dilletante" wordt onmiddellijk gepareerd met het veel nukkigere "Paddington", alsof Bertelmann het zijn luisteraars niet te gemakkelijk wil maken. Dat de piano kan slaan maar ook zalven bewijst het dubbelzinnige "One Wish". Geen nummer is gelijk te noemen op dit eclectische album. Of het nu om de eigenzinnige pianolounge van "Femmeassise" gaat of om het in zijn kleinheid bombastische "Kleine Dinge", steevast wordt de luisteraar in een enkele tel uitgedaagd en gecharmeerd.

Op Room To Expand staan opnieuw twaalf nummers die door een prepared piano gedragen worden en die aansluiting zoeken (en vinden) bij de meer experimentele componisten van de twintigste eeuw. Net als zijn collega’s bewijst Hauschka met elk album dat "klassieke muziek" ook leeft bij jongeren, en dat zij alleen iemand nodig hebben die hen de weg wil wijzen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

3 × 4 =